ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρονικά όρια

Η ΕΡΩΤΗΣΗ που έρχεται καταπάνω μου συνεχώς τον τελευταίο καιρό είναι η εξής:
«να πάω τελικά να τους δω αυτούς τους παλιόγερους τους Stones;» Και βγαίνει,
τις περισσότερες φορές, από χείλια άνω των 40 ετών και βάλε και εκεί είναι που
μπερδεύομαι. Φυσικά, απαντάω «ναι, να πάτε να τους δείτε» και μου λένε τότε
εκείνοι «μα τι να μας πουν οι Stones τώρα;» αλλά, ξέρετε τι; έχουν ήδη
αγοράσει το εισιτήριο, μη σας πω κι από τους πρώτους.

Και στη συναυλία θα περάσουν πολύ καλά, γιατί οι άνθρωποι, οι Stones δηλαδή,
ξέρουν την τέχνη τους, ξέρουν τι περιμένει το κοινό και πώς ακριβώς να το
σερβίρουν, εκτός του ότι είναι το ροκ εν ρολ το ίδιο. Το ροκ εν ρολ ­ έρχονται
όμως τώρα και σου λένε ­ είναι προϊόν της νιότης, είναι για νέους από νέους,
άντε και για λίγο μεγαλύτερους, αυτούς που πήραν παράταση στην εφηβεία τους
και τι να μας πουν οι πενηντάρηδες σ’ αυτό ειδικά το θέμα; Πολλά, σας
βεβαιώνω. Αν είναι να περιορίσουμε τις ροκ προσδοκίες μας στους περί τα 20,
χάσαμε από χέρι, γιατί ουκ ολίγοι αυτής της κατηγορίας με το «ελαφρυντικό της
ηλικίας» τους παίζουν ροκ και δεν πληρώνουν πρόστιμο, σαν να έχουν το
δικαίωμα, επειδή δεν πάτησαν ακόμη τα 40, τη στιγμή που ο τελευταίος δίσκος
του Μπομπ Ντίλαν θα μπορούσε άνετα να διδάσκεται στους νέους επίδοξους ρόκερς
και όσοι δεν τον προσέχουν καλά να κόβονται στις επόμενες εξετάσεις. Κάποιος
πρέπει να φταίει για την παρεξήγηση. Και όποιος και αν είναι αυτός που δεν
θέλει να δει το ροκ να μεγαλώνει, να κλειστεί μόνος σε ένα δωμάτιο με τον Ίγγι
Ποπ που θα του εξηγεί την θεωρία του «ροκ κυττάρου». Αν και καλύτερα (που
βολεύει κιόλας) να ακούσει τους Rolling Stones, 35 χρόνια από την εκκίνηση, να
παίζουν ηρωικά και παθιασμένα σαν να έχουν μόλις ξεκινήσει. Εκτός κι αν η
παρεξήγηση έχει να κάνει με τον χρόνο γενικότερα και όχι με το ροκ ως έννοια
και πράξη.