30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΑΝΤΙΑ ΤΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Διαρκώς, με νου και σώμα.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Την ισότητα και τη δικαιοσύνη.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Τον άνθρωπο.

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Την αδικία.

ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Την επιτυχία.

ΟΤΑΝ ΘΥΜΩΝΕΙ: Οι άλλοι κρύβονται.

ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ: Από τα παιδιά.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Το χωριό της.

Η «Έιμι» της στις «Νύχτες πρεμιέρας» εντός των ημερών στο «Αττικόν». Από
την Αθήνα η Ελληνοαυστραλέζα σκηνοθέτις Νάντια Τασσοπούλου, θα «πετάξει» για
το Χόλιγουντ να υπογράψει τη νέα ταινία της Τζόντι Φόστερ «Tum’s Diet».
Προτιμά τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και υποστηρίζει ότι μας έχουν κατακλύσει
σε ανησυχητικό βαθμό τα αμερικανικά κινηματογραφικά προϊόντα. Αισθάνεται πάντα
Ελληνίδα και με νοσταλγία επιστρέφει κάθε χρόνο στο χωριό της.

ΕΡ.: Προτιμάτε τις Κάννες ή τα Όσκαρ;

ΑΠ.: Και τα δύο, αρκεί να μην είναι επηρεασμένα από ξένα στοιχεία.

ΕΡ.: Αν βρισκόσασταν με ένα Όσκαρ στα χέρια, θα μνημονεύατε την ελληνική
καταγωγή σας;

ΑΠ.: Ναι. Οπωσδήποτε.

ΕΡ.: Σας ενδιαφέρει μία ελληνική κινηματογραφική παραγωγή;

ΑΠ.: Πάρα πολύ. Ψάχνω για το κατάλληλο σενάριο.

ΕΡ.: Θα καλούσατε Έλληνες ηθοποιούς στο Χόλιγουντ;

ΑΠ.: Βεβαίως, αρκεί να εντοπίσω την ή τον κατάλληλο ηθοποιό για τον ρόλο.

ΕΡ.: Σε κάθε αμερικανική ταινία υπάρχει ένας τουλάχιστον Έλληνας στο τεχνικό
δυναμικό. Πού το αποδίδετε;

ΑΠ.: Στο ότι είμαστε λαός που έχει την υποκριτική στο αίμα του από την
αρχαιότητα και υπηρετούμε την τέχνη σε όλους τους κλάδους της.

ΕΡ.: Ελληνική καταγωγή: πλεονέκτημα ή μειονέκτημα;

ΑΠ.: Πλεονέκτημα.

ΕΡ.: «Πετάτε» για τη Μέκκα του σινεμά. Το Χόλιγουντ σας φοβίζει;

ΑΠ.: Όχι. Την παρθενική μου παρουσία στο Χόλιγουντ την έχω ήδη κάνει προ
πολλού, με το «Pure Luck» που γύρισα στα Universal Studios.

ΕΡ.:…«Έιμι». Συναισθηματικό ταξίδι στον πόνο και στη θεραπεία. Τη
σκηνοθέτιδα υποκαθιστά η ψυχολόγος Νάντια Τασσοπούλου;

ΑΠ.: Ναι. Οι γνώσεις μου είναι στηριγμένες στον άνθρωπο. Με ενδιαφέρει ο
άνθρωπος στις καταστάσεις που ζει και τα όποια επακόλουθα.

ΕΡ.: Οι σπουδές σας στην ψυχολογία επηρεάζουν τη δουλειά σας στο σινεμά;

ΑΠ.: Οι μελέτες μου είχαν σκοπό όχι τη θεραπεία, αλλά την κατανόηση της
κατάστασης του ατόμου και αυτό προσπαθώ να προβάλω.

ΕΡ.: Στην Ελλάδα λέγεται: «όπου ζεις δεν πατρίζεις», εσείς το αισθάνεσθε;

ΑΠ.: Αν ασπαζόμουν το «όπου ζεις και πατρίς» δεν θα είχα την ανάγκη να
επιστρέφω τόσο συχνά στο χωριό μου.

