ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο αέρας

ΑΝ ΔΕΝ την έλεγε ο Βασίλης την ιστορία, άνθρωπος πρακτικός, των κομπιούτερ και
της επιστήμης, δεν θα την πίστευα και εκτός αυτού δεν θα σταματούσαμε μαύρη
νύχτα, περασμένες τρεις, να ακούσουμε το φαράγγι. Σταματήσαμε όμως, κλείσαμε
τη μηχανή του αυτοκινήτου και ακούσαμε τους πυροβολισμούς, μάχη ολόκληρη με το
που μπήκαμε στον Κρουταλιώτη ­ έτσι λένε το φαράγγι στα νότια του Ρεθύμνου ­
σαν κάποιος να κυνηγούσε τον αέρα, καθώς ο αέρας περνούσε μέσα στα ανοίγματα
που κάνουν οι πέτρες. Το μεσημέρι, ο ίδιος θόρυβος (που είμαι σίγουρη ότι δεν
ήταν ο ίδιος) είχε φανεί σαν απότομο σκίσιμο χαρτιού, όπως κάνεις όταν τα
γραμμένα σ’ αυτό σε έχουν εξοργίσει, χρατς. Καμία σχέση με τα μπαμ μπουμ της
νύχτας. Την επομένη ο Βασίλης μάς είπε την ιστορία.

Πως τον χειμώνα, όταν πιάνει καταιγίδα, δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να περνάς
το φαράγγι. Και πως εκείνος με κάτι φίλους έπρεπε να το κάνουν, μπροστά το ένα
αυτοκίνητο, πίσω το άλλο, να βλέπουν τα φώτα, γιατί αλλιώς έβλεπες μόνο
σεντόνια νερού κι άκουγες το βουητό χαρακωμένο από τους κεραυνούς. Τότε το
είδαν να ξεπετιέται απ’ τα βράχια. Λευκό σαν χλωμό πρόσωπο. Μια άσπρη λάμψη
σαν τεθλασμένη γραμμή ­ είπε ο Βασίλης ­ να κάνει τρελές κινήσεις, να αλλάζει
μορφές και να χορεύει μπροστά τους, μπρος, πίσω, στο πλάι, πάνω στον αέρα, να
τους κλείνει τον δρόμο σαν ξωτικό. Πάγωσαν, το είπαν μετά στους άλλους, τι να
‘ταν αυτό; Μια θεία έδωσε την πιο καλή εξήγηση, πως ήταν το νερό από τον βράχο
που το ‘παιρνε ο αέρας με δύναμη και το ‘κανε να χορεύει. Ο αέρας πυροβολούσε
το προηγούμενο βράδυ, ο αέρας που έλεγε ο Δον Χουαν στον Καστανέντα, που
πρέπει να τον καταλαβαίνεις, να τον αφήνεις να σου λέει ό,τι θέλει, να τον
πιστεύεις. Σαν κάτι να είδαμε κι εμείς, μετά τους πυροβολισμούς.