«Ίση ανάμεσα σε ίσους»

Ανήλθε στο ανώτατο αξίωμα ­ έτσι όπως ορίζει ο Στρατός για τις γυναίκες ­
στις 11 του περασμένου Μάρτη. Συμπτωματικά ή όχι, στον απόηχο του εορτασμού
της Ημέρας της Γυναίκας. Αλλά αυτό δεν έλεγε κάτι ιδιαίτερο στην κ. Ρεβέκκα
Παπαντωνίου – Βέλλιου. Γιατί ποτέ δεν αισθάνθηκε υποδεέστερη, καταπιεσμένη,
«διαφορετική».

Ρεβέκκα Παπαντωνίου – Βέλλιου. Η στολή της είναι «η καλύτερη τουαλέτα που φόρεσα ποτέ». Και τα παράσημα «το ακριβότερο κόσμημα»…

Τριάντα τρία χρόνια τώρα ­ από τότε που ήταν 18 χρόνων και έδωσε εξετάσεις για
τη Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής, έως και σήμερα που είναι ταξίαρχος και
διοικητής τής ΣΑΝ ­ το μόνο που αισθάνεται είναι «ίση ανάμεσα σε ίσους».

Δεν μπορεί βεβαίως (ακόμη) να γίνει υποστράτηγος ή αντιστράτηγος κατά τους
ισχύοντες στρατιωτικούς κανονισμούς. «Αυτό δεν εξακολουθεί να είναι…
διάκριση;», τη ρωτώ κάποια στιγμή. Αλλά εκείνη δεν αιφνιδιάζεται: «Όχι, δεν
είναι διάκριση. Άνδρες στρατιωτικοί χρίζουν ταξίαρχο μια γυναίκα, ε, αυτό
είναι κατάκτηση! Και είναι κατάκτηση της Ελληνίδας…».

Ο Στρατός είναι η δεύτερη οικογένειά της τα τελευταία 33 χρόνια. Και η στολή
της, «η καλύτερη τουαλέτα που φόρεσα ποτέ». Τα παράσημα «το ακριβότερο
κόσμημα». Και ίσως γι’ αυτό να αισθάνεται τόσο άνετα και να της πηγαίνουν τόσο πολύ…

Άνεση και ζεστασιά, γοητεία και χάρη, αυτά είναι που αναβλύζουν από τον λόγο
και την κίνηση της πρώτης κυρίας που έγινε ταξίαρχος στον Στρατό Ξηράς. Την
ίδια μέρα, άλλες δύο κυρίες, η μία του Ναυτικού και η άλλη της Αεροπορίας,
«αξιώθηκαν τον ίδιο βαθμό» ­ έτσι για να μην υστερεί κανένα Σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων.

«ΑΓΑΠΟΥΣΑ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ»

Χώρος ζεστός, αστραφτερός, με άπλετο φως το γραφείο της. «Νομίζατε ότι ήρθατε
στο γραφείο μιας ταξιάρχου και ξεχάσατε ότι ήρθατε στο γραφείο και μιας
γυναίκας;», αστειεύεται και ζητά δύο λεπτά με τον καθρέφτη της, πριν τη
φωτογραφίσει η Μάτα: «Όποια δουλειά και αν κάνει μια γυναίκα, οφείλει να μην
ξεχνά ότι είναι γυναίκα! Αλλά οφείλει και να μην το χρησιμοποιήσει…».

Στο Αίγιο γεννήθηκε και είχε τον Στρατό στο αίμα της, αφού ο πατέρας της ήταν
αξιωματικός της Ελληνικής Χωροφυλακής: «Άγαπούσα από πριν τον Στρατό. Εκείνη
την εποχή, η μόνη σχολή που μπορούσε να κάνει καριέρα στον στρατό μια γυναίκα,
ήταν η Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής…». Από εκεί ξεκίνησε, εκεί κατέληξε
και εκεί «θα τελειώσω την καριέρα μου». Οι ενδιάμεσοι σταθμοί, όμως, ήταν πολλοί.

