Οι μονομάχοι και ο «3ος»

Τα πλήθη δεν είναι μεγάλα, τα συνθήματα δεν είναι κραυγαλέα. Όποιος καταφέρει
να συγκεντρώσει καμιά εικοσαριά χιλιάδες ακροατές ­ όπως ο Χέλμουτ Κολ προχθές
στο Ντόρτμουντ ­ είναι ευχαριστημένος.

Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. «Καγκελάριος εγώ; Α, ναι, γίνονται και θαύματα»

ΑΛΛΑ όσο υποτονικές και αν φαίνονται εκ πρώτης όψεως οι πολιτικές εκστρατείες
στη Γερμανία για τις εκλογές της 27ης Σεπτεμβρίου, το παιχνίδι που παίζεται
είναι μεγάλο, και οι επιπτώσεις από το αποτέλεσμα θα γίνουν αισθητές σε
ολόκληρη την Ευρώπη.

Ο Γκέρχαρτ Σρέντερ, ο ηγέτης του SPD, πιστεύει ότι θα είναι ο άνθρωπος που θα
οδηγήσει τους σοσιαλδημοκράτες και πάλι στην εξουσία, ύστερα από 16 χρόνια
Κεντροδεξιάς. «Ένας δεύτερος Μπλερ», λένε πολλοί στο κόμμα: ο ηγέτης των
Βρετανών Εργατικών έσπασε και αυτός την «παράδοση» μιας 18ετίας με τους Τόρις.

Αλλά οι δημοσκοπήσεις δεν είναι και τόσο καθησυχαστικές για τον Σρέντερ. Ο Κολ
πέτυχε τους τελευταίους μήνες ένα μικρό «θαύμα» ­ κατάφερε να ελαττώσει τον
αριθμό των ανέργων από τα 5 εκατομμύρια (σχεδόν) στα 4. Όσο και αν οι Γερμανοί
έχουν βαρεθεί να τον βλέπουν, όσο και αν διψούν για ανανέωση ­ έστω προσώπων
μόνο ­ δεν είναι ωστόσο αυτό κάτι που θα πρέπει να του αναγνωριστεί;

Αργά αλλά επίμονα, τα ποσοστά των χριστιανοδημοκρατών στα γκάλοπ ανηφορίζουν.
Στην τελευταία σφυγμομέτρηση, η απόσταση της CDU έναντι του SPD έχει
περιοριστεί στις 4 μονάδες. Πριν από λίγο καιρό ήταν 10.

Το ερώτημα για τον Κολ, βέβαια, είναι αν η ανοδική τάση του θα συνεχιστεί και
­ το πιο δύσκολο ­ αν προλαβαίνει πλέον, με αυτούς τους ρυθμούς, να φτάσει τον
Σρέντερ. Το ερώτημα, πάλι, και για τους δύο υποψηφίους είναι τι διάβολο θα
ψηφίσουν οι περίφημοι «αναποφάσιστοι», που αυτή τη φορά έχουν ξεπεράσει κάθε
προηγούμενο: σύμφωνα με μία σφυγμομέτρηση είναι 25%, σύμφωνα με άλλη 40%.

ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

Ένα μεγάλο πρόβλημα και για τους δύο μονομάχους είναι ότι κανένας τους δεν
μπορεί να ανακαλύψει συνθήματα που να διαφέρουν αισθητά από εκείνα του άλλου.
Ο Σρέντερ έριχνε αρχικά το βάρος του στη «δυναμική εκστρατεία» που θα
αναλάβει, όπως λέει, ως πρωθυπουργός για να εξαλείψει την ανεργία.

Μετά τις επιτυχίες του Κολ στον τομέα αυτόν, το SPD προβάλλει τώρα περισσότερο
το σύνθημα του «κοινωνικού κράτους». Η Γερμανία έχει ίσως τις καλύτερες
κοινωνικές ασφαλίσεις στον κόσμο. Ο Κολ όμως ετοιμαζόταν να περικόψει
ορισμένες παροχές, που θεωρούσε «πολυτελείς» υπό τις τρέχουσες οικονομικές
συνθήκες. Ο Σρέντερ ορκίζεται ότι θα τις διατηρήσει και θα τις επαυξήσει. Ο
Κολ είναι επίσης σε δύσκολη θέση σε ό,τι αφορά τις υποσχέσεις. Δεν ξέρει τι
άλλο να υποσχεθεί στους Γερμανούς ­ που τον γνωρίζουν άλλωστε αρκετά καλά και
δεν πρόκειται να τον πιστέψουν αν προσπαθήσει να τους γελάσει.

Πολλοί Γερμανοί όμως μιλούν ήδη για το «απροσδόκητο». Να είναι δηλαδή τόσο
μικρή η διάφορα μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, ώστε κανένα από τα δύο να μην
μπορεί να κυβερνήσει, ούτε καν με τη βοήθεια τρίτων. Οπότε, θα ανακύψει το
περίφημο ενδεχόμενο της «μείζονος συμμαχίας», μεταξύ SPD και CDU.

Και θα επανέλθει στο προσκήνιο η «λύση Σόιμπλε». Καθισμένος στην αναπηρική
πολυθρόνα του, ο υπαρχηγός του Κολ περιμένει να κληθεί να κυβερνήσει τη
Γερμανία. Και αρκετοί πιστεύουν ότι μία ημέρα, αργά ή γρήγορα, θα γίνει και αυτό.

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ που θέλει τον Σόιμπλε καγκελάριο είναι διπλό. Στην πρώτη εκδοχή, οι
εκλογές λήγουν με ισοπαλία. Τα δύο μεγάλα κόμματα βγαίνουν τόσο αδύναμα από
την αναμέτρηση, που κανενός ο αρχηγός δεν μπορεί να θεωρηθεί νικητής.

Αποφασίζεται λοιπόν η σύμπηξη της «μεγάλης συμμαχίας» μεταξύ των δύο, και την
καγκελαρία δεν αναλαμβάνει πια ούτε ο απογοητευμένος Σρέντερ ούτε ο
ντροπιασμένος Κολ, αλλά ο τρίτος, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που είναι σήμερα
αρχηγός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της CDU.

Το δεύτερο σκέλος του σεναρίου αφορά την περίπτωση κάπως σαφέστερης νίκης της
Κεντροδεξιάς. Οπότε ο Κολ θα αναλάβει την καγκελαρία, αλλά και πάλι όχι για
πολύ. Ύστερα από ένα ή δύο χρόνια, θα αποσυρθεί υπέρ του Σόιμπλε.

Καρφωμένος σε αναπηρική πολυθρόνα ύστερα από παράλυση των κάτω ακρών από
σφαίρα που του έριξε ένας μανιακός το 1990, ο Σόιμπλε εκτιμάται και από την
αντιπολίτευση και έχει τη φήμη ανθρώπου που δουλεύει «και σκέφτεται» πολύ
περισσότερο από αρκετούς υγιείς συναδέλφους του στην πολιτική σκηνή της
Βόννης. «Δεν ελπίζω ότι θα περπατήσω ­ λέει σε συνέντευξή του στο “Εσπρέσσο”.

Όσο για το ενδεχόμενο να γίνω καγκελάριος, η αλήθεια είναι ότι είμαι καλός
χριστιανός. Επομένως, πιστεύω πράγματι στα θαύματα».