ΜΑΤΙΕΣ Μια εξήγηση

ΕΚΛΟΓΕΣ μεθαύριο. Η εφημερίδα είναι γεμάτη από συνδυασμούς και υποψηφίους.
Ίσως να μη χρειάζεται, επομένως, να μπω στον χορό κι εγώ. Γι’ αυτό, προχωρώ
αμέσως σ’ ένα θέμα που μ’ έχει απασχολήσει πολύ, το ‘φερα κατ’ επανάληψιν στη
στήλη, αλλά τελικά δεν κατάφερα τίποτα. Να, περί τίνος πρόκειται: Έλαβα, πριν
από λίγες ημέρες στα «ΝΕΑ» ένα γράμμα από τον Έβρο. Ο επιστολογράφος, μου
λέει: «Κύριε Παπαδόπουλε, αγαπητέ Λευτέρη. Εσάς έχω σαν δικό μου
άνθρωπο, σε σας στέλνω ένα θεατρικό, σατιρικό έργο, με το επίκαιρο θέμα του
σκανδάλου Λεβίνσκι. Αν πιστεύετε ότι μπορεί να σταθεί σαν επιθεώρηση
και ότι αξίζει για κάτι τέτοιο, δώστε το, σας παρακαλώ, σε
κάποιον σκηνοθέτη ή όπου νομίζετε. Εγώ θα σκέπτομαι, εν τω
μεταξύ, πώς θα σας το ξεπληρώσω, αν και όλα έχουν τιμή, εκτός από την
υποχρέωση. Σας ευχαριστώ προκαταβολικά». Το γράμμα υπογράφει ο Γ.Χ. (τα
(πλήρη στοιχεία του δεν τα δημοσιεύω, για ευνόητους λόγους). Όσο για το
«θεατρικό – σατιρικό έργο», απλώνεται σε 44 πυκνογραμμένες, με γραφομηχανή, σελίδες.

Τι μου ζητάει ο συγγραφέας; Πρώτον, να διαβάσω το έργο του. Και δεύτερον, αν
διαπιστώσω πως αξίζει τον κόπο, ν’ αρχίσω να χτυπάω πόρτες σκηνοθετών
και θεατρικών επιχειρηματιών, για να το ανεβάσουν! Λοιπόν, αυτό το πράγμα
γίνεται συνεχώς! Στα 100 γράμματα που παίρνω την εβδομάδα, τα 10 έχουν
ποιήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα! Οι συγγραφείς τους, επειδή με θεωρούν…
δικό τους άνθρωπο, αξιώνουν να τα μελετήσω και κατόπιν να τους στείλω
επιστολή, για να τους πω τη γνώμη μου! Και μερικοί, όπως ο Γ.Χ., με παρακαλούν
να βρω συνθέτες, εκδότες και θεατρώνες, για να τα προωθήσω!

Καταλαβαίνω ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τρόπους για να κάνουν
γνωστό το έργο τους. Και επειδή συναντούν παντού πέτρινους τοίχους,
καταφεύγουν σε μένα, ελπίζοντας ότι ίσως μπορώ να τους βοηθήσω. Καταλαβαίνω
την αγωνία τους, επαναλαμβάνω. Επιβάλλεται, όμως, να αντιληφθούν κι αυτοί
κάποια πράγματα, που, φαίνεται, δεν τα αντιλαμβάνονται.

Δηλαδή: οι στίχοι που παίρνω (ολόκληρα πακέτα) από αναγνώστες, όπως και τα
διηγήματα κ.λπ. είναι εκατοντάδες, κάθε μήνα! (Όλοι οι Έλληνες, ως
γνωστόν, γράφουν…). Για να διαβάσω όλ’ αυτά τα κείμενα και να απαντήσω στους
συγγραφείς, θα πρέπει να μην κάνω άλλη δουλειά, όλη τη μέρα!
Αλλά, εγώ, δεν είμαι τεμπέλης. Εργάζομαι. Και σκληρά. Και πρέπει και ν’
αναπαυθώ, όπως όλος ο άλλος κόσμος. Και να δω και την οικογένειά μου. Και να
πάω και σ’ ένα θέατρο, σ’ ένα κινηματογράφο. Και να δω και τα χαρτιά μου. Και
ένα βιβλίο…

Συμπέρασμα – εξήγηση: παρακαλώ ακόμα μια φορά όσους γράφουν στίχους κ.λπ., να
μη μου τους στέλνουν. Δεν έχω χρόνο για ν’ ασχοληθώ μαζί τους. Και κάτι άλλο,
που είναι γνωστό, αλλά χρειάζεται να επαναληφθεί: χειρόγραφα δεν επιστρέφονται.