Η μάχη των εθελοντών

Μπαίνει εξουθενωμένος στην αίθουσα ζητώντας ένα ποτήρι νερό. Το πρόσωπό
του είναι μαύρο από την κάπνα. «Εγκλωβιστήκαμε στο νοσοκομείο και μας
παράτησαν. Ακούς; Μας παράτησαν κι έφυγαν. Ήμουν με τον Πέτρο και μια άλλη
κοπέλα εθελόντρια. Μείναμε μία ώρα μέσα μέχρι που βρήκαμε έξοδο και γλιτώσαμε».

Γιάννης Αμπελάς: Κοντέψαμε να καούμε ζωντανοί το πρωί στο νοσοκομείο

ΘΕΛΕΙ να βγάλει την ένταση από πάνω του, να πάρει μια ανάσα. Ο 23χρονος
αγρότης Γιάννης Αμπελάς βρέθηκε από τη Λαμία στην Αθήνα, αλλά η συνείδησή του,
του εθελοντή πυροσβέστη, δεν τον άφησε να συνεχίσει τις ευχάριστες διακοπές
και βόλτες στην πρωτεύουσα. Από τη Δευτέρα βρίσκεται μέρα-νύχτα στην περιοχή
μαζί με άλλους εθελοντές. Θα ήθελε να μπορούσε να κάνει κάτι για να σταματήσει
αυτό τον εφιάλτη, που έχει μετατρέψει την περιοχή σε εφιαλτικό σκηνικό
ταινίας, αλλά η κατάσταση έφτασε να είναι υπεράνω ανθρώπινων δυνάμεων.

«Άργησαν. Αυτήν τη φορά άργησαν. Τώρα γίνεται χαμός, είναι όλα τα πυροσβεστικά
εδώ και οργώνουν το δάσος. Όμως το ξημέρωμα που φούντωσε ξανά σε
τέσσερις-πέντε διαφορετικές πλευρές υπήρχαν ελάχιστες δυνάμεις. Και ακόμα
λιγότεροι έκαναν περιπολίες για να προλάβουν τις αναζωπυρώσεις».

Ο Κώστας, μέλος του Ομίλου οι Φίλοι του Δάσους, ζει χρόνια στην Πεντέλη. Ξέρει
όλα τα μονοπάτια της περιοχής. Στις τρεις τα ξημερώματα της Πέμπτης έτρεχε με
τη μοτοσυκλέτα του και άλλους εθελοντές στο βουνό να σβήσουν τις ύπουλες
φλογίτσες μέσα από τους κορμούς των πεύκων. «Σβήναμε στο Ασωμάτων και ύστερα
από λίγο βλέπαμε σε άλλα τέσσερα σημεία να φουντώνουν οι φλόγες. Δεν θέλει και
πολύ ν’ ανάψει. Πού ήταν τότε όλα αυτά τα πυροσβεστικά και τα βυτιοφόρα που
είναι εδώ σήμερα; Πού ήταν εκείνη την κρίσιμη ώρα που ξεκίναγαν οι
αναζωπυρώσεις και ποιο ήταν το σχέδιο δράσης για να μη φτάσει ξανά στα σπίτια;»

Χθες το μεσημέρι, πιάνει γι’ άλλη μια φορά τη μάνικα στο χέρι και ρίχνει
δέντρο-δέντρο νερό στις φλόγες που ξεπηδούν επικίνδυνες μέσα από το μαύρο
τοπίο. Ο Παναγιώτης οδηγεί το βυτιοφόρο του Δήμου Νέας Ιωνίας. Το όχημα
χάνεται μέσα στην ερημιά των καπνών, πάνω από την κατοικημένη περιοχή της Νέας
Πεντέλης. Ο αέρας έχει πέσει κάπως, «αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα». Από τον
ίδιο δρόμο σε λίγο θα περάσουν στη σειρά οχήματα της Πυροσβεστικής, μια
μπουλντόζα, φαντάροι με φτυάρια στα χέρια από το Χαϊδάρι και τη Θήβα,
βυτιοφόρα και τζιπάκια.

Οι εθελοντές βγάζουν βάρδιες ακριβώς όπως και οι πυροσβέστες. Με μια μάσκα ή
ένα μαντήλι στο πρόσωπο τρέχουν όπου τους πουν ή κάνουν συνεχώς περιπολίες για
αν ειδοποιήσουν εγκαίρως. Περίπου τριάντα εθελοντές από την Πεντέλη, αλλά και
δεκάδες άλλοι που έτρεξαν από άλλες περιοχές της Αττικής ζουν από κοντά τις
κινήσεις απελπισίας των κατοίκων και τις υπεράνθρωπες των πυροσβεστών, των
φαντάρων και των δασοκομάντος. Τις δυνάμεις των τελευταίων ενίσχυσαν περίπου
120 άντρες από την Κρήτη και άλλοι από τη Θράκη και τη Θήβα. Έφτασαν με C-130
χθες το πρωί για να βοηθήσουν στην πυρόσβεση.

Ακριβώς δίπλα στο κοινοτικό κατάστημα Παλαιάς Πεντέλης βρίσκεται η έδρα του
Εθελοντικού Πυροσβεστικού Κλιμακίου της κοινότητας. Με τα ακουστικά και τα
ασύρματα τηλέφωνα στο χέρι, αξιωματικοί της Πυροσβεστικής σε συνεργασία με
αστυνομικούς, συντονίζουν τις κινήσεις. Στο διπλανό δωμάτιο, γύρω από ένα οβάλ
πλαστινό τραπέζι, κάθονται πέντε-έξι άτομα. Μια κοπέλα που ήρθε από ομάδα
εθελοντών του Περιστερίου μιλάει με τη θεία της, η οποία την φιλοξενεί από την
περασμένη βδομάδα στο σπίτι της στην Πεντέλη.

Τα μπουκάλια με το νερό ανοίγουν, τα τασάκια είναι γεμάτα αποτσίγαρα, η κάπνα
από το Κρυστάλλειο Δημοτικό Σχολείο μπαίνει από το παράθυρο, έξω οι
πυροσβέστες πασχίζουν να τη σβήσουν. Από ένα κλαδάκι που έκαιγε ακόμα πήρε
φωτιά το σχολείο στις 2.30 το μεσημέρι την ώρα που στην Πλατεία της Παλαιάς
Πεντέλης και στους δύο δρόμους ήταν δεκάδες υδροφόρες και οχήματα της
Πυροσβεστικής. Η κούραση αποτυπώνεται στο βλέμμα. Κανείς όμως δεν φεύγει.