3η ΚΑΡΤΑ Μακρύς ο δρόμος

ΤΗΝ ΩΡΑ που η Κύπρος πετύχαινε μεγάλη νίκη επί της Ισπανίας 3-2, η Εθνική μας
προσγειωνόταν στο άβολο 2-2 με τη θεωρητικά υποδεέστερη Σλοβενία. Άριστο
ξεκίνημα για τους Κυπρίους, μετριότατο για μας. Δεν σημαίνει βέβαια ότι μας
ξεπέρασαν οι Κύπριοι. Απλώς πρόσεξαν περισσότερο, αγωνίστηκαν πιο σοβαρά,
είχαν τη θέληση να υπηρετήσουν το σύγχρονο ποδόσφαιρο μέσα από την προσπάθεια
στο τερέν. Εμείς στηριχθήκαμε στην εν κρανίω ανωτερότητα και την παρουσία έξι
ξενιτεμένων παικτών μας, που θα έκαναν τη διαφορά.

Στους δύο αυτούς αγώνες δεν στεκόμαστε με τη διάθεση συνολικών συγκρίσεων.
Δεν είναι άλλωστε η σωστή μέθοδος. Είναι όμως ιδιαίτερα σημαντική η επιτυχία
των Κυπρίων και επιβάλλεται να τη μελετήσουμε και να την αναλύσουμε, αντλώντας
σημαντικά στοιχεία.

Από την άλλη πλευρά, είχαμε την απροσδόκητη ήττα των αντιπάλων μας στον
όμιλο Νορβηγών με 3-1 από τη Λετονία, στο Όσλο. Οι ειδικοί τούς δίνουν φαβορί
για την πρόκριση. Κι όχι άδικα, αφού είχαν επτά ολόκληρα χρόνια να ηττηθούν ως
γηπεδούχοι. Η πιο σταθερή ομάδα του κόσμου την τελευταία πενταετία είχε άτυχο ξεκίνημα.

Η πρόκριση παίζεται σε συνολικά δέκα αγώνες. Μακρύς ο δρόμος. Εννέα οι
ευκαιρίες για κάλυψη του χαμένου εδάφους. Τι μετράει σ’ αυτή την προσπάθεια; Η
σταθερότητα υψηλής απόδοσης. Στοιχείο που δεν εξασφαλίζεται μέσα από την
προχειρότητα, τα μεγάλα λόγια και τις φαντασιώσεις. Βγαίνει μέσα από την
οργάνωση, αλλά και την ποιότητα των εσωτερικών διοργανώσεων.

Μπορεί το ποδόσφαιρό μας να έχει ξεφύγει από τη συχνότητα της επτάρας και
να έχει φτάσει σε κάποιες σκόρπιες επιτυχίες, είναι καταδικασμένο όμως να
πληρώνει την αρρωστημένη νοοτροπία νεοπαραγόντων και επαγγελματιών μεσαζόντων
που το κρατάνε πεισματικά μακριά από το πέρασμα στην καθαρότητα και τη σταθερή ποιότητα.