[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΝΟΙΓΕΤΕ την τηλεόρασή σας και βάζετε ένα κανάλι στην τύχη. Παρακολουθείτε το
δελτίο ειδήσεων και μετά αλλάζετε κανάλι ­ στην τύχη. Υπάρχουν πλέον σοβαρές
πιθανότητες ότι δεν θα καταλάβετε τη διαφορά. Κι αυτό γιατί τις τελευταίες
εβδομάδες η ελληνική τηλεόραση, χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε, μπήκε στη
φάση της ωριμότητάς της ­ τουλάχιστον στον τομέα των ειδήσεων. Που σημαίνει
ότι ύστερα από χρόνια πειραματισμών τα τρία πιο σημαντικά κανάλια ­ που
καλύπτουν περισσότερο από 60% της τηλεθέασης ­ μοιάζει να κατασταλάζουν σε μια
κοινή ­ και πλέον δοκιμασμένη ­ συνταγή για τα δελτία τους.

Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πριν από λίγους μόνο μήνες η
εσωτερική ιεραρχία των καναλιών ήθελε πρώτο το κανάλι «Α» ­ μ’ ένα ιδιαίτερα
«λαϊκό» δελτίο ειδήσεων. Δεύτερο το κανάλι «Β» ­ μ’ ένα υβρίδιο δελτίου
«λαϊκό» μεν αλλά και με προσπάθειες για πιο «δύσκολες» ειδήσεις. Τρίτο ήταν το
κανάλι «Γ» ­ πιο βαρύ αυτό στο μενού του, έβγαινε συνήθως πρώτο όταν υπήρχαν
σημαντικά γεγονότα, υποχωρούσε όμως στην τρίτη θέση όταν έπρεπε να ασχοληθούμε
με τα μικρά αυτού του κόσμου.

Όλα καλά λοιπόν, πλην όμως το τρίτο κανάλι αποφάσισε ­ ορθώς ­ ότι θέλει να
γίνει πρώτο. Άλλαξε λοιπόν το δελτίο του, το έκανε κι αυτό πιο λαϊκό και ­ ω
του θαύματος ­ η πρώτη θέση ήταν δική του. Σύντομα βέβαια το κανάλι «Α» πέρασε
στην αντεπίθεση ­ καλά το καταλάβατε, έκανε ακόμα πιο «λαϊκό» το δελτίο του ­
όπως φυσικά και το κανάλι «Β» ­ ναι, ναι, και αυτό ακολούθησε την πεπατημένη.
Σήμερα λοιπόν και τα τρία δελτία ακολουθούν την ίδια συνταγή ­ κάναμε κάποιες
εκπτώσεις, έλεγε χαρακτηριστικά ένα στέλεχός τους. Μένει απλώς να φανεί αν
κάποιο θα βγει οριστικά μπροστά ή απλώς θα εναλλάσσονται στην πρώτη θέση
σύμφωνα με τα γυρίσματα του καιρού.

Ουδείς ψόγος. Αυτό το είδος δελτίου θέλουν οι τηλεθεατές, αυτό προσφέρεται και
αυτό πρέπει να προσφέρεται. Εκτός και αν δεχθούμε ­ όπως πολλοί που σήμερα
κάνουν κριτική στην τηλεόραση ενδόμυχα πιστεύουν ­ ότι οι πολίτες είναι για
κάποιο λόγο άτομα περιορισμένης ευθύνης και δεν έχουν το δικαίωμα της
επιλογής. Το πρόβλημα βέβαια είναι για τους άλλους, τη μειοψηφία, που
ενδεχομένως θα ήθελε ένα πιο «βαρύ» δελτίο, χάνεται όμως εξαιτίας της τάσης
των καναλιών να συγκλίνουν στον κοινό μέσο όρο. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης
λαμπρόν: τα τηλεοπτικά δικαιώματα της μειοψηφίας!