ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Πλακίτσες»στον δρόμο

ΗΤΑΝ ΣΧΕΔΟΝ αμούστακα παλικάρια. Οδηγούσαν το αυτοκίνητο του πατέρα χωρίς
άδεια στον περιφερειακό δρόμο του χωριού τους. Απογευματάκι, στον φιδίσιο
δρόμο έξω από την Ιστιαία, ίσα που χωρούσαν δύο αυτοκίνητα. Η εποχή
προσφερόταν για περίπατο στην εξοχή. Τα χρώματα φθινοπωρινά. Απολαμβάναμε τη
διαδρομή έως ότου συναντήσαμε προπορευόμενο αυτοκίνητο. Η προσπέραση, στο
μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, αδύνατη. Οι στροφές αλλεπάλληλες. Έκαναν και
αυτοί τη βόλτα τους με χαμηλότερη, όμως, ταχύτητα από τη δική μας. Στις
ελάχιστες ισιάδες του δρόμου επιχειρήσαμε να τους προσπε-ράσουμε χτυπώντας
ελαφρά το κλάξον. Από την πρώτη κιόλας προσπάθεια αντιληφθήκαμε πως αυτό θα
ήταν αδύνατον, αφού οι νεαροί ανέπτυξαν αμέσως ταχύτητα και μάλιστα την ώρα
που βρισκόμασταν ήδη στο αντίθετο ρεύμα. Φρενάραμε και περιμέναμε την επόμενη
ευκαιρία. Η ταχύτητα του προπορευόμενου αυτοκινήτου μειώθηκε στο ελάχιστο. Οι
νεαροί «αποφάσισαν» χάριν παιδιάς να συνεχίσουν τα παιχνιδάκια τους. Η επόμενη
προσπάθειά μας λίγο έλειψε να αποβεί μοιραία, καθώς όχι μόνο ανέπτυξαν
ταχύτητα, αλλά πέρασαν και αυτοί στο αντίθετο ρεύμα με κίνδυνο να μας πετάξουν
σε χαντάκι. Η συνέχεια διαγράφηκε στο Αστυνομικό Τμήμα της Αιδηψού και
κατέληξε στα δικαστήρια. Οι νεαροί καταδικάστηκαν για τα «αστειάκια» τους. Οι
φίλοι μας θεωρούσαν την επιμονή μας υπερβολική. Από τις αφηγήσεις μας δεν
πείθονταν για την τρομάρα που πήραμε, αλλά και τον κίνδυνο που διατρέξαμε. Το
τραγικό συμβάν της Μυτιλήνης, όπου οργισμένοι, μεθυσμένοι νεαροί «θέρισαν»
δεκαπεντάχρονη κάνοντας πλακίτσες στον δρόμο, διέλυσε και την τελευταία μας
αμφιβολία για το αν κάναμε καλά ή όχι.