ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Περασμένα μεσάνυχτα στη θάλασσα

Το νερό είναι μαύρο κι ακίνητο, μοιάζει λίμνη, όχι θάλασσα, βυθίζομαι και
σβήνω και ξυπνάω, από το μυαλό μου περνούν φευγαλέα οι ιστορίες των παιδικών
χρόνων στην Κρήτη, οι φοβερές και τρομερές σμέρνες που μού ‘λεγαν τα
μεγαλύτερα παιδιά ότι με παραμονεύουν, «εδώ δεν έχει βράχια ­ δεν υπάρχουν
σμέρνες», σκέφτομαι αντανακλαστικά, κι ας ξέρω ότι πια οι φόβοι δεν
επιτρέπονται, κλείνω το στόμα στην αρμύρα και κολυμπάω, δεν μπορώ να καταλάβω
εάν η θάλασσα με τυλίγει γιατί είναι ένα μαζί μου ή ένα μαζί του, ακούω μόνο
τον ήχο των χεριών μου πάνω στο νερό…

Αφήνω πίσω μου τις σμέρνες ­ αφήνω πίσω μου και την καυτή πόλη, τις τρεις ώρες
στην εθνική, Αθήνα – Ναύπλιο, και πικροδάφνες και διόδια και «για δες το
Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης», γαντζώθηκα στο τιμόνι και το κινητό, πέρασα και
τη Δαλαμανάρα κι άναψα τσιγάρο, μια κρυφή εξέγερση άνευ λόγου, αφού ξέρεις,
λέω ­ και χαμογελάω…

Αφήνομαι στο νερό, ακίνητη, η Νατάσα λέει τη θάλασσα «θηλυκιά», κι εγώ
αδειάζω, έτσι, σιγά σιγά, γίνομαι απλώς ένα τόσο δα κομματάκι της σκοτεινιάς
γύρω μου, ουρανός – νερό – εγώ, γυρίζω στην άμμο και ξέρω ότι δεν έμεινα λεπτό
μόνη μου, κάποιοι άνθρωποι ξέρουν να εισβάλουν στον εγκέφαλό σου χωρίς καν να
σε κοιτούν, να σπάνε την ψευδαίσθηση της αυτάρκειάς σου και μαζί να στηρίζουν
τη δύναμή σου…

Αφήνω την άμμο να γλιστρήσει από τα δάκτυλά μου και τις σταγόνες να κυλούν από
τα μαλλιά, την πετσέτα τη γυρίζω διπλωμένη όπως την έφερα, τούτη την ώρα δεν
τη θέλω, δεν τη χρειάζομαι, η βεράντα στο βάθος φωτίζεται από μια λαμπίτσα,
ξέρω ότι η άλλη γυναίκα, αυτή με τις έντυπες σάρκες, είναι εκεί και με
περιμένει, πέφτω στην παγίδα της χωρίς δισταγμούς και φόβους….

Άλλωστε, κι αυτούς ­ νομίζω ­ τους αφήσαμε να βυθιστούν εκεί στα ανοιχτά, έτσι
δεν είναι;