Κάνω κουράγιο για να ζήσω

Προσπάθησε να ξεχάσει τον Γολγοθά που πέρασε 60 μέρες στη Μονάδα Εντατικής
Θεραπείας του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών. Τους αφόρητους πόνους που
έζησε. Τις αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις. Το μόνο που ήθελε ο 17χρονος
μαθητής Μιχάλης Δερμετζής, ο οποίος μέσα σε μια στιγμή έζησε όλη τη φρίκη του
κόσμου, ήταν να ξεκινήσει τη ζωή του από την αρχή…

Στον εισαγγελέα. Το Σάββατο, τέσσερις νεαροί οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα. Εναντίον τους ασκήθηκε δίωξη για σύσταση συμμορίας, απρόκλητη σωματική βλάβη, οπλοφορία, οπλοχρησία και αφέθηκαν ελεύθεροι

ΣΤΙΣ 25 Ιουνίου επιχείρησαν να τον κάψουν ζωντανό, ρίχνοντας πάνω του μια
βόμβα μολότοφ! Όμως αυτός άντεξε. Δεν το έβαλε κάτω. Έμοιαζε να είχε ξεπεράσει
τα εγκαύματα. Την προηγούμενη Δευτέρα βγήκε από το νοσοκομείο μετά 74 ημέρες
νοσηλείας. Πήγε μάλιστα και στη σχολή του, τον «Ηράκλειτο», όπου φοιτά στο
Τμήμα Μηχανικών Αυτοκίνητων. Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν, ο εφιάλτης καραδοκούσε
γι’ άλλη μια φορά… Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής έπεσε θύμα ξυλοδαρμού
από ομάδα νεαρών. Τούς παρακαλούσε να μην τον χτυπήσουν. «Είμαι καμένος ρε
παιδιά. Θα ανοίξουν οι πληγές», φώναζε έξω από καφετερία στην οδό Τσαλδάρη,
στην Αμφιαλη, όπου είχε πάει μαζί με τον αδελφό του. Τίποτα αυτοί… «Με
χτυπούσαν με ρόπαλα του μπείζμπολ και κρυπτονάιτ, στα χέρια και την πλάτη, με
αποτέλεσμα ν’ ανοίξουν οι πληγές μου και πάλι».

Μιλώντας χθες στα «ΝΕΑ» ο Μιχάλης Δερμετζής εξιστορεί τις τραγικές στιγμές που
έζησε, τόσο στη δεύτερη όσο και στην πρώτη επίθεση. Για τις ατέλειωτες ώρες
που πέρασε στο νοσοκομείο, για τους φόβους, αλλά και για τα σχέδιά του.

Ο Μιχάλης, μετά την τελευταία επίθεση, δεν μπορεί να βάλει πάνω του ρούχα. Το
δέρμα του είναι λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο και γεμάτο πληγές… «Πού να βγω έξω σε
αυτήν την κατάσταση που βρίσκομαι», λέει με παράπονο. «Τους έλεγα, δεν μπορώ
να σηκώσω τα χέρια μου να προστατευτώ, μη χτυπάτε. Δεν κατάλαβα γιατί μου
επιτέθηκαν. Ήταν γύρω στα 30 άτομα. Φώναζαν: “Αυτός είναι;”. Ευτυχώς, βρέθηκε
ένας νεαρός που άρχισε να τους φωνάζει να σταματήσουν και με άφησαν…».

