ΣΗΜΑΤΑ

… και για πρόσωπα του παρελθόντος που μίλησαν πολύ και με πάθος και άφησαν
άφθονα scripta, που ήταν τρυφερά και ειλικρινή και δεν έκρυβαν ούτε τα πιο
βαθειά τους αισθήματα (με δυο λόγια, για καθαρά αθώους), εκεί που νομίζεις πως
σίγουρα ξέρεις τα πάντα, πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο να γνωσθεί ­ όλο και
φανερώνεται κάποια νέα πλευρά, τελείως απροσδόκητη. Λες και δεν πρέπει ποτέ οι
κρίσεις μας να είναι οριστικές. Έτσι και με την Άννα Φρανκ. Σύμβολο της
αθωότητας που τη θερίζει η βαρβαρότητα, η μικρή Εβραία της Ολλανδίας έγραψε
ένα Ημερολόγιο όπου η εναλλαγή ρουτίνας και τρόμου χτίζει ένα από τα
δραματικότερα κείμενα του αιώνα μας. Αλλά, όπως έγινε γνωστό πρόσφατα, δεν το
είχαμε πλήρες. Έλειπαν πέντε «αποκαλυπτικές» σελίδες.

…. δημοσιογράφος Μελίσσα Μύλλερ, σ’ ένα βιβλίο 330 σελίδων, βιογραφεί το
«κοριτσάκι της σοφίτας» φέρνοντας στο φως και τις σελίδες αυτές, που ο ίδιος ο
πατέρας της Άννας είχε καταχωνιάσει. Γιατί; Γιατί άραγε να «προδώσει» την κόρη
του που τόσο αγαπούσε; Η Άννα μιλούσε απλούστατα, στο εν λόγω κείμενο, για την
ψύχρα που είχε απλωθεί στις σχέσεις των γονιών της. Περιέγραφε τον γάμο τους
ως συμβατικό. Γεμάτο ένταση. Ένα πεδίο δυστυχίας. Και, χωρίς να παρακρατεί
ούτε ένα κόκκο της αγάπης της για τον πατέρα, τον Όττο Φρανκ, έδειχνε για τη
μάνα της μια κατανόηση, σχεδόν τρυφερότητα, που ο αρχηγός της οικογενείας
προτιμούσε να αποσιωπηθεί. Η μικρή Άννα προβάλλει, στο κείμενο αυτό, πρόσωπο
εντονώτερα πολυδιάστατο, ένα κορίτσι προικισμένο με βαθειά διακριτική
ικανότητα, ώριμο, πολύτιμο και άκρως ταλαντούχο για τη ζωή. Μόνο που τον
Απρίλη του 1945, η Άννα Φρανκ έσβησε, 15 χρόνων, στο στρατόπεδο του
Μπέργκεν-Μπέλσεν, λίγες μόλις ημέρες πριν μπουν οι βρετανικές δυνάμεις και
ανοίξουν διάπλατα την πύλη. (Melissa Mueller: «Anne Frank, The Biography»,
Metropolitan, Ν. Υόρκη).

… μεταξύ χρήστη και κομπιούτερ, υπάρχει κάτι από την επικοινωνία ανάμεσα σε
έξυπνο, ρεαλιστή γονιό και ιδιοφυές παιδί. Ο γονέας καμαρώνει για το σπλάχνο
του, το παιδεύει (με την παλιά έννοια) αλλά και παιδεύεται απ’ αυτό (με τη
νέα), και θεωρεί γενικά ότι και ο ίδιος είναι πηγή της ευφυΐας εκείνου, χωρίς
όμως και να απαλλάσσεται από ένα κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας απέναντι στον
έξυπνο έως πανούργο ­ και συχνά ακατανόητο ­ βλαστό. Το παιδί, πάλι,
επικοινωνεί με τον γεννήτορα και κύριό του αρμονικά μεν, αλλά με τους δικούς
του (του παιδιού) όρους. Και ένα απ’ τα χαρακτηριστικά της υπερβολικής ευφυΐας
του είναι, συχνά, η «ευθύγραμμη» σκέψη, ο ορμητικός συνειρμός που αφήνει τον
άλλο άφωνο, εμβρόντητο ή έξω φρενών.

… αυτές, μεταξύ άλλων, κάνει στο βιβλίο του «Επεξεργασία Μηνυμάτων Σφάλματος
στα Windows» ο Βρεταννός προγραμματιστής Μπεν Έζελ. Ο οποίος και παραθέτει τα
πιο αμίμητα μηνύματα απ’ αυτά που μπορούν να εμφανιστούν στην οθόνη σας,
πάντοτε φυσικά τη χειρότερη στιγμή: ** «Σφάλμα: Το πληκτρολόγιό σας είναι
νεκρό. Πατήστε F1 για να συνεχίσετε». ** «Απροσδόκητο σφάλμα: Η εργασία αυτή
θα διαγραφεί». ** «Έχετε παραβεί την εντολή MIDL/0x000005. Παρακαλώ
επανορθώστε». ** «Μοιραίο σφάλμα αποβολής σημειώθηκε στη θέση 0028: C027E29C,
τομέας VXD-IFSMGR(03)+ 0000CF7C. Η παρούσα εργασία τερματίζεται». Και το πιο
αδιέξοδο απ’ όλα: «Το ποντίκι σας δεν λειτουργεί. Κάνετε κλικ ως ένδειξη
αποδοχής» (Ben Ezzell: «Developing Windows Error Messages», Ο’ Reilly).