Καβγάς των «15» για τον «κύριο Ευρώπη»

Η επίσημη ονομασία του είναι «υψηλός εκπρόσωπος» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι
Ευρωπαίοι, ωστόσο, πολιτικοί και μη, τον αποκαλούν ήδη «κ. Ευρώπη».

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια νέα θέση που θεσμοθετήθηκε στην Ένωση και ουσιαστικά θα
πρόκειται για έναν εκπρόσωπο του Συμβουλίου, μια «κοινή φωνή» των «15» προς τα
έξω, με ιδιαίτερη σημασία βέβαια στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Επιπλέον, ο
άνθρωπος αυτός θα έχει και δικές του υπηρεσίες, ομάδες ανθρώπων που θα
δουλεύουν υπό τις εντολές του.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Ως συνήθως, όμως, οι «15» μετέτρεψαν μια «καλή ιδέα» σε
ένα συνηθισμένο παζάρι, όπως έκαναν και για τον διοικητή της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας, όπως κάνουν εκ συστήματος για τον πρόεδρο της Κομισιόν.
Και μολονότι η αυστριακή προεδρία έχει προειδοποιήσει πως το θέμα πρέπει να
έχει κλείσει έως τις 20 Οκτωβρίου, ώστε να ληφθεί η οριστική απόφαση στη
Σύνοδο Κορυφής της Βιέννης, τίποτε δεν δείχνει πως μια σύγκλιση των απόψεων
είναι κοντά.

ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ

Οι «15» έχουν χωρισθεί κατ’ αρχήν σε δύο στρατόπεδα: σε αυτούς που
υποστηρίζουν ότι πρέπει να είναι ένα πολιτικό πρόσωπο, με αυξημένο κύρος και
ρόλο, και σε αυτούς που λένε ότι πρέπει να είναι ένας τεχνοκράτης, διπλωμάτης
ή εμπειρογνώμονας, ο οποίος απλώς θα υλοποιεί τις εντολές του Συμβουλίου
Υπουργών. Ο Θόδωρος Πάγκαλος υποστηρίζει την πρώτη άποψη ­ και μαζί με
συναδέλφους του έχει κάνει σαφές ότι το «πόστο» δεν έχει νόημα διαφορετικά. Ο
Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, όμως, ο κ. Κίνκελ, έχει πει επίσης με σαφήνεια
ότι «εγώ δεν πρόκειται να δεχθώ πρώην ή νυν υπουργό». Βέβαια, στην ελληνική
θέση ­ η οποία ξεκινά από την επιθυμία ενίσχυσης της κοινής εξωτερικής
πολιτικής και της πολιτικής ενοποίησης εν γένει ­ υπάρχει κι ένας αντίλογος
«εξ οικείων». Ότι, δηλαδή, ένα πρόσωπο ισχυρό και με αυξημένο κύρος ενέχει τον
κίνδυνο υποκατάστασης του Συμβουλίου ­ και, άρα, υποβάθμισης έτι περαιτέρω των
θέσεων των μικρών χωρών-μελών της Ένωσης, όπως είναι η Ελλάδα.

ΚΑΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΣΑΝΤΕΡ

Η όλη «διαπραγμάτευση» ­ όπως λέγεται το παζάρι στην κοινοτική γλώσσα ­
περιπλέκεται κι από το γεγονός ότι μέχρι τον ερχόμενο Ιούνιο θα πρέπει να
ορισθεί από τους «15» και ο διάδοχος του κ. Σαντέρ στην προεδρία της Κομισιόν.
Αυτό επιβάλλει τις δικές του ισορροπίες ­ εάν ο νέος πρόεδρος, για παράδειγμα,
είναι από μεγάλη χώρα, ο «κ. Ευρώπη» θα πρέπει να είναι από μικρή. Κι αν είναι
σοσιαλιστής, ο υψηλός εκπρόσωπος θα πρέπει να είναι χριστιανοδημοκράτης.

ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ

Πάντως, στους διαδρόμους των Βρυξελλών και της Βιέννης ακούγονται ήδη ονόματα
υποψηφίων ­ με τα υπέρ και τα κατά τους: Κατ’ αρχήν, ο Φελίπε Γκονζάλες ­ το
όνομα του οποίου όμως έχει πέσει στο τραπέζι και για την προεδρία της
Κομισιόν. Έπειτα, υπάρχουν δύο Βρετανοί ­ ο επίτροπος Νιλ Κίνοκ (που
φιλοδοξεί, όμως, και να πάρει το χαρτοφυλάκιο που έχει σήμερα ο Χανς βαν ντεν
Μπρουκ στην επόμενη Επιτροπή) κι ο σερ Ντέιβιντ Χάνι, νυν διαμεσολαβητής για
το Κυπριακό, έμπειρος διπλωμάτης που απολαμβάνει της πλήρους εμπιστοσύνης του
Τόνι Μπλερ. Ο Σουηδός πρωθυπουργός Γκέραν Πέρσον, που αναμένεται να χάσει τις
εκλογές. Ο διπλωματικός σύμβουλος του καγκελάριου Κολ, κ. Μπίντερλιχ, τον
οποίο βλέπει με… μισό μάτι ο Κλάους Κίνκελ. Ο εγνωσμένου κύρους επίτροπος
Χανς βαν ντεν Μπρουκ. Ακόμη και το όνομα του Ζισκάρ ντ’ Εστέν έχει ακουστεί
για τη θέση. Όπως και να έχει, οι Αυστριακοί, που έχουν την προεδρία το τρέχον
εξάμηνο, έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται στην ιδέα ότι το όνομα δεν πρόκειται
να βγει παρά στη Σύνοδο Κορυφής της Βιέννης ­ και, μάλιστα, με τη συνήθη
ολονύκτια «διαπραγμάτευση»…