ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Αλλεργία με την εξουσία

Πριν από τριάντα χρόνια προσπαθούσε να ρίξει την κυβέρνηση. Σήμερα γράφει
θεατρικά έργα. Το τελευταίο έχει στόχο τους Νέους Εργατικούς.

Ταρίκ Αλί. «Το έργο που ανεβάζουμε είναι ένα σουφλέ. Ένα παιχνιδιάρικο τσίμπημα»

«ΑΣΧΗΜΕΣ Φήμες» (Ugly Rumours): έτσι λέγεται το έργο που έγραψε ο Ταρίκ Αλί με
τον Χάουαρντ Μπρέντον και ανεβαίνει στις 22 Οκτωβρίου στο Βορειοδυτικό
Λονδίνο. Ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει γνωστά γι’ αυτό. Ότι ο τίτλος του
παραπέμπει στο ροκ συγκρότημα όπου έπαιζε ο Τόνυ Μπλαιρ όταν ήταν στην
Οξφόρδη. Ότι το θέμα του, όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας στην «Ομπζέρβερ»,
είναι η κενότητα του προγράμματος του Μπλαιρ, ενός γυμνού αυτοκράτορα που
μπορεί να φορέσει μόνο παλιά ρούχα, αλλά προσποιείται ότι είναι καινούργια.
Και ότι οι δημιουργοί του έχουν δεσμευτεί να αρνηθούν τον τίτλο του ιππότη ­
αλλά να κρατήσουν την επιταγή.

Σε μια εποχή που δεν χαρακτηρίζεται ακριβώς από τη συνέπεια των πρωταγωνιστών
της, η διαδρομή του Ταρίκ Αλί παρουσιάζει ενδιαφέρον. Το 1968 ήταν επικεφαλής
των φοιτητικών διαδηλώσεων στην Γκρόβενορ Σκουαίρ. Τη δεκαετία του ’70 του
πρότειναν να επιστρέψει στην πατρίδα του, το Πακιστάν, και να ασχοληθεί με την
πολιτική. Αντί γι’ αυτό, προτίμησε να ασχοληθεί με το θέατρο. Το πρώτο του
έργο λεγόταν «Ιρανικές νύχτες» και ανέβηκε λίγες εβδομάδες μετά την επικήρυξη
του Σαλμάν Ρούσντι από τους φανατικούς του Χομεϊνί. Το δεύτερο λεγόταν «Ο
Χρυσός της Μόσχας» και αναφερόταν στη μάχη του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ για την
εξουσία. «Στο έργο εκείνο είχαμε προβλέψει την άλωση της Ρωσίας από τη Μαφία»,
λέει ο Αλί. «Τότε μας πήραν για τρελούς. Αλλά είχαμε δίκιο».

Παράλληλα με τη νέα του δουλειά, ο Ταρίκ Αλί γράφει κι ένα βιβλίο για τη ζωή
του Αλαντίν, του ηγέτη του αραβικού κόσμου που κατέκτησε την Ιερουσαλήμ. Είναι
φανερό ότι στο επίκεντρο του προβληματισμού του βρισκόταν πάντα η εξουσία και
οι τρόποι άσκησής της. «Στο βιβλίο προσπάθησα να μπω στο πετσί αυτού του
ανθρώπου που ξεκίνησε από το μηδέν για να γίνει ο μεγαλύτερος ηγέτης του
αραβικού κόσμου. Ανακάλυψα λοιπόν ότι τα προβλήματα που είχαν τότε οι ηγέτες
δεν διαφέρουν πολύ από αυτά που αντιμετωπίζουν οι σημερινοί».

Όταν ασχολείσαι με τέτοια πράγματα, ο κίνδυνος είναι να υποκύψεις κι εσύ μια
μέρα στον πειρασμό, να εμπλακείς κι εσύ σε παιχνίδια εξουσίας, από την πλευρά
των «καλών» φυσικά που προωθούν το «κοινό» συμφέρον. Μα ο Αλί δηλώνει ότι δεν
τον ενδιαφέρουν όλα αυτά. Όχι γιατί φοβάται ότι κάποιος θα γράψει ένα βιβλίο ή
ένα θεατρικό έργο γι’ αυτόν ­ αυτό έχει ήδη γίνει άλλωστε, αρκετά χρόνια πριν,
και το έργο ήταν μάλλον ρατσιστικό. Απλώς ο άνθρωπος έχει αλλεργία με την
εξουσία, κάθε λογής εξουσία. Άλλοτε την πολεμούσε με οδοφράγματα, σήμερα
χρησιμοποιεί την πένα.

Και μια λεπτομέρεια. Πριν από μερικά χρόνια ζήτησε να γραφτεί στους
Εργατικούς. Αλλά του το αρνήθηκαν. Θα δώσει στο κόμμα κακό όνομα, του είπαν.