ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Κίτρινες» περιπέτειες

Η ΤΟΥΡΙΣΤΡΙΑ πλήρωσε σε ταξιτζή ­ άκουγα στις ειδήσεις ­ τριανταοκτώμισι
χιλιάδες για διαδρομή ενάμισι χιλιομέτρου. Δηλαδή, η «κούρσα» ­ υπολόγισα ­
πρέπει να της στοίχισε 250 περίπου δραχμές το μέτρο! Ούτε με Ρολς Ρόις να
πήγαινε ­ όχι με μαυροκαπνισμένο ελληνικό ταξί και τουρκομπαρόκ μουσική υπόκρουση….

Και μετά θυμήθηκα την πρόσφατη δική μου «κούρσα», αρχές Αυγούστου, από το
Ανατολικό Αεροδρόμιο στο Λαγονήσι ­ και χάθηκε η χιουμοριστική μου διάθεση. Τι
«θράσος» κι εγώ να ζητήσω, βρε παιδί μου, από τον δυστυχή «μεροκαματιάρη»
τέτοια «εξωτική» διαδρομή, εν μέσω χαραδρών, γκρεμών και σεισμών! Γιατί κάτι
τέτοια έλεγε συνέχεια εκείνος ο τζέντλεμαν των ελληνικών δρόμων ­ δυναμώνοντας
τις συνέπειες του τζετ-λανγκ στο κεφάλι μου ­ ενώ αναθεμάτιζε την τύχη του που
δεν του επεφύλαξε μια διαδρομή προς το κέντρο…

Λίγο πριν φθάσουμε στο σπίτι, αρνήθηκε κατηγορηματικά να ανέβει την ανηφόρα ως
εκεί («τι λες, κυρά μου, να χαλάσω το “κουκλί” μου;»), αφήνοντας εμένα και τις
βαλίτσες μου κυριολεκτικά στον δρόμο. Ε, και το φινάλε δεν υπολειπόταν σε
φινέτσα, καθώς είχε «ξεχάσει» να γυρίσει το ταξίμετρο στη διπλή ταρίφα. Έπειτα
από ένα γνήσιο ανατολίτικο παζάρι, που ξεκίνησε από τις τεσσερισήμισι
χιλιάδες, για να φθάσει με βαρυγγώμιες στις τρεισήμισι, αποφάσισα ότι θα αφήνω
στο εξής το αυτοκίνητό μου στο πάρκινγκ του αεροδρομίου ­ κι ας το βρίσκω
τρακαρισμένο, όπως πέρυσι. Και ενώ διηγιόμουν την πικρή μου ιστορία στον
συνάδελφο του απέναντι γραφείου, εκείνος μου σφύριξε τη δική του αποκάλυψη
σχετικά με τις εταιρείες τηλε-ταξί: «Ξέρεις, γιατί δεν βρίσκεις σχεδόν ποτέ
ταξί όταν τηλεφωνάς; Γιατί πρέπει να τους ενημερώσεις ότι θα πληρώσεις “καπέλο”»!.

Μήπως ­ αναρωτήθηκα ­ πριν εκσυγχρονίσουμε τους κουρείς της Σίφνου, που ούτως
ή άλλως τους βλέπουμε μόνο μία εβδομάδα το καλοκαίρι, θα πρέπει να
εκσυγχρονίσουμε κάποιους πιο κοντινούς μας, που έχουν καταλάβει ολοχρονίς την Αθήνα;