Ντου-ρόνι εγκώμιον

* ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ συχνά το συνολικό έργο των προπονητών να ξεπροβάλει
μέσα από μια επιτυχία της ομάδας τους. Το σχετικά σπάνιο αυτό φαινόμενο έλαβε
διπλά χώρα αυτή την ευρωπαϊκή εβδομάδα ­ και γι’ αυτό η κριτική πρέπει να
αφήσει τη θέση της στην αναγνώριση. * Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς θα πρέπει να
είναι δύσκολος άνθρωπος. Το δημόσιο τουλάχιστον πρόσωπό του, ιδίως από τότε
που έγινε προπονητής του Ολυμπιακού, είναι ένα μίγμα εσωστρέφειας και ξαφνικών
εκρήξεων, στο οποίο ο συναισθηματισμός ­ και άρα η ταύτιση με την ομάδα και
τους φιλάθλους της ­ έχει ελάχιστη θέση. Ακόμα και μετά τη μεγάλη νίκη και
εμφάνιση της Τετάρτης, άκουσα δίπλα μου πανηγυρίζοντες οπαδούς να λένε, σχεδόν
με απόγνωση: «Πάλι του βγήκε του (βάλτε ό,τι χαϊδευτικό θέλετε) του
Μπάγιεβιτς». * Αυτό το κλείσιμο ωστόσο στον εαυτό του και στις
βεβαιότητές του είναι ίσως και το κλειδί της επαγγελματικής του επιτυχίας. Οι
φίλοι του Ολυμπιακού, ακόμα κι αυτοί που «δεν τον πάνε», δεν μπορούν να μην
αναγνωρίσουν ότι έδωσε αυτό που κάνει έναν προπονητή να ξεχωρίζει: ενστάλαξε
τη νοοτροπία του και το στυλ του στην ομάδα. * Ο σημερινός Ολυμπιακός,
χάσει-κερδίσει, αρέσει-δεν αρέσει, είναι χωρίς αμφιβολία ομάδα του Μπάγιεβιτς.
Πειθαρχημένος. Με τον κάθε παίκτη να έχει το ρόλο του. Προσανατολισμένος στη
νίκη κι όχι στο θέαμα. Αλλά και ποδοσφαιρικά μοντέρνος: στηριγμένος στην
ταχύτητα, στις εναλλαγές θέσεων, με την μπάλα κάτω και μόνιμο στόχο τον
αιφνιδιασμό. Όταν τα στοιχεία αυτά συνοδεύονται και από την απαραίτητη σε κάθε
κρίσιμο παιχνίδι τύχη, μπορούν να φθάσουν να καλύψουν τη μεγάλη αδυναμία της
ομάδας, την έλλειψη σιγουριάς στην άμυνα. Η βασική προσφορά του Ντούσαν ­ κι
ας το θυμούνται οι φίλαθλοι εν όψει Άγιαξ ­ είναι η δημιουργία ενός άλλου
Ολυμπιακού. * Ο Ρόνι Γουίλαν είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση.
Μεγάλος παίκτης, γιατί έπαιζε με το κεφάλι ψηλά, κατάφερε σε ελάχιστο χρονικό
διάστημα το μικρό θαύμα να εμπνεύσει τους παίκτες του και να μεταμορφώσει τον
Πανιώνιο σε δεμένη παρέα που απολαμβάνει την κοινή προσπάθεια. Δεν μπορώ να
ξέρω ­ αλλά και δεν έχει σημασία ­ πόσο αυτό οφείλεται σε ψυχολογικές ή καθαρά
τεχνικές αρετές του. Άλλωστε αυτά τα δύο είναι άρρηκτα δεμένα. * Εκείνο που
μετράει είναι ότι ακόμα και στις ήττες του, στο πρωτάθλημα, ο Πανιώνιος
έχει αγωνισθεί με τα όπλα του, δεν έχει υπομείνει σκυφτός ­ όπως τόσο συχνά
στο παρελθόν. Αν ο εμποτισμένος από το πνεύμα της Λίβερπουλ Ιρλανδός
προπονητής καταφέρει να τον κάνει να αποβάλει τη νοοτροπία του «μικρού», θα
είναι πραγματικό κατόρθωμα, σαφώς μεγαλύτερο από τον αποκλεισμό των Φινλανδών
­ και πιθανώς αύριο των Κυπρίων ­ ψαράδων. Οι νίκες πάντως αυτές είναι
χρήσιμες, γιατί χτίζουν την αυτοπεποίθηση της παρέας του Σαπουντζή και των
καφενείων της πλατείας.