ΠΡΟΣΩΠΑ Εξέγερση σε… επανάληψη

Ο Τσε το είχε πει: «Ο Καμπίλα είναι αναξιόπιστος και ανίκανος»· σ’ έναν χρόνο,
αφότου κατέλαβε την εξουσία, ο πρόεδρος του πρώην Ζαΐρ το απέδειξε.

Λωράν – Ντεζιρέ Καμπίλα. Αντιμετωπίζει μια εξέγερση εντυπωσιακά όμοια με αυτή που τον έφερε στην εξουσία

ΤΟΝ ΜΑΪΟ του 1997, έπειτα από έναν εμφύλιο που διήρκεσε επτά μήνες, ο Λωράν –
Ντεζιρέ Καμπίλα ανέτρεπε τον δικτάτορα Μομπούτου Σέσε Σέκο και
αυτοανακηρυσσόταν πρόεδρος του Ζαΐρ, το οποίο μετονόμασε σε Λαϊκή Δημοκρατία
του Κογκό (ΛΔΚ). Τώρα απειλείται από μια εξέγερση, εντυπωσιακά όμοια με τη
δική του που είχε ανατρέψει τον Μομπούτου.

Κατ’ αρχήν εξεγέρθηκε εναντίον του, στις ανατολικές περιοχές της χώρας, η
κοινότητα των Τούτσι του Κογκό, των Μπανιαμουλένγκε, η οποία τον είχε βοηθήσει
στην ανατροπή του Μομπούτου. Ο Καμπίλα κατηγορεί τη γειτονική Ρουάντα, όπου
κυβερνούν οι Τούτσι, ότι στηρίζει την εξέγερση και ζήτησε από τον ΟΗΕ να
καταγγείλει την «εισβολή» των Ρουαντέζων ­ όπως ακριβώς είχε κάνει ο
Μομπούτου, όταν η Ρουάντα υποστήριζε τους αντάρτες του Καμπίλα. Πριν από έναν
χρόνο, τέλος, ο Καμπίλα αρνιόταν ότι ηγείτο μιας εξέγερσης των Τούτσι και
έλεγε πως επρόκειτο για εξέγερση όλων των Ζαϊρινών εναντίον του δικτάτορα.
«Δεν είναι αγώνας μόνο των Μπανιαμουλένγκε», λέει ο αρχηγός της τωρινής
εξέγερσης, ο Άρθουρ Ζ’ Αχίντι Νγκόμα. «Είναι ένας αγώνας όλων των Κογκολέζων».

Πενήντα οκτώ ετών σήμερα, ο Καμπίλα πολέμησε για την ανεξαρτησία του Κογκό από
το Βέλγιο και υπήρξε επί 30 χρόνια αντίπαλος του καθεστώτος του Μομπούτου. Ο
Τσε Γκεβάρα, ο οποίος είχε πολεμήσει στο Ζαΐρ στις αρχές της δεκαετίας τού
1960, είχε αρχικά γράψει πως οι επαναστατικές ιδέες του Καμπίλα ήταν
«ξεκάθαρες, συγκεκριμένες και σταθερές», αλλά αργότερα απογοητεύτηκε απ’ αυτόν
και σε απομνημονεύματά του τον χαρακτηρίζει «αναξιόπιστο» και «ανίκανο».

Σήμερα, ο Καμπίλα έχει διαψεύσει όλες τις ελπίδες που δημιούργησε ανατρέποντας
τον Μομπούτου. Εξαιτίας της εξέγερσης, η ΛΔΚ απειλείται με διαμελισμό, ενώ η
οικονομία της παραπαίει. Για την οικτρή αυτή κατάσταση, ο Καμπίλα δεν μπορεί
να κατηγορήσει παρά μόνο τον εαυτό του. Κυβέρνησε με μια στενή κλίκα
υποστηρικτών του, πρωταρχικό μέλημα της οποίας ήταν να κληρονομήσει τις
λιμουζίνες και τις πολυτελείς βίλες των αξιωματούχων του Μομπούτου. Ο
αυταρχισμός, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο νεποτισμός
συνεχίστηκαν αμείωτα επί των ημερών του. Ταυτόχρονα, αποδείχθηκε ανίκανος να
εγκαθιδρύσει μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να αναπτυχθούν στα
σύνορα της ΛΔΚ ανταρτικές οργανώσεις αντιπάλων των καθεστώτων της Ρουάντας και
της Αγκόλας· και, όταν ζήτησε από τους στρατιώτες της Ρουάντας με τη βοήθεια
των οποίων είχε έρθει στην εξουσία, να εγκαταλείψουν το έδαφος της ΛΔΚ,
άρχισαν τα προβλήματά του, από τα οποία είναι απίθανο να βγει αλώβητη η χώρα.