30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΕΛΗΣ ΣΑΡΡΗΚΩΣΤΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα, στις 13 Νοεμβρίου 1937.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Ευτυχισμένους νέους.

ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ: Όταν βλέπει κουνημένες φωτογραφίες.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΓΩΝΙΑ: 3/4.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Νίκο Καζαντζάκη.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑ: Από όπερα μέχρι Βασίλη Τσιτσάνη.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Ailton Krenak, Βραζιλιάνο Οικολόγο, που
βραβεύτηκε το 1990 από το Ίδρυμα Ωνάση.

Επί 37 χρόνια έχει βρεθεί σε αρκετές εμπόλεμες περιοχές, ενώ έχει
φωτογραφίσει δεκάδες προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο. Ο Τέλης Σαρρηκώστας,
φωτορεπόρτερ για όλα αυτά τα χρόνια του Associated Press, θα άλλαζε τις
εμπειρίες που απέκτησε στην καριέρα του μόνον με νέες. Πάντως υπήρξαν
αμέτρητες φωτογραφίες που τον δυσκόλεψαν, ενώ θυμάται έντονα την ημέρα που
φωτογράφισε τον Χομεϊνί, όταν τον υποδέχθηκαν στην Τεχεράνη πέντε εκατομμύρια
πιστοί οπαδοί του.

ΕΡ.: Μια ζωή με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας…

ΑΠ.: Τα 37 χρόνια, ναι είναι μια ζωή με τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια.

ΕΡ.: Μπορεί να χωρέσει μια ζωή σε μια έκθεση φωτογραφίας;

ΑΠ.: Μόνο ένα δείγμα της 37χρονης δουλειάς μου, και αυτό πολύ μικρό.

ΕΡ.: Με τι θα αλλάζατε τις εμπειρίες που αποκτήσατε στην καριέρα σας;

ΑΠ.: Μόνο με νέες.

ΕΡ.: Η φωτογραφία για την οποία «δυσκολευτήκατε» πολύ;

ΑΠ.: Υπήρξαν αμέτρητες που με δυσκόλεψαν πολύ. Όμως φρόντιζα να έχουν το ίδιο
καλό αποτέλεσμα.

ΕΡ.: Η χώρα που σας γοήτευσε;

ΑΠ.: Ιαπωνία.

ΕΡ.: Πότε κινδυνεύσατε πραγματικά εν ώρα καθήκοντος;

ΑΠ.: Ειδικά στις εμπόλεμες περιοχές της Μέσης Ανατολής.

ΕΡ.: Ο κίνδυνος ήταν μέρος των αποστολών σας στις εμπόλεμες περιοχές;

ΑΠ.: Ήταν καθημερινός και «ζωντανός». Τον αισθανόσουν δίπλα σου.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από τη φωτογράφηση του Χομεϊνί;

ΑΠ.: Στην άφιξη του Χομεϊνί, στην Τεχεράνη, ύστερα από αρκετά χρόνια εξορίας,
5 εκατομμύρια πιστοί οπαδοί του ξεχύθηκαν στην πόλη για να τον προϋπαντήσουν.
Εξάλλου εγώ ήμουν ένας από τους λίγους ξένους που μπορούσε να πλησιάσει και να
φωτογραφήσει από κοντά τον Χομεϊνί.

ΕΡ.: Και από τον πόλεμο στην Παλαιστίνη;

ΑΠ.: Για τον αγώνα των Παλαιστινίων θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο.

ΕΡ.: Στη Συρία;

ΑΠ.: Εκεί πήγα αμέτρητες φορές. Ποικίλες είναι οι αναμνήσεις.

ΕΡ.: Τελικά μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις;

ΑΠ.: Νομίζω ότι αξίζει σίγουρα πάνω από χίλιες λέξεις.

ΕΡ.: Για σάς πόσο αξίζει;

ΑΠ.: Νομίζω ότι δεν έχει τιμή, δεν αξιολογείται χρηματικά. Πάντα εξαρτάται από
πολλές παραμέτρους.

ΕΡ.: Η φωτογραφία για την οποία αισθάνεστε υπερήφανος;

ΑΠ.: Τις φωτογραφίες μου δεν τις έβγαζα για να με κάνουν υπερήφανο, τις έβγαζα
για να τις δουν χιλιάδες μάτια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου και να
κάνουν άλλους υπερήφανους κι άλλους να ντρέπονται.

ΕΡ.: Και η φωτογραφία που σάς έκανε να βουρκώσετε;

ΑΠ.: Δεν βούρκωσα ποτέ κι ας με έκαναν πολλές φορές να μην μπορώ να βρω τον
ύπνο μου.

ΕΡ.: Η προσωπικότητα που θα θέλατε πολύ να φωτογραφίσετε;

ΑΠ.: Νομίζω ότι δεν έχω αφήσει καμιά προσωπικότητα παραπονεμένη. Τους έχω
φωτογραφήσει σχεδόν όλους.

ΕΡ.: Έχετε ζηλέψει τη δουλειά συναδέλφου σας;

ΑΠ.: Έχω θαυμάσει, έχω χειροκροτήσει. Όμως ποτέ δεν έχω ζηλέψει.

ΕΡ.: Μια συμβουλή που θα δίνατε σε έναν νέο φωτορεπόρτερ;

ΑΠ.: Για να πετύχεις σ’ αυτή τη δουλειά πρέπει να την αγαπήσεις παράφορα. Θα
έλεγα περισσότερο και από τη μάνα σου, τη γυναίκα σου, την ερωμένη σου, την
ίδια σου τη ζωή. Αν υπάρξουν όλα αυτά, έχεις πολλές πιθανότητες να πετύχεις.

ΕΡ.: Θυμάστε την πρώτη σας ­ εκτός συνόρων ­ αποστολή;

ΑΠ.: Το 1967 στον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο.

ΕΡ.: Και το πρώτο σας κλικ;

ΑΠ.: Το 1961 σε κάποια «καμπάνια» αθηναϊκής εφημερίδας.

ΕΡ.: Η πιο αγαπημένη σας φωτογραφική μηχανή;

ΑΠ.: Χωρίς άλλο η Leica.

ΕΡ.: Ξένα περιοδικά που έχουν δημοσιεύσει φωτογραφίες σας;

ΑΠ.: Μερικά που θυμάμαι: «Time», «Life», «Magazine», «Newsweek», «Spigel»,
«Pari Match» και δεκάδες άλλα αμερικανικά και ευρωπαϊκά.

ΕΡ.: Και ξένες εφημερίδες;

ΑΠ.: Είναι πάρα πολλές αφού το Associated Press τροφοδοτεί πάνω από 30.000
έντυπα, κανάλια, ραδιοσταθμούς.

ΕΡ.: Το ταλέντο στη φωτογραφία «γεννιέται» ή αποχτιέται;

ΑΠ.: Πρέπει να έχεις ταλέντο το οποίο με το χρόνο και την πείρα να
τελειοποιηθεί. Και φυσικά μακριά από τις… καλαμιές.

ΕΡ.: Το κράτος την φροντίζει τελικά την φωτογραφία;

ΑΠ.: Άρχισε κάπως αργά, όμως άρχισε να ενδιαφέρεται και για την φωτογραφία.
Εύχομαι να υπάρξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί η φωτογραφία κρατά ζωντανή όχι
μόνον την επικαιρότητα αλλά και την ιστορία της πατρίδας μας.