Γιατροί: «Ήταν σαν να μας έφεραν άνθρωπο τραυματισμένο στον πόλεμο»

Συγκλονισμένοι οι γιατροί που επί 16 μέρες έδωσαν και τη δική τους μάχη, ανακοινώνουν τον θάνατο της 25χρονης Αμαλίας

Η ΑΜΑΛΙΑ ΔΕΝ ήταν μόνη της. Επί δεκάξι ημέρες ο διάδρομος έξω από την Εντατική
Μονάδα του Ερυθρού φιλοξενούσε, εκτός από τα συγγενικά πρόσωπα, και ανθρώπους
οι οποίοι με μοναδικό κίνητρο τη συγκίνηση για τον αγώνα της άτυχης κοπέλας,
έσπευδαν να εκδηλώσουν τη συμπαράστασή τους.

Η Αμαλία δεν έμαθε ποτέ πόσοι άγνωστοι χτύπησαν διακριτικά το κουδούνι της
Εντατικής και άφησαν στο νοσηλευτικό προσωπικό μια εικόνα, ένα φυλαχτό, ακόμα
και «μπουκαλάκια με αγιασμένο λάδι». Άλλωστε, από τη στιγμή που εισέλθε στο
χειρουργείο, ο ακέραιος εγκέφαλός της ήταν διαρκώς σε καταστολή προκειμένου να
υποστηρίζεται η θεραπευτική αγωγή. Η Αμαλία ποτέ δεν έμαθε για τις άπειρες
ευχές, τις λέξεις συμπάθειας και συμπαράστασης, ούτε για όσους τηλεφωνούσαν
ζητώντας επίμονα «κάποιον από τους γιατρούς», προκειμένου να πουν μια δική
τους ιδέα, ένα γιατροσόφι, που θα την έκανε καλύτερα.

Τα θυμάται όλα αυτά ο διευθυντής της ΜΕΘ του νοσοκομείου που είχε «υιοθετήσει»
την Αμαλία και ζούσε μέρα με τη μέρα την εξέλιξη της κατάστασής της και δεν
βρίσκει κουράγιο ούτε να χαμογελάσει. Ο καθηγητής Παναγιώτης Μπεχράκης είναι
σοβαρός, κάθεται πίσω από το γραφείο του μέσα στη Μονάδα και δεν θα μπορούσε
ούτε να θυμώσει με τα «γιατροσόφια». «Ήταν πολύ συγκινητικό και το ζήσαμε
έντονα αυτό το ενδιαφέρον του κόσμου», θα πει. «Εξέφραζαν αυτές οι πράξεις τη
συμμετοχή του κοινού σε μια προσπάθεια η οποία δεν επιδέχεται επιθετικών
χαρακτηρισμών. Την αγαπούσε όλος ο κόσμος και ήθελε να τη δει να γίνεται καλά».

ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Χθες το πρωί όλοι κρέμονταν από τα παράθυρα του νοσοκομείου. Στους διαδρόμους,
τους θαλάμους, στο δρόμο, στα τηλέφωνα, όλοι μιλούσαν συγκινημένοι για την
κοπέλα που έσβησε μια ώρα νωρίτερα. Η μητέρα της Αμαλίας, ο αρραβωνιαστικός
της, τα αδέλφια και οι θείες της, όλοι οι δικοί της άνθρωποι, σχεδόν
φυγαδεύτηκαν από την πίσω πόρτα. Από το γραφείο της ΜΕΘ έφευγε και το χαρτί με
το πιστοποιητικό θανάτου… Τα άσχημα νέα ήδη ταξίδευαν παντού, είχαν φτάσει
και στην οδό Νιόβης. Οι φίλοι και γείτονες ξαναβίωναν την νύχτα που ξεκίνησε η
ομηρεία της Αμαλίας στον θάνατο.

Μέσα στην Εντατική η ατμόσφαιρα ήταν επίσης βαριά. Η Αμαλία ήταν σε μονόκλινο
δωμάτιο, αθέατη από τους άλλους ασθενείς που έδιναν τη δική τους σκληρή μάχη
στη Μονάδα. Τι σύμπτωση: δίπλα της, οι άλλοι ασθενείς όλες αυτές τις ημέρες
έτυχε να είναι άνθρωποι νέοι, πολύ βαριά περιστατικά. Δεκαεπτά, είκοσι, είκοσι
δύο χρόνων. Την ώρα του επισκεπτηρίου, οι γονείς, τα αδέλφια, οι συγγενείς
τους, έβρισκαν μέσα στον δικό τους πόνο μια λέξη συμπαράστασης και για την Αμαλία.

