3 δρόμοι της Ευρώπης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά
Όσο κι αν αυτό δεν αρέσει στους εμπνευστές του, ο «Τρίτος Δρόμος» δεν
είναι η μοναδική λύση για την Ευρώπη του 21ου αιώνα. Ίσως μάλιστα να μην είναι
καν η καλύτερη λύση. Οι τελευταίες εξελίξεις σε διάφορες χώρες δείχνουν ότι
υπάρχουν τουλάχιστον άλλες δύο κατευθύνσεις στις οποίες μπορεί να οδηγηθεί η
Γηραιά Ήπειρος.
 |
|
Οι «Τριτοδρομικοί». Από τ’ αριστερά, ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Πέταρ |
ΚΑΠΩΣ περίεργη ήταν η σύνθεση τη Δευτέρα το βράδυ στο σεμινάριο που
πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη με τίτλο «Η ενδυνάμωση της δημοκρατίας στο
πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομίας».
Ο Μπιλ Κλίντον, ο Τόνι Μπλερ και ο Ρομάνο Πρόντι ήταν εκεί για να συζητήσουν
περί «Τρίτου Δρόμου».
Στη θέση όμως του Σουηδού πρωθυπουργού Γκέραν Πέρσον και του Βραζιλιάνου
προέδρου Ενρίκε Καρντόσο, που είχαν σημαντικότερα πράγματα να κάνουν στις
χώρες τους, ήταν ο πρόεδρος της Βουλγαρίας Πέταρ Στογιάνοφ.
Ενώ αυτός που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Άντονι Γκίντενς, διευθυντής του
London School of Economics, που αναφέρθηκε στον ρόλο που μπορούν να παίξουν
οι… πολυεθνικές στην προώθηση μιας οικονομικά ανθηρής κοινωνίας.
ΔΕΝ ΚΛΗΘΗΚΕ Ο ΖΟΣΠΕΝ
«Οι ιδέες του Τρίτου Δρόμου γεννήθηκαν στην Αμερική, και στη συνέχεια πέρασαν
στη Βρετανία», είπε ο πλανητάρχης.
«Η σημερινή διαχωριστική γραμμή είναι ανάμεσα σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι οι
σημαντικές απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται βρίσκονται σε παγκόσμιο
επίπεδο και σ’ εκείνους που αναδιπλώνονται πίσω από την εθνική τους
απομόνωση», συμπλήρωσε ο Βρετανός πρωθυπουργός.
Αλλά οι τέσσερις ηγέτες δεν εγκαινίασαν μια νέα Σοσιαλδημοκρατική Διεθνή, προς
ανακούφιση του Λιονέλ Ζοσπέν ο οποίος δεν είχε κληθεί στη συνάντηση.
Κι όχι μόνο δεν είχε κληθεί, αλλά δέχθηκε και τα ειρωνικά σχόλια του Κλίντον
που είπε ότι «η Γαλλία έχει μια αξιόλογη ανάπτυξη χωρίς να καταφέρει να
μειώσει την ανεργία».
Στην πραγματικότητα, ο Γάλλος πρωθυπουργός και η κυβερνητική του συμμαχία με
τους κομμουνιστές υποδεικνύουν τον δεύτερο δρόμο που μπορεί να πάρει η Ευρώπη.
Βασικό στοιχείο αυτού του δρόμου είναι η καθιέρωση της εβδομάδας 35 ωρών,
μέτρο που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα τόσο της γαλλικής Αριστεράς, όσο και
της Αριστεράς της Ιταλίας και της Σουηδίας.
Στην περίπτωση της τελευταίας, όλα δείχνουν ότι θα επαναληφθεί το προηγούμενο
της Γαλλίας.
Το (πρώην κομμουνιστικό) Αριστερό Κόμμα της Σουηδίας, που υπερδιπλασίασε τη
δύναμή του μετά τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, ανακοίνωσε χθες ότι
συμφώνησε με τους Σοσιαλδημοκράτες για μια μακροπρόθεσμη συνεργασία.
Όπως είπε η ηγέτις του κόμματος Γκούντρουν Σίμαν, η συμφωνία θα διαρκέσει καθ’
όλη την τετραετία και προβλέπει ότι το πρώτο θέμα που θα συζητηθεί θα είναι ο
προϋπολογισμός του 1999.
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΕΡΣΟΝ – ΠΡΑΣΙΝΩΝ
Σε συμφωνία με το κόμμα του Γκέραν Πέρσον, που κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό
36,6%, ήλθαν και οι Πράσινοι.
Η συμφωνία περιέχει τρία σημεία: να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος με ένα
χρονοδιάγραμμα που είναι αποδεκτό από τα δύο μέρη, να μην ενταχθεί η χώρα στο
ΝΑΤΟ τα τέσσερα επόμενα χρόνια και να μην αποφασιστεί από το Κοινοβούλιο η
ένταξη της Σουηδίας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.
Η πιθανότερη εξέλιξη, έτσι, είναι να σχηματιστεί μια αμιγώς αριστερή κυβέρνηση
στη Σουηδία, προς μεγάλη απογοήτευση ενός μέρους του Τύπου που προωθεί την
ιδέα της συμμαχίας των Σοσιαλδημοκρατών με τους Μετριοπαθείς του Καρλ Μπιλτ.
Τα δύο αυτά κόμματα συγκεντρώνουν μαζί το 60% των ψήφων και ενδεχόμενη
συνεργασία τους θα άνοιγε τον δρόμο σε ένα ανάλογο πείραμα στη Γερμανία.
ΑΥΤΟΣ ακριβώς είναι ο τρίτος (με «τ» μικρό, όχι κεφαλαίο) δρόμος τον οποίο
έχει μπροστά της η Ευρώπη: ο δρόμος της συνεργασίας των συντηρητικών με τους
σοσιαλδημοκράτες, που εγγυάται τη σταθερότητα και καθησυχάζει τις αγορές. Ο
Γερμανός σοσιαλδημοκράτης ηγέτης Γκέρχαρντ Σρέντερ δήλωσε αυτή την εβδομάδα
ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν πρέπει να αποκλειστεί στη Γερμανία, αφού ο ίδιος
θα αρνηθεί να συνεργαστεί με τους Πράσινους αν η πλειοψηφία που θα διαθέτουν
τα δύο κόμματα μαζί δεν είναι άνετη.
«Χρειαζόμαστε μια σταθερή κυβέρνηση με μια σταθερή κοινοβουλευτική
πλειοψηφία», είπε ο Σρέντερ σε συνέντευξή του στο κανάλι Zdf. Και για τον
σκοπό αυτό, το κόμμα του δεν θα διστάσει να συμμαχήσει με το κόμμα του
καγκελάριου Κολ ακόμη κι αν χρειαστεί να προσφέρει σ’ αυτό τη θέση του πρωθυπουργού.
Είναι ένα ενδεχόμενο, πάντως, που ο σημερινός καγκελάριος αρνείται. «Δεν θα
συμμαχήσουμε ποτέ με το SPD», δηλώνει ο Χέλμουτ Κολ σε συνέντευξή του στην
«Bild am Sonntag». Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θα αναλάβει αυτόν τον
άχαρο ρόλο κάποιος άλλος στη θέση του. Όπως, για παράδειγμα, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε…
Google news
