ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έπιασε ψύχρα

ΛΕΝΕ ότι το φθινόπωρο έχει ηλικία. Αλλά ποιος κρατάει ντοκουμέντα και ποιος
θυμάται ­ ίσως μόνον την ώρα της βροχής ­ τη μυρωδιά της μουσκεμένης γης;

Ακούω τον αέρα να θροΐζει στα φύλλα των δένδρων. Σιγά σιγά θα κιτρινίσουν όλα
και θα σωριαστούν ξερά στα πόδια μου. Και τότε θ’ αναλογισθώ την ηλικία του φθινοπώρου.

Απροσδιόριστη και σαγηνευτική.

Ανεπαίσθητα μελαγχολική.

Η πρωινή φθινοπωρινή δροσιά με ξυπνάει με μιαν αλλόκοτη ευφροσύνη, μια αστεία έπαρση.

Είναι η εποχή που την ακούω να αναπνέει απαλά. Που παρακολουθώ τις νύχτες να
μεγαλώνουν, τον αέρα να αναδεύει τη ζωή μας, τη βροχούλα να δροσίζει τις
στέγες των σπιτιών μας. Ώσπου, ένας ιριδισμός σταματάει τα φθινοπωρινά δάκρυα
και, σαν να υπαινίσσεται το επόμενο χαμόγελο, χρωματίζει τον ουρανό. Πάντα το
φθινόπωρο θα δεις ένα ουράνιο τόξο.

Έτσι λοιπόν εκείνο το πρωί που έκανε ψύχρα σηκώθηκα, ντύθηκα και βγήκα στο
δρόμο. Ήταν μια χρήσιμη ώρα, γιατί αγάπησα αυτή την ακατανόητη προτίμησή μου
στο φθινόπωρο και στα αινίγματά του.

Πώς να διαλευκάνεις το μυστήριο μιας φύσης που γεμίζει αυτή την εποχή από
ξερόφυλλα, αλλά το ξέρεις ­ αιώνες τώρα ­ πως δεν θ’ αργήσουν να βγουν τα νέα,
πράσινα φύλλα.

Έπιασε ψύχρα.

Φθινοπώριασε και τ’ αεράκι φυσάει μ’ ένα μυθιστορηματικό τρόπο.