Δεν παίρνει κεφάλια…

Ο Κώστας Σημίτης κοιμήθηκε πολύ αργά τη νύχτα της Τετάρτης. Παρακολουθούσε
όπως και πολλοί Έλληνες τη δραματική εξέλιξη της αστυνομικής επιχείρησης στην
περιοχή της Αχαρνών. Και όσο τα τηλεοπτικά δελτία ξεδίπλωναν το εύρος του
αστυνομικού φιάσκου, τόσο μεγάλωνε και η οργή του για τους απίστευτους
ερασιτεχνισμούς που οδήγησαν στην τραγωδία.

ΝΩΡΙΣ το πρωί της Πέμπτης, στο Μέγαρο Μαξίμου, και έχοντας μπροστά του τις
εφημερίδες, έπιασε το πορτοκαλί τριψήφιο τηλέφωνο και άρχισε να παίρνει έναν
έναν τους κορυφαίους υπουργούς της κυβέρνησης.

«ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΙ»

Αντικείμενο των τηλεφωνικών επικοινωνιών ήταν το πώς εκτιμούσαν οι υπουργοί
την κατάσταση και πολύ συγκεκριμένα τι έπρεπε να πράξει σχετικά με την ηγεσία
του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και την ηγεσία της Αστυνομίας. Οι περισσότερες
εισηγήσεις που έλαβε ήταν «να παραιτήσει τον Ρωμαίο» ­ για την ηγεσία της
Αστυνομίας, δεν υπήρξε κανένας προβληματισμός, «να φύγουν όλοι τώρα».

Η επιχειρηματολογία των περισσότερων υπουργών ήταν ότι «ναι μεν δεν μπορεί να
ευθύνεται ο Ρωμαίος για το φιάσκο, αλλά η κοινωνία περιμένει από τον υπουργό
να επιδείξει ευθιξία και να παραιτηθεί και αν δεν επιδείξει ο ίδιος, να του
υποδείξετε εσείς τι πρέπει να κάνει».

­ Μου προτείνεις να τον απολύσω; λέγεται ότι ρώτησε έναν υπουργό.

­ Σας προτείνω όχι μόνο να ανακοινώσετε ότι τον απολύετε, παρ΄ ότι μου είναι
συμπαθής ο κ. Ρωμαίος, αλλά επιπλέον να ανακοινώσετε ότι καταργείτε το
υπουργείο Δημόσιας Τάξης και το εντάσσετε στο υπουργείο Εσωτερικών, φέρεται να
του απάντησε ο υπουργός.

Ο… ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

Όταν ολοκλήρωσε τον κύκλο των επαφών του, συζήτησε με ορισμένους στενούς
συνεργάτες του και κατά τις 12 το μεσημέρι είχε λάβει ήδη τις αποφάσεις του:
δεν θα απέλυε τον Γιώργο Ρωμαίο ούτε θα αποδεχόταν την παραίτησή του. Στενός
συνεργάτης του εξηγούσε χθες ότι «αυτό που μέτρησε στην απόφαση του προέδρου
ήταν ο… Τζουμάκας»! Και σημείωνε σχετικά ότι «και για την περίπτωση του
Γιώργου Ρωμαίου, παρά τη δικαιολογημένη πίεση της κοινής γνώμης, ίσχυσαν οι
ίδιοι λόγοι που απέτρεψαν την αποπομπή του υπουργού Γεωργίας από την
κυβέρνηση, τον περασμένο μήνα, μετά τις πυρκαγιές». Και απαρίθμησε τρεις
λόγους που οδήγησαν τον Κ. Σημίτη στην απόφασή του να διατηρήσει τον Γ. Ρωμαίο
στην κυβέρνηση:

Πρώτον, ο Κ. Σημίτης «έχει μιαν απέχθεια να ενεργεί υπό το κράτος της πίεσης
και πολλές φορές λειτουργεί τελείως αντίθετα από αυτό που του εισηγούνται.

Δεύτερον, ο Πρωθυπουργός θεωρεί ότι ώς το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, τον Μάρτιο του
1999, η κυβέρνηση πρέπει να παραμείνει η ίδια ­ αν δεν υπάρξει βεβαίως μείζον
πολιτικό θέμα.

Τρίτον, πιστεύει ότι η παρούσα κυβέρνηση διαθέτει ό,τι καλύτερο από το
στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ και ως εκ τούτου το να προχωρήσει σε
ανασχηματισμό είναι εντελώς παρακινδυνευμένο, καθώς δύσκολα θα βρει ικανότερα στελέχη.

ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Αν το πρώτο θέμα έχει να κάνει με θέματα του χαρακτήρα του, το δεύτερο και το
τρίτο είναι απόλυτα εξαρτημένα από τους σχεδιασμούς του Κώστα Σημίτη για το
μέλλον. Ο Πρωθυπουργός θεωρεί ότι η κυβερνητική αλλαγή που θα κάνει αμέσως
μετά το συνέδριο θα είναι με στόχο τις εθνικές εκλογές του 2000 κι αυτό γιατί
θα συνοδευτεί και με γενικότερες αλλαγές στη δομή του κυβερνητικού σχήματος
(συγχωνεύσεις υπουργείων, καταργήσεις άλλων κ.λπ.). Τώρα δεν είναι έτοιμος να
προχωρήσει σε αυτού του είδους τις αλλαγές. Όπως δεν ήταν και τον προηγούμενο
μήνα με τον κ. Τζουμάκα και όπως δεν ήταν και πάλι με τον κ. Ρωμαίο, όταν
δημιουργήθηκε προ μηνών το θέμα με τους χουντικούς της ΕΛ.ΑΣ.

Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι από την κυβέρνηση που προέκυψε μετά τις εκλογές
του 1996 ο κ. Σημίτης έκανε μόνο μία πολιτικής φύσεως αλλαγή, τον Σεπτέμβριο
του 1997, όταν αποδέχτηκε την παραίτηση του υπουργού Μεταφορών Χάρη Καστανίδη
και τοποθέτησε στη θέση του τον Τάσο Μαντέλη.

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ…

Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται μια μεγάλη διαφορά του Κώστα Σημίτη τόσο με τον
Ανδρέα Παπανδρέου όσο και με τον Κώστα Μητσοτάκη. Ειδικά ο πρώτος, που είχε
απολύσει το 1982 εν πτήσει τον υφυπουργό Εξωτερικών Ασ. Φωτήλα, είχε
υιοθετήσει πλήρως τη ρήση του πατέρα του Γεωργίου Παπανδρέου «μην υποβάλλετε
παραιτήσεις, διότι ενίοτε γίνονται αποδεκτές». Στη διάρκεια της πρώτης
οκταετίας του ΠΑΣΟΚ, ο Α. Παπανδρέου δεν δίστασε να κάνει αποδεκτές
παραιτήσεις κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, όπως του Κ. Σημίτη, του Γ. Αρσένη,
του Α. Τρίτση, του Μ. Δρεττάκη κ.ά.

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν ήταν σ΄ αυτή την κατηγορία, ως πρωθυπουργός. Πολλές φορές
βρέθηκε στην ανάγκη να αποδεχτεί παραιτήσεις, διότι απλούστατα δεν μπορούσε να
κάνει αλλιώς. Αναπότρεπτη ήταν λόγου χάρη η παραίτηση του Στ. Δήμα στη Μόσχα,
όπως και του Α. Σαμαρά από το υπουργείο Εξωτερικών το ’92 λόγω του Σκοπιανού.
Αναπότρεπτη επίσης ήταν και η παραίτηση των Αθ. Κανελλόπουλου και Μ. Έβερτ από
τα υπουργεία Δικαιοσύνης και Προεδρίας ­ επέμεναν διαφωνώντας για την
ακολουθούμενη οικονομική της κυβέρνησης. Αντίθετα, η αποδοχή της παραίτησης
του Βασ. Κοντογιαννόπουλου από το υπουργείο Παιδείας είχε κριθεί ως αναγκαία
προκειμένου να αμβλυνθούν οι οξύτατες αντιδράσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας
λόγω της δολοφονίας Τεμπονέρα.

Το στυλ Σημίτη, όπως προαναφέρθηκε, υπαγορεύει τελείως διαφορετικές
συμπεριφορές από τις προηγούμενες. Σε μια χώρα όμως που έχει συνηθίσει τους
πρωθυπουργούς της να συμπεριφέρονται ως «πατέρες-αφέντες» τακτικές όπως αυτή
του Κ. Σημίτη εκλαμβάνονται από ορισμένους και ως αποτέλεσμα αδυναμίας λήψης
της σωστής απόφασης τη σωστή στιγμή και όχι ως αποτέλεσμα μιας προσεκτικής
εκτίμησης όλων των δεδομένων. Και αυτό είναι κάτι που έχει ήδη αρχίσει να
προβληματίζει συνεργάτες του Πρωθυπουργού..