ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτό είναι το χάπι της χρονιάς…

ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ απαραίτητο φαρμακείο που πρέπει να μεταφέρουμε μαζί μας στις
διακοπές ­ αχρείαστο νά ‘ναι ­ προστέθηκε τελευταία ένα νέο φάρμακο. Μαζί με
την ασπιρίνη, το θερμόμετρο, τα κάθε είδους παυσίπονα, το ιώδιο και το
βαμβάκι, τις αντισταμινικές κρέμες για τα τσιμπήματα εντόμων, για τσούχτρες,
πρέπει να κουβαλάμε και ένα επιπλέον φάρμακο που μπήκε ­ τουλάχιστον στον δικό
μου περίγυρο ­ τελευταίως στη ζωή μας. Και μόνο η ονομασία του δείχνει περί
τίνος πρόκειται. Για την καταπολέμηση του άγχους, της ταραχής, της φαγούρας
από αλλεργία, της απογοήτευσης, η συνταγή είναι μία και η δόση δεδομένη.
Ξαφνικά όλοι μας έχουμε ανάγκη από ένα αταράξ. Και η φίλη μου που έπαθε οξεία
αμυγδαλίτιδα αταράξ πήρε. Και η άλλη μου φίλη που χώρισε αταράξ πίνει. Και η
φίλη της φίλης μου, που περνάει τη δύσκολη ηλικία της γυναίκας, το ίδιο
σκεύασμα έχει στην τσάντα της. Μα, και τα δίχρονα, τρίχρονα, πεντάχρονα παιδιά
τής παρέας με αυτό ζουν. Ακόμη και για την τριχόπτωση κάνει. Και ο Αντώνης,
απέναντί μου, που φταρνίζεται ντάλα καλοκαίρι, αταράξ θέλει.

Συνάδελφος πρότεινε να περιληφθεί στο φαρμακείο του γραφείου ως άμεσης ανάγκης
φάρμακο. Και αυτό το καταλαβαίνω ως αντίδοτο στην πίεση της δουλειάς, στη
ρύπανση της πόλης, στη δύσκολη καθημερινότητα. Στις διακοπές, όμως, γιατί να
χρειάζεται; Φεύγοντας για διακοπές τίποτα πια δεν αφήνουμε πίσω μας σ’ αυτήν
την πόλη ούτε καν την ταραχή μας….