ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διακοπές ’98

«ΕΙΣΑΙ φάτσα». «Φάτα». «Και μούρη». «Μουκ».

«Και μούτρο». «Μούτο». Παχουλά χεράκια γύρω από τον λαιμό μου, χώνει τη
μουσούδα της στα στήθη μου, στηρίζεται στην κοιλιά μου, 20 μηνών κι
επιδεικνύει ένα αίσθημα αυτονόητης κτητικότητας που ουδείς άλλος έχει τολμήσει
να νιώσει έστω ­ ναι, βέβαια, κανείς άλλος δεν βγήκε από μέσα μου ­ γέλια,
λογάκια, νάζια, τσαμπουκάδες ­ όχι, βέβαια, αυτό το τελευταίο δεν το πήρε από
μένα. Αυτοκόλλητες 24 ώρες το 24ωρο, θέλω να κάνω άγαλμα σ’ αυτόν που
θεσμοθέτησε τις διακοπές, παίρνω την Αννούλα αγκαλιά και γεμίζω από… από δεν
ξέρω τι, δεν μοιάζει όμως με τίποτε από όσα ξέρω ­ και με δεδομένη την
αλαζονεία μου θεωρώ πως δεν ξέρω λίγα ­ με κάνει να νιώθω ωραία, κάτι σαν
καθρέφτης της, νομίζω ότι όλοι κοιτούν το μαυρισμένο μωρό μου και φουσκώνω σαν
το παγόνι, δεν πειράζει, πού και πού συναντώ κάποια βλέμματα που λένε «ναι,
ξέρω πώς είναι»…

Και δεν νιώθω ένοχη ­ που δεν διάβασα τις εφημερίδες, δεν παρακολούθησα τα
τηλεοπτικά δελτία, δεν τηλεφώνησα, δεν διάβασα αυτά τα βιβλία που κουβάλησα
μαζί μου με τόση αγάπη, εκείνο το κουβανέζικο «Μυστικό των Ταύρων» ακόμη να το
μάθω, υποψιάζομαι άλλωστε ότι πρόκειται για μια γνώση που δεν αποκτάται με
μελέτη και ανάγνωση, δεν έχει και σημασία όμως, έτσι δεν είναι, μωρό μου;
Αρκεί που εμείς γυρίσαμε από τις διακοπές μας όμορφες, γελαστές και δυνατές,
μην ανησυχείς καθόλου, έτσι μας θέλουν και μας χαίρονται αυτοί που μας
αγαπούν, μην ακούς που μας λένε «ψώνια», έτσι το λένε, είναι μέρος του παιχνιδιού…

Γι’ αυτό σου λέω, Άννα – Αννούλι – Αννάκι – μωρό μου, πάρε την πιπιλίτσα, το
σεντονάκι, το μπιμπερόν, το τσουλούφι σου και το κουβαδάκι σου και… πάμε:
μετά το δικό μας καλοκαίρι ακολουθεί ο δικός μας χειμώνας…

… κι η δική μας ζωή.