ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ο άλλος πόλεμος

Και ενώ ο καθημερινός πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων, στην άσφαλτο ή στα
κρησφύγετα των κακοποιών, καλά κρατεί, ένας άλλος πόλεμος, αυτός μεταξύ
ανθρώπων και των υπολοίπων ζωντανών της φύσης, μαίνεται και αυτός στην εξίσου
απροστάτευτη ύπαιθρο.

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ως γνωστόν στον δεύτερο μήνα της κυνηγετικής περιόδου, όπου
300.000 κυνηγοί και άγνωστος αριθμός λαθροκυνηγών επιδίδονται σε ένα σπορ που
κατά πολλούς αποτελεί υποκατάστατο μιας λανθάνουσας βαρβαρότητας. «Αντί να
σκοτώνονται μεταξύ τους, καλύτερα να σκοτώνουν τσίχλες και μπεκάτσες»,
αντιπροτείνουν μάλιστα μερικοί.

Ξέρω βέβαια ότι πολλοί από τους αναγνώστες θα διαφωνήσουν με μια τέτοια
προσέγγιση του θέματος, όπως και αρκετοί, ίσως οι περισσότεροι, θα
χειροκροτήσουν μια φωνή που, δεν το κρύβω, έχει ιδεολογικές φορτίσεις και
προκαταλήψεις. Όμως αν το κυνήγι έπαψε, όπως πανθομολογείται, να αποτελεί πηγή
άντλησης πρωτεϊνών για την καθημερινή μας διατροφή, τότε γιατί οι άνθρωποι των
«προηγμένων» πολιτιστικά χωρών συνεχίζουν να κυνηγούν; Οι απαντήσεις είναι
τόσο πολλές όσες και οι κυνηγοί. «Το κυνήγι είναι άθλημα που φέρνει τον
άνθρωπο σε επαφή με τη φύση». Είναι μια διατύπωση με την οποία συντάσσεται η
πλειοψηφία των ένοπλων αυτών αθλητών που τα Σαββατοκύριακα, από τον Αύγουστο
μέχρι τον Φεβρουάριο, εξορμούν σπέρνοντας τον όλεθρο σε ό,τι πετά και σε ό,τι
κινείται. Όσο για τους υπόλοιπους φυσιολάτρες αθλητές, αυτούς δηλαδή που δεν
διαθέτουν 4Χ4, εκπαιδευμένα σκυλιά και επαναληπτικές καραμπίνες και θέλουν να
χαρούν τη φύση χωρίς τα σκάγια να σφυρίζουν δίπλα τους, αυτοί φαίνεται να μην
έχουν ίσα δικαιώματα. Είναι αναγκασμένοι να υποκύψουν στο νόμο όπου το δίκαιο
είναι με τον ισχυρότερο, δηλαδή τον οπλισμένο.

«Το κυνήγι αποτελεί ρυθμιστικό παράγοντα για τους πληθυσμούς της άγριας
πανίδας», υποστηρίζουν μερικοί πιο «σοφιστικέ» και μορφωμένοι. Αυτό βέβαια
ίσως να ίσχυε στη νεολιθική εποχή, όταν ο άνθρωπος ήταν κυνηγός και συλλέκτης.
Σήμερα, σε μια εποχή όπου η φύση βάλλεται από παντού και τα είδη εκλείπουν με
συχνότητες ασύλληπτες για τη μέχρι τώρα ιστορία της εξέλιξης των όντων, ο
ισχυρισμός αυτός ηχεί προκλητικός, όντας ταυτόχρονα αστήρικτος. Το πρόβλημα
δεν είναι μόνο αν και πόσο μειώνονται οι πληθυσμοί της πέρδικας και του λαγού,
αλλά και τι συμβαίνει στο γενικότερο οικοσύστημα μετά την εξαφάνιση ορισμένων
από τους κρίκους στη διατροφική αλυσίδα.

Καλώς ή κακώς η προσπάθεια των ορνιθολόγων επικεντρώνεται κύρια στο θέμα της
διάρκειας της κυνηγετικής περιόδου. Η Ελλάδα είναι, ύστερα από τη Γαλλία, η
χώρα με τη μακρύτερη κυνηγετική περίοδο στην Ευρώπη. Και στις δύο αυτές χώρες
η περίοδος αυτή αρχίζει από πολύ νωρίς, όταν τα νεαρά πουλιά είναι ακόμη
εξαρτημένα από τους γονείς τους, και λήγει υπερβολικά αργά, όταν έχει αρχίσει
η επιστροφή και το ζευγάρωμα των αποδημητικών. Και στη μια και στην άλλη
περίπτωση η απώλεια των ώριμων ατόμων πολλαπλασιάζει τις συνολικές απώλειες
στον πληθυσμό, αφού στην ουσία βάλλεται ο αναπαραγωγικός κύκλος. Η πρόσφατη
προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, εναντίον της υπουργικής απόφασης που
εγκαινίαζε το φετινό κυνήγι, είχε έναν οπορτουνιστικό θα λέγαμε στόχο: Να
αναστείλει την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου μέχρι την οριστική εκδίκαση της
υπόθεσης, που, αν δεν κάνω λάθος, είχε οριστεί για τις αρχές του Δεκεμβρίου.

Όμως το αντίπαλο στρατόπεδο δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια. Εκπροσωπούμενο
από έναν ικανότατο πολιτικό και ανώτερο στέλεχος οικονομικού υπουργείου, τον
κύριο Νίκο Παπαδόδημα, και πλαισιωμένο από εξίσου ικανούς δικηγόρους, περνά
στην αντεπίθεση. Ο μόνος τρόπος να παρακαμφθεί το Συμβούλιο της Επικρατείας,
είναι να βγει καινούργια απόφαση, ελαφρώς παραλλαγμένη. Όπερ και εγένετο. Το
υπουργείο Γεωργίας, υποκύπτοντας στις πιέσεις και το ρεαλισμό, συντάχθηκε
μάλλον με τους κυνηγούς, όσο κι αν συνεχίζει να κλείνει με νόημα το μάτι προς
την πλευρά των οικολόγων.

Όμως η άποψή μου είναι ότι η μάχη δεν θα κριθεί στα δικαστήρια. Όταν εκείνοι
που αντιστρατεύονται το κυνήγι γίνουν περισσότεροι από τους κυνηγούς, όταν
μπορέσουν να αποδείξουν ότι η φωνή τους μετράει περισσότερο στη ζυγαριά των
ψήφων, η λύση στο πρόβλημα θα προκύψει αυτοδικαίως.