ΕΡ.: Η Τζόντι Φόστερ αντιπροσωπεύει για σας;

ΑΠ.: Τη δυναμική, ταλαντούχο προσωπικότητα, που μπόρεσε χωρίς συμβιβασμούς να
κυριαρχήσει στο Χόλιγουντ, επιβάλλοντας τα δικά της μέτρα.

ΕΡ.: Ποιο ελληνικό θέμα δεν θέλετε να μεταφέρετε στο σινεμά;

ΑΠ.: Δεν νομίζω ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο θέμα. Τα πάντα άλλωστε τα
καθορίζει το σενάριο.

ΕΡ.: Η Αυστραλία φαίνεται πως είναι το βήμα για το Χόλιγουντ;

ΑΠ.: Η Αυστραλία δεν έχει ακριβώς πρόσβαση στο Χόλιγουντ, όμως η κοινή γλώσσα
είναι ένας θετικός παράγοντας.

ΕΡ.: Το αυστραλιανό σινεμά διανύει τη χρυσή εποχή του;

ΑΠ.: Και στο παρελθόν υπήρχαν δύο εξίσου «χρυσές εποχές» που… καταστράφηκαν εσκεμμένα.

ΕΡ.: Φαίνεται πως η σκηνοθεσία στην Αυστραλία είναι… γένους θηλυκού (ιδέ
Τζέιν Κάμπιον κ.λπ.).

ΑΠ.: Φαινομενικά. Ωστόσο, δεν ευσταθεί, εφόσον δεν υπάρχει καν ισορροπία, με
τη γυναικεία παρουσία στον χώρο να καλύπτει μόνο το 20%.

ΕΡ.: Η γνώμη σας για το ευρωπαϊκό σινεμά;

ΑΠ.: Ακολουθεί τον δικό του δρόμο και προοδεύει σταθερά, όπως διαπιστώνεται με
τον γαλλικό, τον ιταλικό και τον ελληνικό κινηματογράφο.

ΕΡ.: Χόλιγουντ – Ευρώπη;

ΑΠ.: Χόλιγουντ… μονότονη ιστορία με διάφορες εκρήξεις. Ο ευρωπαϊκός
κινηματογράφος ασχολείται κυρίως με τον άνθρωπο και την πολιτική. Προτιμώ την Ευρώπη.

ΕΡ.: Το ελληνικό σινεμά θεωρείτε πως έχει σπάσει τα σύνορα;

ΑΠ.: Με πρόσφατη την επιτυχία του Αγγελόπουλου στις Κάννες, θα έλεγα σίγουρα ναι.

ΕΡ.: Ποιο θεωρείτε ως μεγάλο ατού του σινεμά της Αυστραλίας;

ΑΠ.: Η απεικόνιση της ιδιόμορφης νοοτροπίας και της πολυμορφίας του λαού της,
που κινεί την περιέργεια.

ΕΡ.: Και το μεγάλο ατού του Χόλιγουντ;

ΑΠ.: Η παγκόσμια πρόσβαση και η σχετική ψευδαίσθηση που έχει δημιουργηθεί γύρω
από αυτό.

ΕΡ.: Δεν πιστεύετε ότι μας έχουν κατακλύσει τα αμερικανικά κινηματογραφικά προϊόντα;

ΑΠ.: Ναι, σε ανησυχητικό βαθμό.

ΕΡ.: Έχετε συνταγή για το «καλό σινεμά»;

ΑΠ.: Το ωραίο με τον κινηματογράφο είναι ότι δεν μπορείς να δημιουργήσεις «συνταγή».

ΕΡ.: Σε άνοδο η παρουσία ομογενών στο σινεμά της Αυστραλίας. Το αποδίδετε;

ΑΠ.: Διότι η υποκριτική είναι στο αίμα μας, όπως προείπα.