ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η τηλεόραση κυβερνιέται από την ώρα

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ είναι ένας από τους λίγους. Έχει μια τηλεόραση μεγάλη, έγχρωμη
και στερεοφωνική. Την έχει τοποθετήσει σε μια γωνιά του γραφείου του και
ενίοτε τη χρησιμοποιεί… Προχθές έβαλε πάνω της τα πλυμένα ρούχα που
προορίζονταν για σίδερο. Κάποιες άλλες φορές τη θάβει κάτω από στοίβες ντοσιέ
και χαρτιών. «Μα πώς μαθαίνεις τα νέα;», τον ρωτώ έντρομη κάθε φορά που
συνειδητοποιώ ότι δεν συμπάσχει με τους υπόλοιπους στις 8.30 και στις 12, ότι
δεν γίνεται μάρτυρας της ενδελεχούς εξέτασης μαρτύρων στα γεγονότα που
«συνταράζουν» το εικοσιτετράωρό μας. «Ό,τι χρειάζεται να μάθω το μαθαίνω»,
απαντά εκείνος μειλίχιος. «Μόλις μπω σε ταξί, στον μανάβη ή μιλήσω μ’ έναν
φίλο στο τηλέφωνο ενημερώνομαι για τα πάντα. Χάνω κάτι ιδιαίτερο που δεν βλέπω
σε ζωντανή σύνδεση τα τελευταία γεγονότα;».

Ο Αλέξανδρος έχει έναν 9χρονο γιο, τον Νικόλα. Ο πιτσιρικάς περνά όλη την
εβδομάδα με τη μητέρα του και το Σαββατοκύριακο μ’ εκείνον. Τις καθημερινές
χαζεύει τηλεόραση, ακούει τις ειδήσεις, έχει άποψη όχι μόνο για τα παιδικά
προγράμματα αλλά και για τα σίριαλ και τις ξένες ταινίες. Το Σαββατοκύριακο,
ύστερα από τις πρώτες μάχες με τον πατέρα του, ξεχνά την τηλεόραση. Πάνε
περιπάτους, διαβάζουν βιβλία, παίζουν ποδόσφαιρο. Τον τελευταίον καιρό η
μητέρα του Νικόλα παρατηρεί μια σταδιακή μείωση της ώρας που ο γιος της περνά
μπροστά στην τηλεόραση και αύξηση των ωρών που ο μικρός ασχολείται με άλλα ενδιαφέροντα.

Ο Καρλ Πόπερ ήταν κατηγορηματικός: «Η τηλεόραση ζει στο παρόν· δεν σέβεται το
παρελθόν και δείχνει ελάχιστο ενδιαφέρον για το μέλλον. Η τηλεόραση
κυβερνιέται από την ώρα». Ο Νικόλας δεν ξέρει από αυτά. Ξέρει όμως ότι οι
δικές του ώρες δεν κυβερνιούνται πια από την τηλεόραση…