Το ελληνικό κρασί πουλάει…

Με μικρό πρόβλημα στην παραγωγή των αμπελιών, που σύμφωνα με τις υπάρχουσες
εκτιμήσεις θα είναι μειωμένη περίπου κατά 15%, λόγω του τελευταίου
καλοκαιρινού καύσωνα, «κλείνει» σε 10-15 ημέρες η περίοδος του τρύγου. Η
ποιότητα της παραγωγής, όμως, είναι εξαιρετική, ενώ σύμφωνα με τους πρώτους
υπολογισμούς, οι τιμές θα παραμείνουν στα περσινά επίπεδα.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ κρασί, τα τελευταία χρόνια, «έχει κάνει ένα ποιοτικό άλμα, με
αποτέλεσμα να φτάνει και στις πιο μακρινές χώρες του κόσμου», λέει ο κ.
Δημήτρης Κουρτάκης, πρόεδρος της ομώνυμης εταιρείας. Ο ίδιος προσθέτει ότι «αν
και η χώρα μας παράγει μικρή ποσότητα κρασιού σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές
χώρες, εντούτοις το ελληνικό κρασί είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και οι εξαγωγές
μας αυξάνονται».

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ

Με την άποψη αυτή συντάσσονται και οι συνεταιριστές παραγωγοί, που επίσης
έχουν βελτιώσει την ποιότητα του κρασιού. «Τόσο τα ιδιωτικά οινοποιεία, όσο
και οι συνεταιρισμοί, έχουν κάνει σοβαρά βήματα προόδου στην ποιότητα, αλλά
και στον τομέα της εμπορίας», λέει ο διευθυντής της Ένωσης Αγροτικών
Συνεταιρισμών Σητείας κ. Μ. Χλουβεράκης.

Η στροφή προς τα κρασιά ποιότητας από μικρούς και μεγάλους παραγωγούς έχει
αλλάξει τα δεδομένα στη συγκεκριμένη αγορά. Η κατανάλωση του κρασιού, που είχε
μειωθεί μεταξύ 1982-1993, σημειώνει από το έτος εκείνο ετήσια αύξηση κατά 5%.
Σύμφωνα, μάλιστα, με έρευνα του ΙΟΒΕ, το 1996 ξεπέρασε τους 300.000 τόνους από
260.000 τόνους που ήταν. Ο τζίρος υπολογίζεται ότι φτάνει τα 90 δισ. δρχ.

ΜΙΚΡΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ

Η στροφή που έγινε στο ποιοτικό κρασί είναι έντονη και γίνεται αντιληπτή στην
αγορά, με τις δεκάδες ετικέτες, πλέον, ποιοτικών κρασιών, επιτραπέζιων ή με
ονομασία προελεύσεως ανωτέρας ποιότητας (ΟΠΑΠ). Πρόκειται για κρασιά
περιορισμένης παραγωγής ή κρασιά μικρών παραγωγών.

Την τάση ακολουθούν και μικροί, αλλά και μεγάλοι παραγωγοί, που παρουσιάζουν
ποιοτικά κρασιά σε αριθμημένες φιάλες από συγκεκριμένες περιοχές.

«Είναι μία τάση που έχουν επιλέξει πολλοί μικροί αμπελουργοί, οι οποίοι
προσπαθούν να πραγματοποιήσουν ικανοποιητικές πωλήσεις», λέει ο κ. Δ. Κουρτάκης.

Η τάση αυτή δεν ήταν τυχαία επιλογή. «Το ζητούσε η αγορά. Κι αυτό γιατί οι
έρευνες έδειξαν ότι το κρασί είναι σύμβολο κύρους, αφού ο καταναλωτής
επιλέγει, υποδηλώνοντας και την κοινωνική του θέση», λέει ο κ. Χλουβεράκης.

ΟΙ ΕΞΑΓΩΓΕΣ

Αν και η χώρα μας παράγει μικρή ποσότητα κρασιού σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, εντούτοις το ελληνικό κρασί είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και οι εξαγωγές μας αυξάνονται

Με τη βελτίωση των οινοποιείων και της ποιότητας του κρασιού οι ελληνικές
εξαγωγές αυξάνονται. Επί σειρά ετών το «χύμα κρασί», είχε μερίδιο μέχρι και
65% στις συνολικές εξαγωγές. Η κατάσταση αυτή ανατρέπεται και τα εμφιαλωμένα
κερδίζουν, πλέον, μερίδιο περίπου 60% των εξαγωγών, αναφέρει έρευνα του ΙΟΒΕ.
Επίσης υπάρχει μεταστροφή του ελληνικού εξωτερικού εμπορίου προς τα λευκά
κρασιά, αν και τα ροζέ ή κόκκινα αποτελούσαν παλιότερα τον κυριότερο τύπο
κρασιών, αναφέρει η ίδια έρευνα.

Τα τελευταία χρόνια το 20% της ελληνικής παραγωγής εξάγεται είτε με τη μορφή
χύμα ή μούστου, είτε ως εμφιαλωμένο κρασί. Περισσότερο από 50% της αξίας των
ελληνικών εξαγωγών ποτού προέρχεται από τις εξαγωγές οίνου. Μεγαλύτεροι
εξαγωγείς είναι οι εταιρείες Κουρτάκη, Τσάνταλη και Μπουτάρη.

ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ

Η στροφή που έγινε στο ποιοτικό κρασί είναι έντονη και γίνεται αντιληπτή στην αγορά, με τις δεκάδες ετικέτες, πλέον, ποιοτικών κρασιών, επιτραπέζιων ή με ονομασία προελεύσεως ανωτέρας ποιότητας (ΟΠΑΠ). Πρόκειται για κρασιά περιορισμένης παραγωγής ή κρασιά μικρών παραγωγών

Όσο καλά και αν πηγαίνουν, όμως, οι εξαγωγές της Ελλάδος, η Ευρώπη
αντιμετωπίζει τη διείσδυση των προϊόντων από χώρες με φθηνή παραγωγή. Οι
Ευρωπαίοι παραγωγοί και κυρίως οι μεγάλοι παραγωγοί, Ιταλοί, Γάλλοι και
Γερμανοί αντιμετωπίζουν, πλέον, τον ανταγωνισμό των προϊόντων της Χιλής, της
Αργεντινής, της Νότιας Αφρικής και της Αυστραλίας. «Κοντά στα προϊόντα αυτά,
έχουν πλασαριστεί και τα κρασιά από την περιοχή της Καλιφόρνιας. Ενώ χώρες που
παράγουν κρασιά με φθηνό κόστος, είναι και η Βουλγαρία και τα Σκόπια, οι
οποίες υπάρχει κίνδυνος να αποδειχθούν ανταγωνιστές μας στο μέλλον, αν δεν
βελτιώσουμε κι άλλο την ποιότητα και την τιμή», λέει ο κ. Χλουβεράκης.