Όλο κάτι να θυμίζει και να μην ξέρουμε τι…

Πόσες «Παρεμβάσεις» θα γίνουν μέχρι τις εκλογές; Πόσες «Νέες Πορείες» θα
χαραχθούν στις περίπου τέσσερις εβδομάδες που απομένουν έως τις 11 Οκτωβρίου;
Και, τέλος πάντων, μήπως η «Αναγέννηση» θα έρθει μέσα από τη «Συνεργασία»;

ΤΑ «ΒΑΦΤΙΣΙΑ» έγιναν εκεί κάπου στη μέση του καλοκαιριού. Ο… νονός έδωσε ένα
όνομα που να του θυμίζει το παρελθόν του. Και να που ήρθε κιόλας η στιγμή για
τα αποκαλυπτήρια. Οι συνδυασμοί για τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές,
πέντε ημέρες πριν από τη λήξη της σχετικής προθεσμίας, είναι σχεδόν έτοιμοι,
τα φυλλάδια έχουν εκδοθεί και οι γνώριμες αφίσες έχουν ήδη αναρτηθεί. Κοινός
στόχος; Να γίνει γνωστός ο υποψήφιος δήμαρχος ή νομάρχης και το ονοματεπώνυμο
του συνδυασμού.

Δεν είναι τυχαία ιστορία το όνομα που παίρνει ο συνδυασμός. Οι ειδικοί της
επικοινωνίας λένε ότι πρέπει να πληροί δύο βασικές προϋποθέσεις: από τη μια να
είναι πρωτότυπος και από την άλλη να μην ξενίζει τον ψηφοφόρο. Προϋποθέσεις
που, αν κρίνει κανείς από το τελικό αποτέλεσμα, μάλλον είναι δύσκολο να συνυπάρξουν…

«Πρόκειται για μια δύσκολη άσκηση, που τις περισσότερες φορές καταλήγει σε
κοινότοπα ακούσματα», λέει ο επίκουρος καθηγητής Επικοινωνίας και Μέσων
Μαζικής Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Στέλιος Παπαθανασόπουλος.

Τις περισσότερες φορές τα ονόματα των συνδυασμών παραπέμπουν στο κόμμα που
στηρίζει τον συγκεκριμένο υποψήφιο. Έτσι, όταν ο πολίτης ακούσει για «Αλλαγή»
ή για «Κίνημα» (εξαιρουμένου του «Κινήματος για την Αθήνα» του κ. Δημήτρη
Μπέη) σημαίνει ότι υπάρχει στήριξη από το ΠΑΣΟΚ. Στις περιπτώσεις που υπάρχει
το επίθετο «Νέο» («Νέοι Ορίζοντες» ή «Νέα Πορεία») πιθανότατα υπάρχει στήριξη
από τη Νέα Δημοκρατία. Ακόμα η «Συνεργασία» παραπέμπει στον Συνασπισμό και η
«Συμπαράταξη» στο ΚΚΕ.

Όπως λέει ο πρόεδρος του Τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Κλήμης Ναυρίδης, οι ονομασίες των συνδυασμών
επιδιώκουν να έχουν έναν υπαινιγμό για την κομματική υποστήριξη, αλλά,
παράλληλα, και έναν τοπικό χαρακτήρα. «Ουσιαστικά αποτελούν τον συγκερασμό
αυτών των δύο πραγμάτων. Ο υπαινιγμός μπορεί να γίνει με αυτό το “μυστικό”
λεξικό, αλλά και με άλλο τρόπο, όπως το χρώμα της αφίσας. Την ίδια στιγμή,
επειδή ο πολίτης δεν ψηφίζει στις δημοτικές εκλογές με κομματικά κριτήρια, η
ονομασία πρέπει να συνδέεται και με την πόλη, να δείχνει ότι απευθύνεται σε
μια κοινότητα πολιτών», λέει ο ίδιος.

Στις φοιτητικές εκλογές συναντώνται σχήματα με ονόματα που εκπλήσσουν. Κάτι
τέτοιο, όμως, δεν συμβαίνει στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές, όπου τις
περισσότερες φορές οι λέξεις είναι «χιλιοφορεμένες». «Όλοι προσπαθούν να
δώσουν μια πολιτική διάσταση, χρησιμοποιώντας την αγωνιστική πολιτική
σημειολογία που περιλαμβάνει “αφυδατωμένες” λέξεις», λέει ο κ. Ναυρίδης.

Το ερώτημα είναι αν τελικά ο ψηφοφόρος ενδιαφέρεται για το τι ονομασία έχει ο
συνδυασμός που θα επιλέξει ή τελικά επιλέγει δήμαρχο, νομάρχη και συμβούλους
με βάση τα πρόσωπα και ­ γιατί όχι ­ το πρόγραμμα για την πόλη τους. Όπως λέει
ο κ. Παπαθανασόπουλος, «δεν είναι όλα προβλήματα της επικοινωνίας. Η νίκη ή η
ήττα στις εκλογές συνδέεται με το πρόγραμμα του υποψηφίου και πώς αυτό θα
γίνει αντιληπτό από τον κόσμο». Μήπως, τελικά, τα «βαφτίσια» θα έπρεπε να
γίνονται μετά τις εκλογές;