ΤΡΑΓΙΚΟ

Χθες, την ώρα που οι παλμοί έπεφταν και η κοπέλα έφευγε σιγά σιγά, όλοι
έκλαιγαν.

«Οι στιγμές που ζήσαμε ήταν πολύ δύσκολες όλες αυτές τις ημέρες. Από την πρώτη
στιγμή, όταν αντιμετωπίσαμε το πιο δύσκολο ίσως περιστατικό που μας έτυχε
μέχρις στιγμής, μέχρι σήμερα το πρωί. Όμως, πέρα από τις προσωπικές δυσκολίες,
από το σοκ τού να βλέπεις έναν άνθρωπο τόσο νέο σ’ αυτή την κατάσταση, υπάρχει
το καθήκον μας. Ήταν σαν να μας έφεραν άνθρωπο τραυματισμένο στον πόλεμο. Δεν
ξεπερνιέται εύκολα οπτικά μια τέτοια εικόνα. Βέβαια, όσο τραγικό κι αν είναι,
όσο απαίσιο το θέαμα που εμφανίστηκε σ’ εμάς, κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε».

Η κ. Σπυριδούλα Φίλιου, προϊσταμένη του νοσηλευτικού προσωπικού, έζησε την
κοπέλα όλες τις ημέρες της νοσηλείας.

Μιλάει για τις δυσκολίες της νοσηλείας, για τις βάρδιες που ήταν πάντα δίπλα
στην κοπέλα, για τους νοσηλευτές που ήταν συνεχώς σε ετοιμότητα. Μιλάει για
τους νοσηλευτές που μερικές στιγμές λιποθυμούσαν από την κούραση, ­ «στα
δεκαεξίμισι χρόνια που έχω μέσα στη Μονάδα, σαν κι αυτό το περιστατικό, άλλο
δεν έχω ξαναδεί» ­ καθώς λόγω της αιμορραγίας και γενικά της θεραπευτικής
αγωγής χρειαζόταν πολύ μεγάλη προσπάθεια ώστε να φροντίσουν την κοπέλα. «Όμως
κανείς δεν ήθελε να φύγει. Λέγαμε σε κάποιους που έφταναν στα όρια της αντοχής
να πάνε να ξεκουραστούν και επέμεναν να μείνουν».

Η ΜΗΤΕΡΑ

Η κ. Φίλιου δείχνει εξαντλημένη. «Όταν έχεις κάνει τα πάντα, δεν μπορείς να
βλέπεις τον άνθρωπο να σου φεύγει.

Δεν μπορείς να το δεχθείς. Είναι άδικο, πολύ άδικο». Όλες αυτές τις ημέρες η
προϊσταμένη είχε τον δύσκολο ρόλο να έρχεται σε επαφή με τους συγγενείς. Με τη
μητέρα της Αμαλίας, στην οποία είχε παραχωρηθεί δωμάτιο για να είναι κοντά στη
Μονάδα, μίλησε δυο φορές. «Δεν ήταν σε θέση να το αντέξει αυτό, δεν έρχονταν
καν να τη δει, ούτε σήμερα άντεξε να δει έτσι το παιδί της».

Η μητέρα της δεν έλειψε ούτε στιγμή από το νοσοκομείο. Ήταν πάντα στα μαύρα
αφού έχασε τον άντρα της τρία χρόνια πριν. Η Αμαλία σχεδίαζε να παντρευτεί
στις 7 Νοεμβρίου. Όπως έλεγαν οι θείες της, ήθελε να κλείσουν πρώτα τρία
χρόνια από τον θάνατο του πατέρα της. Όμως δεν πρόλαβε…

Η προϊσταμένη δεν θα ξεχάσει ποτέ ότι «αυτοί οι άνθρωποι, μέσα στον απέραντο
πόνο τους, έκαναν κάτι που με συγκίνησε ακόμα περισσότερο. Πριν από λίγες
ημέρες μού έστειλαν ένα μπουκέτο με πολύ όμορφα λουλούδια ως ένδειξη
ευγνωμοσύνης για όλους εμάς που φροντίζαμε το παιδί τους. Αυτό είναι κάτι που
δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Υπέροχοι άνθρωποι».

