ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάνω στ’ αποκαΐδια

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ημέρα δύσκολα την αντέχεις. Ούτε πυροσβεστικά, ούτε ασθενοφόρα τού
ΕΚΑΒ, ούτε δήμαρχοι και κοινοτάρχες με ευθύνες ή ανεύθυνοι, ούτε «θέμα». Η
δράση συνήθως έχει τελειώσει. Αυτή η μυρωδιά της καμένης γης όμως δύσκολα
φεύγει. Όπως και η ανατριχιαστική ησυχία. Ένα πρώην δάσος.

Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί να οργίζονται, τις περισσότερες φορές προτιμούν να
σιωπήσουν. Την επόμενη ημέρα οι τοίχοι του καμένου σπιτιού έχουν μια θλίψη
ανείπωτη. Η ζωή συνεχίζεται σε άλλο μέτωπο πια.

Ο Γιάννης φωτογραφίζει μια πιτσιρίκα που περπατάει κλαίγοντας στα καμένα τού
σπιτιού της. Αυτή τη στιγμή ξεχνάμε το «μετά». Προέχει το «τώρα». Περπατάμε
και εμείς πάνω στις στάχτες, αναπνέουμε τα ίδια αιωρούμενα αποκαΐδια. Εικόνες
φωτιάς ανασύρονται από τη μνήμη του «τότε» με επαγγελματική διαστροφή. Η
φλεγόμενη ράχη της Ικαρίας με τους 12 νεκρούς. Οι πυροσβέστες που παγιδεύτηκαν
στον Καρέα. Η Πεντέλη του ’95.

Πατάμε στις στάχτες για λίγες ώρες και φεύγουμε, παίρνοντας μαζί μας μόνο ένα
ελάχιστο κομμάτι τού «τώρα» και την έκφραση της Τερέζας που συνεχίζει να
κλαίει. Επιστρέφουμε στην ασφάλεια της απόστασης, στο δικό μας σπίτι, στο δικό
μας μικρόκοσμο ήσυχοι και χωρίς τύψεις. Όπως πάντα «άλλοι» έβαλαν φωτιά στο
δάσος, «άλλοι» υποφέρουν τις συνέπειες.

Πατάω στις στάχτες του καμένου δάσους και γράφω λέξεις για να μικρύνω την
απόσταση. Θέλω να διαλύσω αυτήν την απόσταση, θέλω να μεταφέρω τη μυρωδιά του
καμένου μέσα από τη μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού, θέλω ο «άλλος» να γίνει
«εγώ». Οι λέξεις όμως καίγονται εύκολα…