[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΗΝ ΑΡΧΗ έκανε κάποιος από την πάνω κερκίδα: «γ… ο….. και ο….». Σε λίγο
όλο το γήπεδο εν χορώ φώναζε το σύνθημα. Κάποιος κύριος από πίσω ­ πρώτο ματς
της περιόδου ήταν ­ σχολίασε: άντε, καλή χρονιά. Γελάσαμε όλοι, το βρήκα κι
εγώ μάλλον αθώο, οι παραδόσεις είπα μέσα μου είναι παραδόσεις. Όλα έμοιαζαν
ιδανικά. Σάββατο απόγευμα σε σκεπασμένη κερκίδα ­ 3.000 δραχμές το κεφάλι
παρακαλώ, για να είμαστε προστατευμένοι από τους «πάνω» ­ εύκολος αντίπαλος.
Είχα πάρει μαζί τον γιο μου και τ’ ανίψια μου. Δεν μου είχε λείψει το γήπεδο,
καταλαβαίνετε, αλλά φαντάστηκα πως είναι μία από εκείνες τις δραστηριότητες
που κάνουν μαζί μπαμπάδες και γιοι και έρχονται πιο κοντά. Είχα λογαριάσει
χωρίς τον ξενοδόχο. Το οποίον σημαίνει ότι ο αντίπαλος δεν καθόταν να φάει
γκολ. Κανένα πρόβλημα θα πείτε. Όχι όμως και για τον κύριο ακριβώς από πίσω. Ο
οποίος στο ημίχρονο άρχισε να βρίζει. Ήταν ένα περίεργο βρίσιμο. Δεν φώναζε
απλώς, έβριζε, περίπου με κανονική φωνή. Αλλά έβριζε με ρυθμό καταιγιστικό
τους πάντες και τα πάντα: προπονητή, πρόεδρο, παίκτες, υπουργούς, αντιπάλους,
φίλους… Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένας φαινομενικά καθώς πρέπει
άνθρωπος μπορούσε να κρύβει τόσο θυμό για το ποδόσφαιρο. Ύστερα από αυτό το
δεύτερο ημίχρονο ήταν κόλαση. Σαν κάποιος αόρατος μαέστρος να είχε δώσει το
σύνθημα κι όλοι έπρεπε να βρίσουμε. Ομολογώ ότι δεν ήταν τόσο οι βρισιές που
μ’ ενοχλούσαν όσο οι αποδοκιμασίες προς τους αντιπάλους ακόμα κι όταν έκαναν
μια ωραία ενέργεια. Προφανώς είχα μία ρομαντική αντίληψη για το «fair play»,
που κανείς γύρω μου δεν συμμεριζόταν. Κι όταν στο τέλος κερδίσαμε με κάλπικο
γκολ κανείς δεν προβληματίστηκε. Αντιθέτως, τους ξεπροβοδίσαμε με το
μεγαλοπρεπές «και τώρα μπορείτε να πα να γ…». Κατόπιν αυτών το μόνο που μου
μένει είναι να διαχωρίσω τις ευθύνες μου από αυτό που ονομάζεται αθλητική ζωή.
Θα ζητήσω να μου επιστραφεί το ποσοστό του φόρου μου που πάει στον αθλητισμό
και βεβαίως αναθεωρώ τη στάση μου για το 2004. Δεν είναι μόνο που δεν αντέχω
άλλες δηλώσεις Ολυμπιονικών για το πόσα τους χρωστάμε. Φαντάζεστε το ρεζιλίκι
όταν οι «δικοί» μας θα αρχίσουν να αποδοκιμάζουν τους ατυχείς ξένους που θα
τολμήσουν να αμφισβητήσουν την πρώτη θέση σε κάποιον πρωταθλητή μας; .Για να
μη θυμηθούμε τότε που βρίζαμε στην απονομή όταν ακουγόταν ο «αντίπαλος»
Εθνικός Ύμνος…