Τρεις κρίσιμες αναμετρήσεις στην Αττική

Η μάχη για τους δύο μεγάλους δήμους της Αττικής (Αθήνα, Πειραιάς) καθώς και
οι εκλογές για τη Διευρυμένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών και Πειραιώς είναι
τρεις κρίσιμες αναμετρήσεις, από την έκβαση των οποίων θα εξαρτηθεί σε μεγάλο
βαθμό ο πόλεμος των εντυπώσεων. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι οι ερμηνείες
που, εκ των υστέρων, θα αποδοθούν στα αντίστοιχα αποτελέσματα ­ και οι οποίες,
άλλωστε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα διαφέρουν, ανάλογα με το ποιος τις
υποστηρίζει ­ θα ανταποκρίνονται και πραγματικά στις προθέσεις και τα κριτήρια
των ψηφοφόρων.

Η εκλογή για τον Δήμο Αθηναίων, π.χ., θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσφέρει
αναγωγές που να αφορούν την εκλογική επιρροή των κομμάτων, με τη σχετική
εξαίρεση της υποψηφιότητας Αυδή. Η αυτόνομη δυναμική την οποία εμφανίζει η
υποψηφιότητα Αβραμόπουλου δημιουργεί, εκ των πραγμάτων, ένα πολιτικό γεγονός,
το οποίο θα έχει τις δικές του ιδιαίτερες προεκτάσεις. Και το οποίο αξίζει να
μελετηθεί σε βάθος, γιατί συναρτάται άμεσα με τις σύγχρονες διαδικασίες
πολιτικής επικοινωνίας και την κρίση της παραδοσιακής, τουλάχιστον, πολιτικής.

Αντίθετα, στις δημοτικές εκλογές του Πειραιά ­ με τους εννέα υποψηφίους που
έχουν προκαλέσει ρήγματα στη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ ­ καταγράφεται ένας
κατακερματισμός της κοινωνίας των πολιτών και αναδύεται έντονη η αίσθηση της
(επαρχιακού τύπου) προβολής προσωπικών φιλοδοξιών και υπεράσπισης συντεχνιακών
συμφερόντων.

Δεν απομένει έτσι παρά μόνο η Διευρυμένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών και
Πειραιώς (την οποία διεκδικούν πέντε, σχεδόν μονοκομματικοί, συνδυασμοί) για
να εξαχθούν συμπεράσματα ως προς τη δυνάμει εκλογική επιρροή των κομμάτων.
Πρόκειται όμως για μια αναμέτρηση την οποία οι πολίτες αντιμετωπίζουν με
ελάχιστο ενδιαφέρον, άρα και με ασαφή κριτήρια ψήφου. Κι όμως αυτή η εκλογή, η
οποία, άλλωστε, κρίθηκε με μικρή διαφορά ψήφων το 1994, θα αποτελέσει τη βάση
για την εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων (αμφίβολης φυσικά εγκυρότητας) και θα
αναγορευθεί σε μείζον διακύβευμα, οιονεί δημοψηφισματικού τύπου, μεταξύ των
δύο γύρων.

Όμως οι εκλογές στην Αττική δεν αφορούν μόνο τις τρεις περιπτώσεις που
προαναφέρθηκαν, αλλά επίσης ακόμη δύο νομαρχίες ­ της Ανατολικής Αττικής όπου
υπερτερεί η Ν.Δ. και της Δυτικής Αττικής όπου υπερτερεί το ΠΑΣΟΚ ­ καθώς και
άλλους 89 δήμους, από τους οποίους οι 62 έχουν πάνω από 10.000 κατοίκους. Στον
χάρτη αυτόν της Τοπικής Αυτοδιοίκησης το ΠΑΣΟΚ διαθέτει μια σημαντικότατη
υπεροχή, αφού από τους 62 αυτούς δήμους ελέγχει 33, ενώ η Ν.Δ. μόνον 16 (εκ
των οποίων 4 στα βόρεια προάστια, 3 στη νοτιοανατολική ζώνη, 2 στα νησιά του
Σαρωνικού, 3 στη Δυτική Αττική και 4 στην Ανατολική Αττική), το ΚΚΕ 5, ο ΣΥΝ 4
και έχουν εκλεγεί και 4 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Υπεροχή που αναδεικνύεται με
ακόμη μεγαλύτερη έμφαση, αν εξετάσει κανείς μόνον τους 22 πραγματικά μεγάλους
δήμους (με πληθυσμό άνω των 40.000 κατ.): ΠΑΣΟΚ 18, Ν.Δ. 2 (Νέα Σμύρνη, Π.
Φάληρο), ΚΚΕ 1 (Βύρωνας) και ΣΥΝ 1 (Αιγάλεω).

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ των βουλευτικών εκλογών στους πίνακες που δημοσιεύονται έχουν
υπολογιστεί με βάση τα νέα όρια των δήμων, όπως αυτά διαμορφώθηκαν από την
εφαρμογή του «Καποδίστρια». Στη στατιστική επεξεργασία των πινάκων
συνεργάστηκαν και οι μεταπτυχιακοί φοιτητές Γιάννης Κωνσταντινίδης, Γιάννης
Μάντζιος και Χρίστος Τσίμπος.

ΣΕ ΥΠΕΡΔΙΠΛΑΣΙΑΣΜΟ των δήμων που ελέγχει, ελπίζει το ΚΚΕ.

Πρώτος του στόχος, η διατήρηση των έξι δήμων – Ταύρος, Ελληνικό, Πετρούπολη,
Βύρωνας, Πέραμα και Ζεφύρι – που κέρδισε το 1994. Δεύτερος στόχος, να μπουν
στον β’ γύρο των εκλογών οι συνδυασμοί του στους Δήμους Νίκαιας, Περιστερίου,
Κερατσινίου, Κορυδαλλού, Ηλιούπολης, Καισαριανής, Δάφνης, Δραπετσώνας,
Χαλανδρίου και Καλλιθέας, οπότε – αν συμβεί αυτό – στον Περισσό εκτιμούν ότι
τουλάχιστον σε ορισμένους από αυτούς θα εκλέξουν δήμαρχο. Ως τρίτο στόχο, με
προτεραιότητα, για λόγους ιστορικούς αλλά και αντιδικίας με τον ΣΥΝ, το ΚΚΕ
έχει θέσει την επανακατάκτηση του Δήμου Καισαριανής, που αποτελούσε, από το
1951 έως το 1967 για την ΕΔΑ και από το 1975 έως το 1990 για το ΚΚΕ, σύμβολο
της κομμουνιστικής δημοτικής επιρροής.