Μέσα από τις τάξεις του Στρατού «ερωτεύτηκα, θα μου επιτρέψετε να πω, τον
άρρωστο. Πιστεύω στο έργο της νοσηλεύτριας. Να ‘σαι κοντά στον άρρωστο, το
πρωί, το απόγευμα, το βράδυ, είναι τόσο σημαντική προσφορά…». Εν καιρώ
ειρήνης και εν καιρώ πολέμου φυσικά, αλλά εκείνη εύχεται «ως αξιωματικός και
ως μητέρα, τον πόλεμο να μην τον ξαναζήσουμε. Ο πόλεμος δεν λύνει ποτέ
προβλήματα, δημιουργεί. Η χώρα μας, άλλωστε, είναι μια ειρηνική χώρα. Χωρίς
αυτό να σημαίνει ότι δεν προετοιμαζόμαστε και δεν είμαστε έτοιμοι…».

Δεν έχει προσμετρήσει τι της πήρε ο Στρατός. Ξέρει, όμως, καλά τι της έδωσε:
«Τα πάντα. Με ολοκλήρωσε σαν άτομο. Με έμαθε να είμαι πειθαρχημένη. Με δίδαξε
να βλέπω τη ζωή και τον θάνατο με άλλο βλέμμα. Μέσα στο νοσοκομείο ζεις τόσο
κοντά στον θάνατο, που αυτό σε διαπαιδαγωγεί σε μια διαφορετική στάση ζωής.
Εκεί διαπιστώνεις τη ματαιότητα πάρα πολλών πραγμάτων. Πιστέψτε με, είναι τόσα
τα μαθήματα που πήρα, που ποτέ δεν συγκινήθηκα από ένα ακριβό κόσμημα ή μια
υπέροχη τουαλέτα…».

Την απάλλαξε, εξηγεί, ο Στρατός από «ζήλειες, μνησικακίες και μικρότητες.
Καλλιέργησε την ψυχή μου…». Έγινε, το ομολογεί, καλύτερος άνθρωπος,
«βιώνοντας τον καθημερινό πόνο». Και το πολυτιμότερο δώρο που εισέπραξε ποτέ
«είναι πάντα η ευχή της μάνας που φρόντισα το παιδί της…».

«ΒΟΗΘΑ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ»

Η πορεία δεν ήταν πάντα εύκολη. Οι δυσκολίες πολλές. Αλλά «όταν αγαπάς αυτό
που κάνεις, τα πράγματα γίνονται ευκολότερα». Δική της, λέει, η επιλογή, δικά
της και τα βήματα: «Οι γονείς μου δεν αντέδρασαν. Αντίθετα, μου έδωσαν την
ευχή τους. Δύο πράγματα πρέπει να επιλέγει ο άνθρωπος χωρίς επηρεασμούς: τη
δουλειά και τον σύντροφο».

Με τον δικό της σύντροφο, τον κ. Φάνη Βέλλιο, συναπαντήθηκαν πολλά χρόνια
πριν, στο χώρο δουλειάς φυσικά: «Υπηρέτησε κι εκείνος σαν ανώτατος αξιωματικός
στην Ελληνική Αστυνομία και τώρα είναι απόστρατος…». Εκείνη εν ενεργεία,
συνεχίζει απτόητη, πάντα μέσα στη δράση. Ο βαθμός της ταξιάρχου και η θέση τής
διοικητού της ΣΑΝ «κρύβουν πάρα πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις». Ευτυχώς που
κάποιος πια βρίσκεται λίγο περισσότερο στο σπίτι και ισορροπεί η κατάσταση:
«Δεν θα μπορούσαμε να συνεχίζαμε και οι δύο με το ίδιο εξαντλητικό ωράριο. Σ’
αυτή τη φάση της καριέρας μου, έτυχε να με βοηθά περισσότερο ο σύζυγός μου. Θα
μπορούσε να είχε συμβεί και το αντίθετο…».

Όλοι, λέει, τη ρωτάνε, ειδικά όταν συνοδεύει τους μαθητές της Σχολής στα
παραμεθόρια εκπαιδευτικά ταξίδια τους, σε φυλάκια και μεγάλες μονάδες στη
Μακεδονία και στη Θράκη, αν η γυναίκα που ανέρχεται σε υψηλά αξιώματα στον
Στρατό, στερείται τη συντροφικότητα και τη μητρότητα. Και εκείνη μονίμως
απαντά ότι τίποτα δεν χρειάστηκε να στερηθεί ή να απαρνηθεί.