Το δωμάτιό του στη μικρή μονοκατοικία στη Νίκαια, όπου ζει με τους γονείς του
και τον 20χρονο αδελφό του Σταμάτη, μοιάζει με αποθήκη φαρμακείου. Παντού
γάζες, νάρθηκες, «Μπεταντίν» και φάρμακα. Σήμερα επρόκειτο να βάλει ένα ειδικό
«σαμαράκι» για να ισιώσει το δέρμα του, όμως τώρα πρέπει να περιμένει. Σε έξι
μήνες θα υποβληθεί ξανά σε νέα επέμβαση, για να κοπούν τα ράμματα στη μασχάλη,
ενώ, όπως λένε οι γιατροί, θα χρειαστούν 18 μήνες για να επουλωθούν οι πληγές
του. Παρ’ όλα τα προβλήματά του, ο Μιχάλης δεν το βάζει κάτω. «Αν πέσω, θα
πεθάνω. Πρεπει να κάνω κουράγιο, δεν έχω άλλη επιλογή», συνεχίζει. «Οι στιγμές
που έζησα στο νοσοκομείο δεν περιγράφονται. Και ούτε θέλω να τις θυμάμαι.
Πόναγα αφόρητα, ήταν στιγμές που ούρλιαζα, αλλά η θεραπεία ήταν μονόδρομος. Να
φανταστείς ότι μου μετάγγισαν 80 φιάλες αίμα. Και ακόμη δεν έχω τελειώσει…».
Ο ίδιος δεν μπορεί ακόμη και σήμερα να εξηγήσει γιατί επιχείρησαν να τον
κάψουν. Δεν καταλαβαίνει γιατί υπάρχει αυτή η κόντρα. «Υποστηρίζω την
Προοδευτική, αλλά έχω πάει γύρω στις τέσσερις φορές στο γήπεδο και δεν έχω
πρόβλημα με κανέναν», λέει. «Τη μέρα που μου έριξαν τη μολότοφ, είχα πάει με
μια παρέα γύρω στα έξι άτομα στην Αμφιάλη και, στην επιστροφή σταθήκαμε στο
άλσος του Αγίου Φιλίππου περιμένοντας έναν φίλο. Ξαφνικά μας κυκλώνουν γύρω
στα 20 με 25 άτομα. “Από πού είστε;”, ρωτάει ένας από αυτούς. “Από την
Αμφιάλη” άπαντα ένας φίλος μου. Και τότε έριξαν τη μολότοφ».

Σταματά για λίγο την περιγραφή. Κουράζεται εύκολα. Μιλά αργά. Δίπλα του η
μητέρα του, ο πατέρας του, ο αδελφός του και μερικοί φίλοι που δεν τον αφήνουν
ποτέ μόνο. «Πανικοβλήθηκα. Άρχισα να τρέχω. Καιγόμουν και οι φίλοι μου δεν
μπορούσαν να με φτάσουν για να σβήσουν τη φωτιά. Και ξέρεις τι μου έκανε
εντύπωση; Εγώ καιγόμουν και κάποιος από το άλσος μού φώναζε να σβήσω τις
φωτιές που έβαζα!», συμπληρώνει.

Ο πατέρας τού Μιχαλη, συνταξιούχος αστυνομικός, ο κύριος Παναγιώτης, προσπαθεί
να κάνει κουράγιο. Να στηρίξει την οικογένειά του. «Η κόντρα μεταξύ Ιωνικού –
Προοδευτικής είναι η κορυφή του παγόβουνου. Κάποιοι κρύβονται πίσω από αυτή
την υποτιθέμενη κόντρα για να κάνουν ό,τι κάνουν…», λέει με οργή.

Την ίδια άποψη έχει και ο δικηγόρος της οικογένειας Μιχάλης Δημητρακόπουλος.
«Δεν υπάρχει λογική σε αυτό που συμβαίνει. Η ποδοσφαιρική κόντρα είναι απλώς
το άλλοθι. Αν δεν παρθούν άμεσα μέτρα, θα βρεθούμε μπροστά σε πολλά πρωτόγνωρα
για την Ελλάδα φαινόμενα βίας», συμπληρώνει. Η μητέρα του Μιχάλη μοιάζει να τα
έχει χαμένα. «Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι η περιοχή που ζούμε είναι ασφαλής,
όμως ύστερα από αυτά που περνάμε και ακούμε, δεν είμαι πλέον σίγουρη», φωνάζει.

Το Σάββατο οδηγήθηκαν στον Εισαγγελέα Πειραιά τέσσερις νεαροί. Τα αδέλφια
Θόδωρος και Βασίλης Δημακαρέας, ο Ηλίας Μαργιόλης και ο Μάρκος Ζαχαριάδης.
Στον Εισαγγελέα ισχυρίστηκαν ότι ήταν παρέα με τον Μιχάλη και πήγαν να
βοηθήσουν. Ο Εισαγγελέας άσκησε εναντίον τους δίωξη για σύσταση συμμορίας,
απρόκλητη σωματική βλάβη, οπλοφορία και οπλοχρησία και τους άφησε ελεύθερους.

«Μπορει να πηγαίναμε μαζί στο Δημοτικό, αλλά δεν τους θυμάμαι. Τα ονόματά τους
κάτι μου λένε. Εκείνη την στιγμή δεν έβλεπα μπροστά μου», λέει ο Μιχάλης όταν
ερωτάται σχετικά.