Ήμουν κι εγώ εκεί…

Απρίλιος 1967. Στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων κυριαρχούν δύο ειδήσεις.
Από τη μία η περίεργη κατάσταση που επικρατούσε στα πολιτικά πράγματα και ο
διάχυτος φόβος για επικείμενη επέμβαση του Στρατού και από την άλλη ο ερχομός
του ροκ συγκροτήματος.

«Κυλιόμενες πέτρες». Μικ Τζάγκερ, Κέιθ Ρίτσαρντ εν δράσει. 17 Απριλίου 1967, Αθήνα. Η συναυλία των Ρόλινγκ Στόουνς που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ

Η ΑΘΗΝΑ ετοιμαζόταν να υποδεχθεί στις 17 του μηνός τον ερχομό των Rolling
Stones. Οι καιροί είναι δύσκολοι, στην ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι, αλλά οι
νέοι ζουν στον παλμό της συνάντησής τους με τους Stones, φωνάζοντας «Ι can’t
get know, satisfaction».

Την ίδια στιγμή στη Λάρισα ο νεαρός στρατιώτης Γιάννης Πετρίδης, από την
Αθήνα, προσπαθεί να βρει μια καλή δικαιολογία για να εξασφαλίσει πάση θυσία
διήμερη άδεια, προκειμένου να δώσει και αυτός το «παρών» στο γήπεδο του
Παναθηναϊκού. Δεν θα μπορούσε να λείψει «με καμία κυβέρνηση» από το μεγάλο
πανηγύρι που ετοίμαζε η παλιοπαρέα του Μικ και του Κέιθ από το Λονδίνο.

«Ύστερα από αγωνιώδεις προσπάθειες, τελικά πήρα την πολυπόθητη άδεια για να
έρθω στην Αθήνα και να δω από κοντά τους Stones», λέει στα «ΝΕΑ» ο γνωστός
μουσικοκριτικός και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών. Με το που πάτησε το πόδι
του στην Αθήνα ο κ. Πετρίδης, στις 16 Απριλίου, έβγαλε τα στρατιωτικά του
ρούχα και έτρεξε πρώτα στο αεροδρόμιο και την επόμενη ημέρα στην Αλεξάνδρας.

Μόλις ο Κέιθ Ρίτσαρντ έδωσε το σύνθημα, η εξέδρα άναψε, παρ’ ότι, όπως λέει ο
κ. Πετρίδης, «το στήσιμο της σκηνής δεν βοηθούσε γιατί δεν είχε επιτραπεί στο
κοινό να μπει μέσα στο γήπεδο». Από εκεί και ύστερα ανέλαβε ο Τζάγκερ, για να
τον σταματήσουν στη συνέχεια οι άντρες της Αστυνομίας. Μείναμε με την αίσθηση
του ανικανοποίητου ονείρου».

Τριάντα χρόνια μετά ο γνωστός μουσικοκριτικός, έχοντας παρακολουθήσει
πολυάριθμες συναυλίες των Stones σε Αμερικη και Ευρώπη, θα βρεθεί και πάλι στη
συναυλία τους στην Αθήνα. Αυτή τη φορά από ένα άλλο πόστο. Ως διευθυντής της
εταιρείας Virgin, που τους αντιπροσωπεύει στην Ελλάδα, θα τους απονείμει τον
πρώτο τους χρυσό δίσκο στην Ελλάδα.

«ΦΡΙΚΑΡΑΜΕ»

Στις 16 Σεπτεμβρίου θα βρεθεί στο Ολυμπιακό Στάδιο για να ακούσει για μια
ακόμη φορά τους Stones και ο Βλάσης Μπονάτσος. Ο ίδιος ήταν 16 ετών, όταν με
τα άλλα μέλη των «Νταρκς» και «Λούμποκ», στα οποία συμμετείχε πριν από την
ίδρυση των «Πελόμα Μποκιού», βρέθηκε στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας για να
«γουστάρει» με τους πιο διάσημους αλήτες της rock μουσικής. «Μία ημέρα πριν τη
συναυλία “φρικάραμε” όταν στο αεροδρόμιο μας κυνήγησαν άντρες της Αστυνομίας,
οι οποίοι για πρώτη φορά είδαν να “ξεφυτρώνουν” εκατοντάδες φρικιά». «Θυμάμαι
ότι ψιλόβρεχε και ύστερα από πέντε τραγούδια έπεσε το άγριο ξύλο. Ήταν σαφές
ότι οι αστυνομικοί ήταν εξαγριωμένοι και ότι είχαν προετοιμαστεί από καιρό γι’
αυτό το σκοπό. Μας χτυπούσαν με γάντια, στα οποία μέσα είχαν σιδερένιες μπίλιες».

ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Ανάμεσα στους χιλιάδες φανατικούς θαυμαστές των Stones που είχαν κατακλείσει
τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας το 1967 ήταν και ο 16χρονος μαθητής Στέφανος Μανίκας. Ο
σημερινός βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ… ομολογεί ότι τότε ανήκε στο
στρατόπεδο των Μπιτλς. Παρ’ όλα αυτά η επιθυμία του να δει και να ακούσει από
κοντά τους Stones ήταν ακατανίκητη.

«Τα εισιτήρια τα πήραμε εγώ και η παρέα μου από ένα θέατρο της Πανεπιστημίου»,
τονίζει ο κ. Μανίκας και όταν αναφέρεται στην παρέα του εννοεί ένα μπουλούκι
από 15-20 αγόρια και κορίτσια.

Όπως θυμάται ο κ. Μανίκας, μισή ώρα μετά την έναρξη της συναυλίας άρχισε μια
έκρηξη τυφλής βίας των αστυνομικών που συνεχίστηκε και έξω από το στάδιο. Τότε
η παρέα του κατευθύνθηκε προς τον Λυκαβηττό. «Εκεί, στις παρυφές του
Λυκαβηττού διασκορπιστήκαμε και μετά πήγαμε στο βιβλιοπωλείο του Δημόπουλου,
που στεγάζονταν στην οδό Σπύρου Τρικούπη».

Ποια συναισθήματα έχει κρατήσει ο κ. Μανίκας από τη συναυλία των Stones;
«Πικρία και απογοήτευση γιατί διακόπηκε άδοξα. Τώρα θέλω να πάω να τους
ξανακούσω. Για να είμαι ειλικρινής βεβαίως σήμερα δεν έχω τη ζέση εκείνης της
εποχής», καταλήγει ο κ. Μανίκας.

ΣΤΗΝ ΚΛΗΡΩΣΗ

Ένα 14χρονο αγόρι από τη Χαλκίδα, αργά τα βράδια άκουγε μετά μανίας τις
ραδιοφωνικές εκπομπές του Νίκου Μαστοράκη. Και οι δυο τους μοιράζονταν την
ίδια τρέλα για τους Rolling Stones.

Ο Νίκος Μαστοράκης ήταν ο άνθρωπος που θα έφερνε τον Τζάγκερ και τους
κολλητούς του στην Αθήνα. Μέσα από την εκπομπή του, μάλιστα, διοργάνωσε ένα
πρωτότυπο διαγωνισμό, ο νικητής του οποίου θα κέρδιζε το πολυπόθητο εισιτήριο.

Νικητής αναδείχθηκε ο μαθητής Γυμνασίου της Χαλκίδας Μιχάλης Ασλάνης! Τι έκανε
και κέρδισε στον διαγωνισμό; «Είχα πάει στο μπακάλη της γειτονιάς μου και του
ζήτησα να στάξει λίγο αίμα πάνω σε ένα μεγάλο χαρτί. Με αυτό έγραψα “θα έδινα
τη ζωή μου για τους Stones. Τους αγαπώ όσο αγαπάει ο Νάρκισσος τον ίδιο του
τον εαυτό”. Εάν μου έλεγαν να κρατήσω κάτι για να θυμάμαι τα 14 μου χρόνια θα
διάλεγα δίχως άλλο ένα δίσκο τους». Ο Μιχάλης Ασλάνης τότε δεν υπέγραψε, όπως
ήταν φυσικό, ως σχεδιαστής μόδας.

«Όλα ήταν πληρωμένα, το εισιτήριο και φυσικά το ξενοδοχείο. Έμεινα στο Χίλτον
και εκεί βρέθηκα με τον Μικ Τζάγκερ και τον Κέιθ Ρίτσαρντ. Μου έδωσαν,
μάλιστα, και αυτόγραφο. Όλα ήταν μαγικά».

«Στο γήπεδο οι Stones ήταν καταπληκτικοί. Σε μια στιγμή έκλαψα από συγκίνηση.
Δυστυχώς όμως όταν μπουκάρισαν οι αστυνομικοί διαλύθηκαν όλα». Αυτή τη φορά,
ωστόσο, ο κ. Ασλάνης θα βρεθεί στη συναυλία των Stones. «Αυτή τη φορά πιστεύω
ότι θα εισπράξω άλλα πράγματα από αυτούς», αναφέρει χαρακτηριστικά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ

«Με αίσθηση ανικανοποίητου ονείρου»

ΒΛΑΣΗΣ ΜΠΟΝΑΤΣΟΣ

«Ξύλο από γάντια με σιδερένιες μπίλιες»

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΙΚΑΣ

«Άκουγα Μπιτλς αλλά δεν θα ‘χανα τους Στόουνς»

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΣΛΑΝΗΣ

«Οι Ρόλινγκ Στόουνς μου έδωσαν αυτόγραφο»