Καληνύχτα Αμαλία

Ήταν μια μάχη σκληρή και άνιση. Ήταν μια μάχη που κράτησε 16 μερόνυχτα. Ήταν
μια μάχη που συγκλόνισε όχι μόνον όσους ήξεραν την Αμαλία, αλλά και όσους την
πρωτογνώρισαν όμηρο στα χέρια του ελληνορουμάνου κακοποιού Σορίν Ματέι.
Εκείνος πέθανε στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού ­ υπό μυστηριώδεις
συνθήκες. Εκείνη έσβησε χθες το πρωί στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Ο
θάνατός της δεν είχε τίποτα το μυστηριώδες. Όλοι ξέρουν ότι η χειροβομβίδα
εκείνου τη σκότωσε…

Η Αμαλία Γκινάκη πάλεψε, προσπάθησε, κουράστηκε, και τελικά λύγισε. Η
νεανική καρδιά της σταμάτησε να κτυπά στο τσακισμένο από τη χειροβομβίδα σώμα
της στις 11.30 χθες το πρωί. Οι γιατροί, που τόσες μέρες πάλευαν να την
κρατήσουν στην ζωή, δάκρυσαν. Και οι δικοί της ένιωσαν να χάνουν ­ για μια
ακόμα φορά ­ τον κόσμο όλο.

Όλοι μίλησαν για μια αγωνίστρια, για μια ηρωίδα, για μια 25χρονη γυναίκα
που είχε μέσα της τέτοια λαχτάρα, τέτοιο πάθος για τη ζωή, που ξεγελούσε τον
θάνατο επί 16 βασανιστικές ημέρες και νύχτες. Πολλές φορές έφτασε στο
κατώφλι… Κι άλλες τόσες αρνήθηκε να το διαβεί. Μα χθες, δεν είχε άλλο
κουράγιο. Κι έφυγε από τη ζωή, καθηλωμένη στο κρεβάτι της Εντατικής Μονάδας
του Ερυθρού, προδομένη από τον μοναδικό σύμμαχο που της είχε απομείνει: την
καρδιά της.

ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΝΙΟΒΗΣ

Η είδηση του Θανάτου της Αμαλίας έκανε τη μικρή γειτονιά της οδού Νιόβης να παραλύσει.

Άνθρωποι που γνώριζαν την Αμαλία και την οικογένειά της. Άνθρωποι που δεν την
ήξεραν, αλλά τη γνώρισαν εκείνο το εφιαλτικό βράδυ του μακελειού. Όλοι
συγκλονίστηκαν, όλοι δάκρυσαν. Έκλαψαν έναν δικό τους άνθρωπο, ένα δικό τους
παιδί. Μια κοπέλα 25 χρόνων που είχε πάθος και όνειρα για τη ζωή και έφυγε
τόσο άδικα.

Συγκλονισμένη η φίλη της Κατερίνα Μπακόλα, θυμάται: «Το απόγευμα της παραμονής
του μακελειού ήμασταν μαζί με την αδελφή μου και την Αμαλία. Κάναμε τις
προετοιμασίες για τον γάμο. Το χτένισμα, το μακιγιάζ. Η Αμαλία ήταν πολύ
ευτυχισμένη. Χρόνια αγαπιόντουσαν με τον Αποστόλη. Πριν από δύο χρόνια είχαν
αποφασίσει να παντρευτούν, αλλά πέθανε ο πατέρας της Αμαλίας και αναγκάστηκαν
να αναβάλουν τον γάμο. Ήμασταν 15 χρόνια φίλες. Οι οικογένειές μας γνωρίζονταν
και θα την πάντρευε ο πατέρας μου.

Μέχρι την τελευταία στιγμή η Κατερίνα πίστευε σε ένα θαύμα. «Δεν ήθελα να
πιστέψω ότι θα ερχόταν το τέλος. Ακόμα και μετά την τελευταία ραγδαία
επιδείνωση, ήθελα να ελπίζω. Ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες ώρες είχαμε
ελπίδες. Τόσες μάχες έδωσε όλες αυτές τις μέρες. Τώρα τι να πω… Κρίμα για
την κοπέλα, για τη μητέρα της και για τον αρραβωνιαστικό της. Ο Αποστόλης
είναι ράκος, δεν πιστεύω ότι θα ξεπεράσει αυτή την τραγωδία».

Ένα μισάνοιχτο παράθυρο, στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου της οδού Νιόβης 4,
όπου διέμενε η τραγική οικογένεια, θύμιζε και χθες τον εφιάλτη. Παρέμεινε
μισάνοιχτο από εκείνο το μοιραίο βράδυ. Η μητέρα της Αμαλίας και ο αδελφός της
δεν ξαναπάτησαν το πόδι τους στο «στοιχειωμένο» διαμέρισμα. Και χθες παρέμεινε
άδειο, βουβό, με τις πόρτες κλειστές. Μόνο ένας γείτονας άφησε χθες το
μεσημέρι λίγα λουλούδια στην πόρτα…