ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Το στοίχημα των εκλογών

Σε δύο άρθρα στην «Τρίτη Άποψη» διατύπωσα έντονη κριτική εναντίον των
κομμάτων, επειδή έχασαν, ακόμη μία φορά, την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τις
δημοτικές εκλογές, προκειμένου να θίξουν και να συζητήσουν τα μεγάλα θέματα
της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

ΤΙ ΚΑΙ αν το θεσμικό πλαίσιο αυτών των εκλογών είναι οι νέοι δήμοι του
προγράμματος «Ι. Καποδίστριας», που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες
μεταπολεμικές θεσμικές αλλαγές στη χώρα μας! Τι κι αν το στοίχημα αυτών των
εκλογών είναι η ανάπτυξη, στους μεγάλους «καποδιστριακούς» δήμους! Τι κι αν με
την αποσυγκέντρωση αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες και την αποκέντρωση σε δύο
βαθμούς, το σημαντικό κομμάτι του διοικητικού συστήματος φεύγει από την
κεντρική διοίκηση! Τι κι αν όλα αυτά για πρώτη φορά θα εφαρμοστούν στην πράξη!
Σε πείσμα όλων αυτών των προτεραιοτήτων, το κομματικό μας σύστημα συζητά με
ένταση τα μικροπολιτικά, του ύφους και του ύψους: «Ποιος είναι αντάρτης»; «Τι
κάνουμε τους αντάρτες» κ.ο.κ. Αυτά για την ευθύνη των κομμάτων.

Να, όμως, που, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις τις τελευταίες ημέρες ή όπως
συζητείται ευρύτατα εδώ ή εκεί, ένα επίσης μεγάλο λάθος ετοιμάζεται να
διαπράξει και το εκλογικό σώμα. Ετοιμάζεται, λένε, να στείλει μήνυμα διά των
δημοτικών εκλογών στα κόμματά του, στην κυβέρνησή του, στους αρχηγούς των
κομμάτων και τα τοιαύτα. Από τη μια πλευρά, λοιπόν, τα κόμματα μόνο τα θέματα
της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν συζήτησαν με ευκαιρία τις εκλογές για τους
αιρετούς της άρχοντες. Κι από την άλλη πλευρά, το σφάλμα τείνει, κατά τα
λεγόμενα, να ολοκληρωθεί με την ψήφο του εκλογικού σώματος. Αντί, δηλαδή, ο
εκλογέας να ψηφίσει με κριτήριο ότι αναδεικνύει δύο ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες,
σημαντικές και πιο άμεσες γι’ αυτόν βαθμίδες του διοικητικού συστήματος της
χώρας, θα καθορίσει την ψήφο του με ευρύτατα κομματικά ή πολιτικά κριτήρια.
Και όμως, τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν από τη συμπεριφορά του εκλογέα,
αν τελικώς αυτός έτσι πράξει, είναι μεγάλα.

Ξεχάσαμε άραγε ότι ψηφίζοντας για εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ και
β’ βαθμού επιλέγουμε όργανα άσκησης διοίκησης; Ξεχάσαμε, δηλαδή, ότι το
κριτήριο με το οποίο πρέπει κανείς να ψηφίσει λιγότερη σχέση έχει με το από
ποιο κόμμα προέρχεται ο υποψήφιος και περισσότερη σχέση έχει με το αν αυτός
μπορεί να διοικήσει; Ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί θα εκλεγούν για να λύσουν
προβλήματα, τα οποία σχετίζονται άμεσα με τα δικά μας καθημερινά θέματα, με τα
λεγόμενα «μικρά» δικαιώματά μας; Δηλαδή με τα δικαιώματά μας για την καλύτερη
δυνατή κυκλοφορία μας στο πλαίσιο του αστικού χώρου, για την καλύτερη
νοσοκομειακή μας περίθαλψη, για την καθαριότητά μας, για τη λειτουργία των
εμπορικών καταστημάτων κ.ο.κ.

Πώς είναι δυνατόν να αγνοηθεί αυτή η διάσταση, υπέρ της επιλογής να τιμωρηθεί
το α’ ή το β’ πολιτικό κόμμα; Ξεχνάμε ακόμη ότι η εμπειρία και η γνώση ως προς
το διοικείν είναι το μεγαλύτερο εφόδιο για έναν άνθρωπο της Τοπικής
Αυτοδιοίκησης, εάν φυσικά συντρέχουν τα στοιχεία της τιμιότητος; Αν όλα αυτά
δεν τα ξεχνάμε, τότε η ψήφος του κάθε πολίτη, σε πείσμα του στρεβλού διαλόγου
που αναπτύχθηκε, είναι να ενισχύσει εκείνους τους σχηματισμούς που υπόσχονται
καλή διοίκηση σε πλαίσια τιμιότητος και διαφάνειας.

Αυτά είναι τα βασικά ζητήματα των δημοτικών εκλογών. Αυτά θα έπρεπε να
συζητούνται έως τη στιγμή της κάλπης. Αυτά συν το πρόγραμμα «Καποδίστριας» και
τα μεγάλα και υγιή πολιτικά στοιχήματα που παίζονται ως προς την επιτυχία του.
Η οποία, μάλιστα, δεν θα κριθεί από την εκλογική επιτυχία εκείνου ή του άλλου
συνδυασμού, αλλά θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον οι νέοι δήμοι, οι
«καποδιστριακοί», καθώς και οι υπόλοιποι μεγάλοι δήμοι, θα επιτύχουν στο
αναπτυξιακό τους έργο προς όφελος των δημοτών τους.

Ο Ανδρέας Ν. Λοβέρδος είναι αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο
Πάντειο Πανεπιστήμιο.