ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι όμως είναι ακόμα εδώ…

ΑΠΟ ΡΟΚ δεν ξέρω πολλά. Μόνο αυτά που πρόλαβα να μάθω από παρέες, σε πάρτι
σπιτικά ή παρά θιν’ αλός. Γνωρίζω τα κλασικά κομμάτια, αυτά που συνόδευαν τις
σχολικές εκδρομές και γράφονταν με μεγάλα γράμματα στις χακί τσάντες με τα
βιβλία. Ενίοτε ακούω και κάποια καινούργια που δεν είμαι σίγουρη ποιοι τα
τραγουδάνε αλλά κάτι μου λένε και ψάχνω επισταμένως στο MTV για να τα εντοπίσω.

Οι Ρόλινγκ Στόουνς προφανώς δεν χρειάζονται παρουσίαση. Οι Σμάσινγκ Πάμκινς
πάλι, μπορεί και να χρειάζονται. Οι πρώτοι είναι οι «παλιοί», είναι τα
τραγούδια τους μαζί με τις αναμνήσεις, είναι οι δεκαετίες της επανάστασης ενός
κόσμου που ονειρευόταν να γίνει άλλος. Είναι οι λιμουζίνες και οι 7 μάγειροι,
οι τεράστιες σιδερένιες κατασκευές, το τραπέζι του μπιλιάρδου και τα όργανα
γυμναστικής του Μικ. Μια εφηβεία που κλείνει τα 50, μαζί με τις χιλιάδες
προσωπικές εξεγέρσεις που δεν έγιναν αλλά μπορούμε ακόμα να τις τραγουδάμε.

Οι δεύτεροι είναι πιο νέοι. Απόμακροι, φοβισμένοι λες, με περίεργη εμφάνιση,
συγκρατημένη συμπεριφορά, μουσική που ανοίγει νέους δρόμους και στίχους που
μιλάνε στην καρδιά ενός αυτιστικού κόσμου, κολλημένου στην τηλεόραση,
απομακρυσμένου από τα όνειρα, χαμένου σ’ έναν ωκεανό ψεύτικης ευημερίας. Οι
Πάμκινς στην περιοδεία τους πλήρωσαν τα αεροπορικά εισιτήρια από την τσέπη
τους και δώρισαν όλα τα κέρδη από τις συναυλίες τους ­ περισσότερα από 12,5
εκατομμύρια δολάρια σε οργανώσεις που πολεμούν τις ασθένειες του καιρού μας.

Ας είναι καλά οι παππούδες του ροκ με το γκλάμουρ και την τσαχπινιά τους. Ας
είναι ακόμα καλύτερα τα εγγόνια τους, που όχι μόνο τραγουδάνε για έναν
καλύτερο κόσμο αλλά κάνουν κάτι και γι’ αυτόν…