3η ΚΑΡΤΑ

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Δώνης είναι από τους καλύτερους χαρακτήρες. Προικισμένος με
εξαιρετική ταχύτητα ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε με επιτυχία στον Παναθηναϊκό
(1991-’96), είχε συμμετοχές στην Εθνική ομάδα, ευτύχησε να ενταχθεί στο
δυναμικό της αγγλικής Μπλάκμπερν (1996-’97) και επέστρεψε στην Ελλάδα φορώντας
τον Ιανουάριο του 1998 τη φανέλα της ΑΕΚ.

Η πορεία του δεν ήταν απαλλαγμένη προβλημάτων. Είχε παράπονα από τον
προηγούμενο προπονητή της ΑΕΚ Ντουμίτρου Ντουμιτρίου, αλλά και σε μικρό χρόνο
ήρθε σε κόντρα με τον Ντράγκοσλαβ Στεπάνοβιτς.

Είναι φανερό ότι ένιωθε αδικημένος, έχασε την υπομονή του και αντέδρασε ως
ερασιτέχνης, εγκαταλείποντας τον πάγκο στον αγώνα της ΑΕΚ με τον Απόλλωνα.
Ποιος; Ο Δώνης. Ο καλός χαρακτήρας. Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος
είχε την ευκαιρία να εργαστεί στην Αγγλία και που λογικά θα έπρεπε να έχει
ξεφύγει από την ερμαφρόδιτη νοοτροπία, που ευδοκιμεί στα ελληνικά γήπεδα.
Μπορεί ο Στεπάνοβιτς να μην έχει μετρήσει σωστά τις δυνατότητές του. Μπορεί να
τον αδικεί. Η απώλεια ψυχραιμίας όμως στο ματς ΑΕΚ – Απόλλωνα είναι αταίριαστη
για ποδοσφαιριστή, και μάλιστα για επαγγελματία με θητεία στο συγκροτημένο
αγγλικό ποδόσφαιρο.

Ξέχασε ο Δώνης ότι ο διάλογος είναι ο ενδεδειγμένος δρόμος για την
αναζήτηση της αλήθειας και για την αποκατάσταση αδικιών; Δεν μπορεί να γίνει
αβασάνιστα δεκτό ότι ο Στεπάνοβιτς τον κυνήγησε. Πότε πρόλαβε και γιατί να
πολεμήσει έναν παίκτη με τα δικά του προσόντα;

Ξέχασε ο Δώνης και κάτι άλλο. Ποδοσφαιριστές της αξίας του πρέπει να είναι
πρότυπα για χιλιάδες νέους παίκτες, που αγωνίζονται σε ερασιτεχνικούς
συλλόγους σε ολόκληρη τη χώρα. Αν ένας ποδοσφαιριστής αδικείται από τον
προπονητή του ή πιστεύει ότι αδικείται, δικαιούται να εγκαταλείπει την ομάδα
του την ώρα της μάχης; Όχι βέβαια.