Η υποκρισία του «αμερικανικού ονείρου»…

«Υποκρισία». Ένας χαρακτηρισμός στον οποίο ανατρέχουν σχεδόν όλοι. Και «φάρσα»
ή «αστειότητα». Για την υπόθεση Λιουίνσκι και την ομολογία του Προέδρου
Κλίντον για την «ανάρμοστη σχέση του», που «κλέβει» από προχθές τα πρωτοσέλιδα
και «ανοίγει» όλα τα δελτία ειδήσεων στον πλανήτη.

Υποκρισία από μία κοινωνία που κρύβεται πίσω από το «αμερικάνικο όνειρο» και
«ένα κατεστημένο που θέλει ή επιδιώκει να κυβερνά τον κόσμο», όπως
επισημαίνουν στα «ΝΕΑ» πέντε νομικοί και ένας διπλωμάτης, με τους οποίους
συντάσσεται και ο υπουργός Δικαιοσύνης.

Και είναι υποκρισία, όχι από συμπόνοια ή κατανόηση στον Μπιλ Κλίντον («ας
πρόσεχε», είπε σε γενικές γραμμές ο Ευάγγ. Γιαννόπουλος), αλλά γιατί «η
ιδιωτική ζωή μπαίνει στο μικροσκόπιο και διαπομπεύεται», όπως παρατηρούν οι
συνταγματολόγοι Γεώργ. Κασιμάτης και Κων. Μαυριάς. Γιατί μία υπόθεση που θα
δικαιολογούσε το πολύ «κάποιο κουτσομπολιό περιορισμένης έκτασης», όπως
υπογραμμίζει ο πρέσβης επί τιμή Μιχ. Δούντας, μπορεί να οδηγήσει «σε έκπτωση,
αλλά και στα ποινικά δικαστήρια τον Πρόεδρο των ΗΠΑ», όπως επισημαίνει ο
βουλευτής Επικρατείας, καθηγητής Πρ. Παυλόπουλος. Γιατί το «έλλειμμα της
ηθικής επιχειρείται να πληρωθεί με υποκατάστατα γελοία», όπως τονίζει ο τ.
γενικός γραματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης Κων. Νταϊλιάνας, ενώ «η πολιτική
αξιοπιστία του Μπιλ Κλίντον επιχειρείται να συνδυαστεί με τη συζυγική του
πίστη», όπως σημειώνει ο εγκληματολόγος Γιάν. Πανούσης.

Υποκρισία, λοιπόν, που όπως όλοι εκτιμούν ­ με μία νομική και κοινωνιολογική
προσέγγιση ­ δεν θα συνέβαινε ποτέ στα μέρη μας…