ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι σαραντάρες του χθες και του σήμερα

ΟΤΑΝ η Λιζ Τέιλορ έκλεισε τα σαράντα της χρόνια, έκανε ένα μεγάλο πάρτι. Το
γεγονός απασχόλησε για πολύν καιρό τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Όχι μόνο
γιατί επρόκειτο για μια σταρ του Χόλιγουντ, αλλά γιατί εκείνη την εποχή, πριν
από περίπου δυόμισι δεκαετίες, οι γυναίκες ­ ιδιαίτερα οι ανύπαντρες ­ έτρεχαν
ακόμη στους δημάρχους να παρακαλέσουν για αλλαγή της χρονολογίας γέννησής
τους. Παρενθετικά να σημειώσουμε ότι αφού παντρεύονταν, έκαναν οικογένεια,
ξαναπαρακαλούσαν τον δήμαρχο να αλλάξει τη χρονολογία, για λόγους
συνταξιοδοτικούς αυτή τη φορά.

Σήμερα όλο και πληθαίνουν οι σαραντάρες ­ παντρεμένες και ανύπαντρες ­ που
γιορτάζουν με μεγάλα πάρτι τα γενέθλιά τους. Νιώθουν ευτυχισμένες. Είναι
περήφανες που διατηρούνται σε άριστη φόρμα. Είναι επιτυχημένες, ασφαλείς,
ώριμες κι ακόμη επιθυμητές.

Βέβαια υπάρχουν κι εκείνες που σταμάτησαν την τελευταία δεκαετία να μετρούν τα
χρόνια τους. Έλα, όμως, που βρίσκονται κάποιοι που δεν λένε να τα ξεχάσουν.

Κι αν είναι και σημαδιακά ­ όπως αλλαγή δεκαετίας ­, ακόμη χειρότερα. Τα
θυμούνται κι εκείνοι που τα λησμόνησαν επί σειρά ετών.

Όσο για παρηγοριά;

Οι φίλες έχουν πάντα έναν καλό λόγο.

Όπως αυτόν π.χ.: «Και μην ξεχνάς ότι οι σαραντάρες είναι δύο εικοσάρες. Στο
βεβαιώνουν δύο με περασμένα τα 40 και πολύ περήφανες γι’ αυτό…».

ΥΓ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα είναι τυχαία.