ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Νησί και πάλι νησί

ΝΗΣΙ και πάλι νησί… Όχι ότι η ηπειρωτική χώρα δεν διαθέτει πανέμορφα μέρη
για να περάσει κανείς τις διακοπές του. Απλώς, για να φτάσεις μέχρις εκεί
χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις τους εθνικούς δρόμους. Που έτσι φαρδείς και
άνετοι που έχουν γίνει τώρα, μεγεθύνουν τα κόμπλεξ και την ασχετοσύνη των
Ελλήνων οδηγών, και κατά συνέπεια τα καθιστούν και πλέον επικίνδυνα.

Για σένα. Γιατί για τον κύριο ­ ή την κυρία, για να λέμε και του στραβού το
δίκιο ­ που έχει πιάσει τη μεσαία ή και την αριστερή λωρίδα και πηγαίνει με 80
σε έναν δρόμο που αν δεν τρέξεις πάνω από εκατό είσαι δημόσιος κίνδυνος, αυτό
βαφτίζεται συνετή οδήγηση. Στην κατηγορία αυτή διακρίνονται ιδιαιτέρως οι
λεγόμενοι «οικογενειάρχες». Πάνε σιγά γιατί έχουν ευθύνη για την ακεραιότητα
των παιδιών, της μαμάς, της πεθεράς, του καναρινιού και των ποδηλάτων που
έχουν φορτώσει στο εσωτερικό και την οροφή του αυτοκινήτου. Τώρα βεβαίως αν το
μωρό βρίσκεται στα γόνατα της μαμάς του στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου
ή στην καλύτερη περίπτωση, τρία κουτσούβελα έχουν αφεθεί άλυτα στο πίσω
κάθισμα να κάνουν καραγκιοζάκια από το τζάμι στους ακολουθούντες οδηγούς, αυτά
είναι ψιλά γράμματα και μπορεί και να γεμίζουν περηφάνια τον «προστάτη» για τη
χαριτωμένη εικόνα της φαμίλιας του. Άσε πια τους άλλους. Τους πιλότους με το
ένα χέρι. Ξέρετε, αυτούς με το χρυσό μπρασελέ στον καρπό, που μαυρίζει
παρατημένο μονίμως έξω από το παράθυρο. Κάνουν κόνξες, κάνουν σφήνες,
εκστασιάζονται στην ιδέα ότι ο Νίκι Λάουντα βρήκε τον διάδοχό του, και αν το
προσέξετε, έχουν μονίμως ένα καθρέφτη. Τον δεξί συνήθως τον έχουν αφαιρέσει
γιατί κάποιος τους είπε ότι έτσι μειώνεται η αντίσταση του αέρα και τρέχουν
περισσότερο. Αυτούς είναι να μην τους προσπεράσει γυναίκα οδηγός. Το χειρότερό
τους. Η ίδια η κόλαση προσωποποιημένη. Κατεβάζουν ταχύτητα, σανιδώνουν το
αυτοκίνητο προς τα δεξιά και προσπερνούν αφήνοντας τους υπόλοιπους να κάνουν
απλώς τον σταυρό τους, που και αυτός γίνεται ως γνωστόν με το δεξί. Μερικοί
λένε πως τη νύχτα η οδήγηση είναι πιο ασφαλής. Εκτός και αν πέσεις σε
προπορευόμενο που νομίζει πως βρίσκεται στην Αυστρία ή έστω στην Κατάρα,
χειμώνα καιρό, και έχει αναμμένο μονίμως το πίσω κόκκινο φως της ομίχλης. Ή
στον άλλο, που αφού έχει επισκεφθεί τον ηλεκτρολόγο της γειτονιάς του, έχει
ρυθμίσει το ένα μπροστινό φανάρι στη θέση του προβολέα και το άλλο στην
κανονική. Και να μην τυφλώνει… πολύ, και να βλέπει καλύτερα. Για αυτό σας
λέω. Νησί και πάλι νησί με το πλοίο της γραμμής. Το πολύ πολύ να συναντήσεις
κανένα τζετ σκι ή κανένα ταχύπλοο και να περιοριστείς στο «τι κάνει ο τρελός».
Όχι να γίνει καραμέλα στο στόμα σου.