«Καλύτερα να καιγόμουν»

ΦΟΡΑΕΙ ακόμα τα ρούχα του ύπνου. Όταν ανοίγει την πόρτα του σπιτιού μια
αφόρητη ζέστη έρχεται επάνω μας. Το σπίτι ακόμα σιγοκαίει. Η κ. Ντίνα Κόκκαλη
έχει πάθει σοκ. Περπατάει πάνω στα κάρβουνα, κοιτάζει τις στάχτες στο πάτωμα
που τρεις ώρες πριν ήταν τα έπιπλα, τα ρούχα, τα βιβλία, οι φωτογραφίες, η ζωή
της ολόκληρη. Ψάχνει κάτω από τον νεροχύτη. Βρίσκει μερικά κουταλάκια. Τα
κρατάει στο χέρι βουβή, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη. Ήταν εννιά το πρωί
όταν είδε τις φλόγες στην απέναντι πλαγιά. Μέσα σε πέντε λεπτά διέσχισαν τον
δρόμο και πέρασαν απέναντι, στους πρόποδες του Αστεροσκοπείου. Μπήκαν στο
σπίτι της και δεν άφησαν τίποτα όρθιο. «Έφυγα για να μην καώ ζωντανή. Καλύτερα
όμως να καιγόμουν…».

ΑΠΟ ΤΑ ξημερώματα είναι στο πόδι. Με λεκάνες και λάστιχα στα χέρια σβήνουν τις
μικροεστίες που καίνε έξω από το σπίτι τους. «Τι να πούμε, τέτοια
καταστροφή…», λέει η Κατερίνα Κουζιώτη. Η Πόπη και η Φανή δίπλα της δεν
μιλάνε. Γεμίζουν τις λεκάνες νερό και τρέχουν στην πλαγιά, που σε τίποτα δεν
θυμίζει πια εκείνο το πευκόφυτο τοπίο που συναντούσε ο επισκέπτης δεξιά και
αριστερά της Λεωφόρου Πεντέλης.

ΜΕΧΡΙ και την περασμένη Δευτέρα στον χώρο υπήρχαν περίπου εκατόν πενήντα
παιδάκια. Χθες είχε γλιτώσει «σαν από θαύμα», όπως λέει ο φύλακας της Γ’
Παιδικής Κατασκήνωσης Παλαιάς Πεντέλης κ. Δημήτρης Καλαντζής, μόνο μία σκηνή.
Ο χώρος θυμίζει σκηνικό από πεδίο μάχης. Τα παιδιά είχαν μεταφερθεί αρχικά σε
ένα γήπεδο στο Χαλάνδρι από τη Δευτέρα «και από εκεί τα πήραν οι οικογένειές τους».