[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ είσαι εσύ που θα έχεις και άποψη για τις πυρκαγιές; Γνωρίζεις το
θέμα; Το έχεις σπουδάσει; Και βέβαια όχι ­ απλώς, όπως (υποθέτω) και χιλιάδες
συμπολίτες, έχω βαρεθεί τους ειδικούς και τους πάσης φύσεως «ειδικούς» να
καταλογίζουν εδώ και χρόνια «έλλειψη συντονισμού» διά πάσαν πυρκαγιάν και
πάσαν αναζωπύρωσιν.

Άσχετος, αλλά με ένα σπίτι που κινδύνεψε και αρκετούς φίλους που πάλεψαν με τη
φωτιά πολλές ώρες για να σώσουν τα δικά τους, δικαιούμαι τουλάχιστον να απορώ:
τι νόημα έχει πια να μιλάμε για «σχέδιο εμπρηστών» πίσω από κάθε πυρκαγιά;
Αφού δεν υπάρχει δυνατότητα να συλληφθούν ­ και όταν συλλαμβάνονται κάποιοι
ουδείς ασχολείται μαζί τους ­ γιατί βαυκαλιζόμαστε ότι τάχα κάτι
πληροφορούμαστε, όταν κάποιο από τα θύματα της φωτιάς ή οι «αρμόδιοι»
καταγγέλλουν (πριν ακόμα σβήσει η φωτιά) «εμπρησμό»;

Και όλα αυτά, στη χώρα όπου όλοι είμαστε ιδιαίτερα «ευαίσθητοι» στα λόγια,
αλλά ­ οι περισσότεροι τουλάχιστον ­ πλήρως αναίσθητοι στις πράξεις: δυστυχώς,
η τελευταία περίοδος κατά την οποία εφαρμόστηκε πραγματικά η απαγόρευση του
καψίματος ξερών χόρτων την καλοκαιρινή περίοδο, ήταν τα χρόνια της χούντας ­
και αυτό λέει πολλά.

Στη χώρα μας, χιλιάδες οικογένειες έχουν δαπανήσει δεκάδες εκατομμύρια δραχμές
για να χτίσουν σπίτια σε πραγματικές δασικές εκτάσεις ­ αλλά δεν έχουν
διανοηθεί να δαπανήσουν πέρα από αυτά, κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες δραχμές
για μία γεννήτρια, ώστε να μη «μένουν» από νερό όταν η ΔΕΗ κόβει την παροχή
ρεύματος για τη δική τους προστασία, σε περίπτωση πυρκαγιάς.

«Πού είναι το κράτος;», είναι το μόνιμο ερώτημα σε όλες τις πυρκαγιές ­ και
πράγματι, το κράτος είναι κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας και στις φωτιές. Όπως
και στον αποχαρακτηρισμό των δασικών εκτάσεων. Οι νόμοι είναι αυστηροί,
αυστηρότατοι ­ και αυτό βολεύει αφάνταστα τα κυκλώματα υπαλλήλων και πολιτών
που στοχεύουν στην παράκαμψή τους.

Και είναι άραγε «εμπρηστής» η Πολιτεία που σχεδιάζει να βγάλει την Κυψέλη και
τους Αμπελοκήπους από τις δασικές περιοχές; Ποιοι θέλουν τώρα πια να
οικοπεδοποιήσουν τα Πατήσια; Καιγόμαστε που καιγόμαστε ­ δεν χρειάζεται και να υποκρινόμαστε.