ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα καπέλο γεμάτο σύκα

Ο ΝΙΚΟΣ μού έδειξε το πατρικό του σπίτι στην άκρη του χωριού και με προέτρεψε:
Στο πίσω μέρος, στον κήπο, υπάρχει μια καλή συκιά. Πήγαινε να κόψεις σύκα.
Έχουν άλλη νοστιμιά όταν τα κόβεις απ’ το δέντρο. Είναι ωραία εμπειρία.

Μ’ άρεσε η ιδέα του.

Πέρασα τη δημοσιά και προχώρησα στον χωματόδρομο.

Σύρθηκα κάτω από ένα άνοιγμα στο συρματόπλεγμα και βρέθηκα στον
εγκαταλελειμμένο κήπο.

Μου έκανε εντύπωση πόσο ξερή ήταν η γη. Αυτό το καλοκαίρι δεν έβρεξε καθόλου.

Βρήκα τη συκιά. Καταπράσινη, άγρια και φορτωμένη ώριμους καρπούς.

Έκοβα τα σύκα με απληστία, απολαμβάνοντας το ανεπαίσθητο άρωμα που ανέδυαν τη
στιγμή που ξεπηδούσε ένα γαλακτερό δάκρυ.

Τα τοποθετούσα με προσοχή στο ψάθινο καπέλο μου ­ ώσπου γέμισε. Κοίταξα στον
ουρανό και πρόσεξα πως ξαφνικά μ’ ενδιέφερε η φύση.

Στο βάθος, το Αραχναίον Όρος διαγραφόταν σίγουρο, αισθητό.

Ο ορίζοντας, ακαθόριστος, άνοιγε το τοπίο. Υπήρχε ομορφιά. Υπήρχε η επιθυμία
να τη δω.

Υπήρχε ζωή.

Σύρθηκα πάλι κάτω από το συρματόπλεγμα και πήρα το δρόμο του γυρισμού.

Τώρα όμως μ’ ενοχλούσε μια φαγούρα στα χέρια και βιαζόμουνα να τα πλύνω. Δεν
μ’ ενδιέφερε πια να δοκιμάσω τα σύκα που έκοψα. Ήταν μόνον η χαρά της
εμπειρίας κι αυτός ο σκοπός της.