30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΓΑΘΩΝΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στον Ευαγγελισμό Λαγκαδά της Θεσσαλονίκης.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Να αυξηθεί το ποσοστό των Ελλήνων έναντι των Νεογραικύλων.

ΑΓΩΝΙΑ: Πότε θα μας εκδικηθεί οριστικά η φύση.

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: Τους Νεογραικύλους.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ: Τον μπαγλαμά του.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΓΩΝΙΑ: Μετά τη «Δόμνα» καμιά.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Γιάννη Φουράκη.

Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι πολύ ριγμένο από τις δισκογραφικές εταιρείες,
δηλώνει ο ρεμπέτης της Θεσσαλονίκης Αγάθωνας Ιακωβίδης και για την τηλεόραση
υποστηρίζει πως κάθε άλλο παρά κοντά του στέκεται, αφού δεν την αφήνουν «οι
καβγάδες του Μικρούτσικου». Αυτό που τον ενοχλεί στο σημερινό σύγχρονο
τραγούδι είναι «ο στίχος, η μουσική, η ενορχήστρωση και η ερμηνεία» και
πιστεύει πως αληθινός ρεμπέτης σημαίνει «και μάγκας και πολλά άλλα».

ΕΡ.: Το ρεμπέτικο ζει και βασιλεύει;

ΑΠ.: …. Και τον κόσμο κυριεύει!

ΕΡ.: Η Θεσσαλονίκη αγαπά το ρεμπέτικο;

ΑΠ.: Το αγαπά αλλά δεν το δείχνει.

ΕΡ.: Η νεολαία της πόλης πώς το αντιμετωπίζει;

ΑΠ.: Ως μόδα…

ΕΡ.: Κυρίως ποιο κοινό το προτιμά;

ΑΠ.: Οι Έλληνες στην ψυχοσύνθεση και όχι στην ταυτότητα.

ΕΡ.: Τελικά το ρεμπέτικο είναι ή όχι τρόπος ζωής;

ΑΠ.: Δεν είναι τρόπος ζωής. Είναι η ελληνική μουσική.

ΕΡ.: Ένα ρεμπέτικο τραγούδι που πάντα σας συγκινεί;

ΑΠ.: «Η ρημαγμένη ζωή» του Απόστολου Χατζηχρήστου.

ΕΡ.: Και ο στίχος ενός τραγουδιού που σας έχει σημαδέψει;

ΑΠ.: «Εγώ με την αξία μου κι όχι με ξένες πλάτες».

ΕΡ.: Μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας μακριά από τη Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Βεβαίως και μπορώ. Για μένα όλη η Ελλάδα είναι το ίδιο.

ΕΡ.: Από το πάλκο;

ΑΠ.: Όχι.

ΕΡ.: Από το μπαγλαμαδάκι;

ΑΠ.: Ε! τώρα… είναι δυνατόν;

ΕΡ.: Έχετε πει ποτέ «τα παρατάω»;

ΑΠ.: Πολλές φορές, αλλά έλεγα ψέματα.

ΕΡ.: Τι σας κρατάει στο πάλκο;

ΑΠ.: Η καρέκλα!!!

ΕΡ.: Και τι σας πληγώνει;

ΑΠ.: Ο αφελληνισμός. Ο αφελληνισμός! Και οι Νεογραικύλοι!

ΕΡ.: Σήμερα βγαίνουν ρεμπέτικες φωνές;

ΑΠ.: Και σήμερα και πάντα.

ΕΡ.: Μήπως το ρεμπέτικο είναι λίγο ριγμένο από τις δισκογραφικές εταιρείες;

ΑΠ.: Μήπως είναι πολύ ριγμένο από τις δισκογραφικές εταιρείες;

ΕΡ.: Για μια μέρα διευθυντής σε δισκογραφική εταιρεία, ποια θα ήταν η πρώτη
σας κίνηση;

ΑΠ.: Να κάθομαι τεμπέλικα, να τρώω και να πίνω.

ΕΡ.: Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη βγάζει αξιόλογες φωνές;

ΑΠ.: Όχι μόνο η Θεσσαλονίκη, όλη η Ελλάδα βγάζει καλές φωνές.

ΕΡ.: Οι πραγματικοί ρεμπέτες μετρώνται σήμερα στα δάχτυλα;

ΑΠ.: Αν εννοείτε τραγουδιστές, στα δάχτυλα πολλών χεριών.

ΕΡ.: Ο δάσκαλος στον οποίον οφείλετε πολλά;

ΑΠ.: Οι δάσκαλοί μου, που είναι πολλοί, δεν ξέρουν πως ήμουν μαθητής τους.

ΕΡ.: Το τραγούδι που παίζετε τακτικά με το μπαγλαμαδάκι;

ΑΠ.: «Ο θερμαστής» του Μπάτη.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε σήμερα ευχαριστώ;

ΑΠ.: Στους πραγματικούς Έλληνες.

ΕΡ.: Τι σας ενοχλεί στο σημερινό σύγχρονο τραγούδι;

ΑΠ.: Ο στίχος, η μουσική, η ενορχήστρωση και η ερμηνεία.

ΕΡ.: Όταν τραγουδάτε το «Πίνω και μεθώ» τι σας έρχεται στον νου;

ΑΠ.: Να μην ξεχάσω να πιω και να μεθύσω.

ΕΡ.: Η τηλεόραση πόσο κοντά στέκεται στο ρεμπέτικο τραγούδι;

ΑΠ.: Αφήνουν τα ρεπορτάζ στην ομίχλη και οι καβγάδες του Μικρούτσικου;

ΕΡ.: Ρεμπέτης σημαίνει… μάγκας;

ΑΠ.: Και μάγκας και πολλά άλλα.

ΕΡ.: Ή μήπως… οι μάγκες δεν υπάρχουν πια;

ΑΠ.: Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν.

ΕΡ.: Γιατί πιστεύετε ότι τα ρεμπέτικα «κρατήθηκαν» στον χρόνο;

ΑΠ.: Γιατί είναι στο δισοξυριβοζονουκλεϊκό οξύ του Έλληνα.

ΕΡ.: Σήμερα γράφονται ρεμπέτικα;

ΑΠ.: Βεβαίως και γράφονται. Ψάξτε και θα τα βρείτε.

ΕΡ.: Το τραγούδι συναδέλφου που θα θέλατε να ήταν δικό σας;

ΑΠ.: «Το παιδί του δρόμου» του Γ. Κάβουρα.

ΕΡ.: Τα σχέδιά σας για τον χειμώνα;

ΑΠ.: Θα είμαι στην «Υδρόγειο» της Θεσσαλονίκης με την παρέα μου.