Δυστυχώς και πάλι τέταρτοι

ΤΟ 13ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα τελείωσε για την ελληνική ομάδα με ένα πολύ κακό
παιχνίδι απέναντι στην καλύτερη ομάδα (κατά την προσωπική μου άποψη) του
τουρνουά, τις ΗΠΑ.

Ένα παιχνίδι που αντιμετωπίστηκε από τον κόσμο (μικρή προσέλευση), αλλά και
από τους παίκτες μας σαν κάτι που ήταν υποτιμητικό. Λες και παίζουμε για
μετάλλιο σε Παγκόσμιο κάθε ημέρα. Λοιπόν, να μου το θυμηθείτε και μακάρι να
βγω ψεύτης, αυτή την ευκαιρία δεν θα την ξαναβρούμε. Απούσα Dream Team,
ελλιπείς Γιουγκοσλάβους και τις περισσότερες ομάδες ανανεωμένες.

Τα σαράντα πέντε λεπτά του προχθεσινού αγώνα είναι ένα ελαφρυντικό. Η
απογοήτευση για τον τρόπο που χάθηκε το παιχνίδι είναι ακόμη ένα. Η κλάση των
Αμερικανών είναι το τρίτο. Αμερικανοί, που έχασαν τον ημιτελικό από τους
Ρώσους επειδή θεώρησαν ότι το παιχνίδι τελείωσε στο 38′. Τότε που περνούσαν
δέκα πόντους και δεν κατάλαβαν πώς έχασαν.

Όλα όμως τα παραπάνω δεν ισορροπούν την έλλειψη προσπάθειας στη διάρκεια του
αγώνα. Η ζώνη που επιστρατεύθηκε σε διαστήματα του παιχνιδιού είχε αρνητικό
αποτέλεσμα, διότι η συγκεκριμένη αμερικανική ομάδα ήταν η καλύτερη εναντίον
ζώνης που έχω δει στη ζωή μου. Προχθές είχαν διαλύσει και τη ζώνη των Ρώσων. Η
εξήγηση είναι απλή, όλοι οι παίκτες έχουν παίξει πολλά χρόνια στην Ευρώπη, άρα
είναι εξοικειωμένοι με τη ζώνη, αλλά έχουν και τις καλαθοσφαιρικές δεξιότητες
των Αμερικανών.

Μία από τις σημαντικές αδυναμίες της ελληνικής ομάδας, κατά τη διάρκεια του
τουρνουά, αλλά και χθες, ήταν η επιθετική αναποτελεσματικότητα. Συγκεκριμένοι
συνδυασμοί παικτών μέσα στο τερέν έριχναν τη δυνατότητα σκοραρίσματος πάρα
πολύ. Αλλά τις γενικότερες συζητήσεις και συμπεράσματα θα τα κάνουμε αργότερα.

Για χθες πρέπει να καταλάβουμε ότι ατομικά ήταν καλύτεροι από εμάς. Αρκεί να
λάβετε υπόψη σας ότι ο Έντουαρντς (πρώην παίκτης της ΑΕΚ) ήταν από τις
τελευταίες αλλαγές τους.

Το κλειδί για εμάς ήταν το παιχνίδι με τη Γιουγκοσλαβία. Αν είχαμε κερδίσει,
θα πηγαίναμε τελικά εναντίον της Ρωσίας (μία πιο βατή για εμάς ομάδα) και θα
είχαμε γλιτώσει από τους Αμερικανούς.

Στο προχθεσινό παιχνίδι τώρα, η ομάδα μας έπαιξε πολύ καλά μέχρι το 35′.
Είχαμε πολύ καλή άμυνα και οι Γιουγκοσλάβοι φαινόντουσαν να μην έχουν
δυνατότητα να αντιδράσουν.

Η είσοδος του Τζόρτζεβιτς άλλαξε την έκβαση των πραγμάτων. Οι δύο χειριστές
που είχαν τώρα μέσα στο γήπεδο (ο δεύτερος ήταν ο Ομπράντοβιτς) δημιούργησαν
μια καλύτερη κινητικότητα στην επίθεση και εφαρμόζοντας απλές και ξεκάθαρες
τακτικές βελτίωσαν αισθητά την αποτελεσματικότητά τους.

Το ίδιο γεγονός, δηλαδή η ύπαρξη δύο γκαρντ, παρά το γεγονός ότι και οι δύο
είχαν από τέσσερα φάουλ, δημιούργησε πρόβλημα στην επίθεση της ελληνικής
ομάδας σαν αποτέλεσμα της πίεσης και την εξανάγκασε σε σουτ χωρίς τύχη με τη
λήξη των τριάντα δευτερολέπτων. Το αξιοσημείωτο σ’ αυτή τη στιγμή του
παιχνιδιού είναι το γεγονός ότι ο Τζόρτζεβιτς μάρκαρε τον Παπανικολάου, αλλά
οι παίκτες λόγω της μέτριας καλαθοσφαιρικής κουλτούρας που έχουμε δεν
κατάφεραν να απομονώσουν ποτέ αυτό το ζευγάρι, ώστε να δημιουργήσουν πρόβλημα
στους αντιπάλους (σκοράρισμα ή φάουλ, άουτ του αμυντικού).

Το τελευταίο σημείο είναι ότι οι Γιουγκοσλάβοι κατάφεραν να κάνουν τους
διαιτητές να αισθάνονται ότι τους αδίκησαν στο τέλος (πράγμα απόλυτα ψεύτικο)
και έτσι να μην έχει τύχη η ελληνική ομάδα στην παράταση.

Κλείνοντας την αναφορά, στα δύο τελευταία παιχνίδια της ομάδας μας θα έλεγα
ότι μπορούσαμε για καλύτερα. Φθάσαμε πάρα πολύ κοντά, αλλά κάτι στράβωσε στο
τέλος. Πάντως και τέταρτοι στον κόσμο δεν είναι να τα βάψουμε μαύρα. Είμαστε
τέταρτοι και έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε τα λάθη μας και τις αδυναμίες
μας, να δουλέψουμε σ’ αυτά να βελτιωθούμε κι άλλο.

Να περνάτε καλά.