ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στο δικό μου εστιατόριο…

ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ συχνά με φίλους πως ανοίγουμε ένα εστιατόριο και δραπετεύουμε
από αυτά που έχουμε βαρεθεί. Κουβεντιάζουμε με τις ώρες για το πώς θα είναι ο
χώρος μας, τι κουζίνα θα προσφέρουμε, σε ποια περιοχή θα στραφούμε. Και
ψάχνουμε να βρούμε αυτό το κάτι που θα μας διαφοροποιεί.

Πέφτουν ιδέες, αλλά δεν καταλήγουμε πουθενά.

Και έτσι σκέφθηκα να κάνω ένα κατάλογο των πραγμάτων που μ’ ενοχλούν στα
υπάρχοντα εστιατόρια:

Μ’ ενοχλεί, όταν στα κυριλέ φαγάδικα με στραβοκοιτάζουν, γιατί θεωρούν ότι το
ντύσιμό μου δεν είναι ανάλογο των περιστάσεων. Όπως επίσης, όταν στα ίδια
μαγαζιά μού ρίχνουν ειρωνικές ματιές, γιατί ζητάω επεξηγηματικές λεπτομέρειες
για τη γαλλόφωνη σπεσιαλιτέ τους.

Μ’ ενοχλεί, όταν ο σερβιτόρος δεν με προειδοποιεί ότι το κρασί που διάλεξα
μπήκε πριν από λίγο στο ψυγείο.

Και όταν μου το φέρνει στο τραπέζι για να το δοκιμάσω και το βρίσκω ζεστό,
απλώς αδιαφορεί.

Μ’ ενοχλεί, όταν έρχονται να πάρουν παραγγελία και με κάνουν να αισθάνομαι σαν
να φταίω προσωπικά για όλα τα στραβά και τα ανάποδα που τους συμβαίνουν στη
ζωή τους, καθώς δεν ξέρουν να χαμογελούν.

Μ’ ενοχλεί, όταν ζητάω καφέ ελαφρύ και μου φέρνουν ρόφημα ικανό να προκαλέσει
διάτρηση στομάχου, αποδεικνύοντάς μου και εμπράκτως ότι, όταν με ρωτάνε τι θα
θέλατε, καθόλου δεν το εννοούν.

Ένα όχι και τόσο τέλειο φαγητό θα μπορούσα να το συγχωρήσω.

Τα υπόλοιπα όμως όχι.

Γι αυτό δεν θα τα ‘θελα στο δικό μου εστιατόριο.