Παντρεύτηκαν όταν εκείνη ήταν 26 και ένα χρόνο μετά έγινε για πρώτη φορά
μητέρα. Απέκτησαν έναν γιο, τον Θανάση, που τώρα είναι 23 χρόνων και κάνει τη
διπλωματική του στο Χημικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τέσσερα χρόνια
αργότερα απέκτησαν και μια κόρη, τη Λίνα, που σήμερα είναι φοιτήτρια Γαλλικής
Φιλολογίας. Και φυσικά, οι επιλογές ήταν δικές τους.

ΘΑ ΕΝΙΩΘΕ την ίδια περηφάνια που και τώρα νιώθει, ακόμη και δίχως τον βαθμό
της ταξιάρχου. Κρύβει βαθιά αγάπη και γίνεται πολύ τρυφερό το βλέμμα της όταν
μιλά για τον άνθρωπο και τον στρατιώτη η γοητευτική ταξίαρχος. «Στρατός,
ευαισθησία και τρυφερότητα;» τη ρωτώ. «Νομίζω ότι ο Στρατός έχει και πρέπει να
έχει τρυφερότητα», απαντά. «Χρειάζεται αυστηρούς νόμους για να λειτουργήσει
αλλά δεν χρειάζεται σκληρούς ανθρώπους. Ανθρωπιά και κατανόηση χρειάζεται. Μην
ξεχνάμε, ότι ο στρατιώτης στη μονάδα και ο στρατιώτης στο νοσοκομείο, είναι
20χρονα παιδιά που έχουν φύγει από μια μάνα. Αυτή η μάνα, μας τα εμπιστεύεται.
Και είναι αναγκαίο, να βγάζεις προς τα έξω τον καλύτερό σου εαυτό… Το
“διατάσσω”, κάποιες φορές, μπορεί να γίνεται “σε παρακαλώ” και να αποδίδει
εξίσου ή και καλύτερα…»

– Εσείς επιβάλλεστε με το «διατάσσω» ή με το «σε παρακαλώ»; την ξαναρώτησα.
«Δεν μπορείς να ακολουθείς μόνο ένα δρόμο», απάντησε. «Ανάλογα με την
περίσταση, πρέπει να βρίσκεις και το σωστό ρήμα. Είναι θέμα συνθηκών,
ισορροπιών. Και έχεις πάντα ως δεδομένο, ότι στον Στρατό δεν μπορείς να
λειτουργείς παρορμητικά αλλή κατόπιν “ωρίμου σκέψεως”. Δεν μπορείς να
αποφασίσεις για κάποιο σοβαρό πρόβλημα “εν θερμώ”. Σκέφτεσαι πρώτα. Και μετά
αποφασίζεις. Οι πρώιμες αποφάσεις είναι πολλές φορές λάθος. Κάνουν ζημιά. Όταν
ξεκίνησα την καριέρα μου αλλά και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, έχω πάντα κατά νου
ότι είμαι άνθρωπος, όπως όλοι οι άνθρωποι, άρα δεν είμαι αλάθητη. Το
ζητούμενο, εν προκειμένω, είναι να διδάσκεται κανείς από τα λάθη του. Και να επανορθώνει…»

«Όχι», με ξαφνιάζει, «δεν είναι περισσότερο ευαίσθητες ή μεγαλόψυχες οι
γυναίκες στον Στρατό από τους άνδρες. Εγώ που έζησα και ζω τόσο πολύ δίπλα σε
στρατιωτικούς, έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των
γυναικών η ευαισθησία. Απλώς, σε εκείνες επιτρέπεται, άρα την δείχνουν. Στους
άνδρες απαγορεύεται, άρα την κρύβουν…»

Όσο για τα παιδιά που κάνουν τη θητεία τους: «Είναι στρατιώτες με υψηλό
φρόνημα και συνείδηση. Πιστεύουν στην Ελλάδα, δακρύζουν μπροστά στη σημαία. Κι
αυτό απορρέει από μέσα τους. Από την εμπειρία μου ως μητέρα αλλά και ως
στρατιωτικός, σας διαβεβαιώνω ότι όσο πιο ελεύθερα αφήνουμε σήμερα τα παιδιά
μας, τόσο περισσότερο αναπτύσσουν κάποια στιγμή εθνική συνείδηση…»