ΕΦΥΓΕ από το νοσοκομείο τα μεσάνυχτα της Πέμπτης. Ήταν η πρώτη φορά που άφηνε
την Αμαλία πίσω στην Εντατική Μονάδα, την οποία και διευθύνει, πεπεισμένος ότι
«θα τη χάσουμε».

Ήταν η πρώτη φορά που ο κ. Παναγιώτης Μπεχράκης, αναπληρωτής καθηγητής
Πνευμονολογίας, είδε στη ζωή του άνθρωπο σε αυτή την κατάσταση. Μόνο όσοι
έχουν την εμπειρία πολέμου ίσως να είναι «εξοικειωμένοι» με παρόμοιους
τραυματισμούς. «Εξαρχής οι ελπίδες ήταν λιγοστές και η απογοήτευση όλων μας
πολύ μεγάλη στο τέλος». Ο γιατρός μιλάει πολύ αργά. Περιγράφει τον αγώνα της
Αμαλίας Γκινάκη να κρατηθεί στη ζωή. Περιγράφει τη δική του εμπλοκή, την
εμπλοκή όλων των γιατρών, του νοσηλευτικού προσωπικού, των πάντων σ’ αυτή την
προσπάθεια. «Στο τέλος η χειροβομβίδα αποδείχτηκε πιο δυνατή από την ιατρική,
από όλες μας τις προσπάθειες», θα πει.

Δεν είναι συνηθισμένο γεγονός να ακούς από έναν γιατρό της Εντατικής να
χρησιμοποιεί τη λέξη «συναισθηματική εμπλοκή». Ο κ. Μπεχράκης όμως το κάνει
μιλώντας για τη συναισθηματική φόρτιση και το κλίμα υποστήριξης και
συμπαράστασης που δημιουργήθηκε από την πρώτη μέρα για την κοπέλα. «Ήταν μια
συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα στην οποία ενεπλάκη και το ιατρικό και το
νοσηλευτικό καθήκον, δημιουργώντας μια ιδιότυπη κατάσταση που όμοιά της δεν
είχαμε ξανά αντιμετωπίσει στο παρελθόν. Βοήθησαν σ’ αυτό και τα Μέσα
Ενημέρωσης τα οποία τόνισαν τον αγώνα της κοπέλας».

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Όταν έφυγε στις δώδεκα και μισή μετά τα μεσάνυχτα της Πέμπτης, όλα τα λογικά
στοιχεία έδειχναν πως η Αμαλία έφτασε σε θεραπευτικό αδιέξοδο. Δεν μπορούσε να
βγει από αυτό, δεν υπήρχε δρόμος να πάει παραπέρα. «Εξέφρασα την απελπισία μου
σ’ όλους».

Η Αμαλία ήταν τραυματισμένη αλλά ο εγκέφαλός της λειτουργούσε κανονικά. Αυτό
σημαίνει πως χωρίς την καταστολή, θα είχε πλήρη επίγνωση και επικοινωνία. Ήταν
αυτό το σημείο που έκανε τους γιατρούς να ελπίζουν και να κάνουν τα
αδύνατα-δυνατά. «Μπορεί να έβγαινε με αναπηρία, αλλά θα είχε ακέραιο
εγκέφαλο». Μετά την πρώτη φάση της νοσηλείας, «περάσαμε στη δεύτερη, ιδιαίτερα
επικίνδυνη για την εμφάνιση σηπτικών φαινομένων, φάση που ακολουθεί τέτοιους
τραυματισμούς». Η Αμαλία, που ανταποκρίνεται θετικά σε όλες τις ιατρικές
πράξεις, δίνει φτερά στην ελπίδα.

Χθες το πρωί ο κ. Μπεχράκης έφτασε ειδοποιημένος στις επτά παρά τέταρτο στη
Μονάδα. Η χειροβομβίδα όμως νίκησε την ιατρική.

Μίλησε στη μητέρα, στα αδέλφια, τον αρραβωνιαστικό, τους συγγενείς της
κοπέλας. «Τους θαύμασα πραγματικά. Είναι αξιέπαινοι για τη συμπεριφορά τους».
Κάποιοι είχαν το κουράγιο να αποχαιρετήσουν την Αμαλία που είχε ήδη φύγει…