30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΗΔΟΝΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Εν τη 15η Ιουλίου, 2 τη νύχτα, 1943, Λαχανά 85, Νέα Κυψέλη, Αθήνα.

ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ… Δεν θυμόταν.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΣΤΙΧΟΣ: Ο καθένας λέει ό,τι θέλει. Βέβαια κάνει ό,τι μπορεί
(Μελίνα Τανάγρη).

ΤΟ «ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ» ΤΟΥ: Κηφισίας 178 ­ πρώτο υπόγειο.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ: Floud Kramer.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης είναι ακόμη… εκεί. Στη Νέα Ορλεάνη. Το «ταξίδι»
«Νέα Κυψέλη – Νέα Ορλεάνη» τού πήρε κάπου 50 χρόνια για να το κάνει και γι’
αυτό θυμάται κάθε σπιθαμή της διαδρομής. Δεν θεωρεί απίθανο να παίξει η
Preservation Hall τζαζ μπαντ μεταξύ ουρανού και θάλασσας, όπως άλλωστε έκανε
και η μπάντα του Glen Miller. Αν πάντως βρισκόταν μπροστά σ’ ένα πιάνο, θα
ήθελε να τον συνοδεύσει ο Μίκης Θεοδωράκης.

ΕΡ.: «Νέα Κυψέλη – Νέα Ορλεάνη». Μεγάλο ταξίδι;

ΑΠ.: Στην περίπτωσή μου, πήρε μισό αιώνα και κάτι. Αλλιώς, όσο Αθήνα –
Αλεξανδρούπολη με τρένο.

ΕΡ.: Μακρύς ο δρόμος του γυρισμού;

ΑΠ.: Είμαι ακόμα εκεί. Μόλις επιστρέψω θα σας ενημερώσω.

ΕΡ.: Τι θυμάστε έντονα από τη διαδρομή;

ΑΠ.: Τα έχω ήδη καταγράψει στο ομότιτλο κομμάτι «Νέα Κυψέλη – Νέα Ορλεάνη». Αν
τα ξαναπώ, θα «φάω» χώρο.

ΕΡ.: Ποια είναι τα κοινά σημεία ανάμεσα στο Νότο της Αμερικής και στο Νότο της Ευρώπης;

ΑΠ.: Το σωστό είναι στο Νότο της Βόρειας Αμερικής, τον άλλο Νότο δεν τον ξέρω.
Ζέστη – αλκοόλ – μουσική – τουρίστες.

ΕΡ.: Θα μπορούσαμε κι εμείς να χορεύουμε στους δρόμους;

ΑΠ.: Με ποια μουσική;

ΕΡ.: Τελικά η φράση του Γουέντελ Μπρούνιους, «This is a piece of gold»,
αποδείχθηκε προφητική.

ΑΠ.: Όχι ακόμα.

ΕΡ.: Τι σημαίνει για σας ότι ο δίσκος έγινε χρυσός;

ΑΠ.: Κάτι μεταξύ Elvis και Beatles.

ΕΡ.: Τραγούδι που αγαπάτε περισσότερο από τον δίσκο;

ΑΠ.: Salee Dames.

ΕΡ.: Το επόμενο δρομολόγιο ποιο θα είναι;

ΑΠ.: Ίσως Ψυχικό – Κόρινθος.

ΕΡ.: Και η Βουλιαγμένη θα είναι ο τερματισμός του;

ΑΠ.: Η Βουλιαγμένη ήταν μόνον η αρχή.

ΕΡ.: Η τζαζ μπαντ του Preservation Hall θα μπορούσε να παίξει μεταξύ φεγγαριού
και θάλασσας (της Βουλιαγμένης);

ΑΠ.: Καταπληκτικά. Όπως και η μπάντα του Glen Miller.

ΕΡ.: Επόμενη συνεργασία;

ΑΠ.: Στην περιοχή του ονείρου Roy Couder.

ΕΡ.: Έχετε σκεφτεί να «ντύσετε» με τη μουσική σας ταινία την ώρα προβολής της
σε θερινό σινεμά;

ΑΠ.: Με το υλικό της Medialuz, όλα τα film noir.

ΕΡ.: Ο «φτωχός και μόνος καουμπόι» πόσο χρόνων έγινε;

ΑΠ.: Τα είπαμε και ‘κείνο το βράδυ. 55 (λιγότερο φτωχός και πιο μόνος).

ΕΡ.: Τι αναπολεί;

ΑΠ.: Τότε που ζούσαμε.

ΕΡ.: Τι ονειρεύεται για το «αύριο»;

ΑΠ.: Το Αχ Πατρίδα μου γλυκιά… ξανά στην πράξη.

ΕΡ.: Το καλύτερο δώρο που του έκαναν;

ΑΠ.: Ένα λουλούδι που λέγεται ρολογάκι, φέτος, στον Μύλο της Θεσσαλονίκης που
τραγούδησα για την Greenpeace (Γεια σου, Ναυσικά).

ΕΡ.: Από το στούντιο ηχογράφησης στο σινέ «Ριβιέρα». Επιστροφή στον… τόπο
του εγκλήματος;

ΑΠ.: Το έγκλημα έγινε αλλού.

ΕΡ.: Ποιο τραγούδι θα αφιερώνατε στις κυρίες Μαρία Δαμανάκη, Μαρίνα Λαλιώτη
και Μανουέλλα Παυλίδου;

ΑΠ.: Διαφορετικό για κάθε μία. Πάντως για ν’ απαντήσω στην ερώτηση, «Σαν
ατσάλινος τοίχος».

ΕΡ.: Ποιον πολιτικό θα θέλατε να σας «συνοδεύσει» στο πιάνο;

ΑΠ.: Τον Μίκη.

ΕΡ.: Και στα φωνητικά;

ΑΠ.: Τους 300 στον «Ύμνο των μαύρων σκυλιών».

ΕΡ.: Ποιος συναυλιακός χώρος σας φορτίζει συναισθηματικά;

ΑΠ.: Ο Λυκαβηττός μου!

ΕΡ.: Είναι εφικτή μια συναυλία σε θερινό κινηματογράφο;

ΑΠ.: Το είδαμε κι αυτό. Τα θερινά σινεμά, εκτός από τραγούδι, είναι για να
παίζουν ευχάριστες ταινίες. Όπως είπε κι ένας παραγωγός του Χόλιγουντ στους
συνεργάτες του: «Εδώ κάνουμε ταινίες. Τα μηνύματα θα τα στείλουμε με το ταχυδρομείο».

ΕΡ.: Πώς θα την «ανοίγατε»;

ΑΠ.: Με το «Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι» (western). Αγγλικά, παρακαλώ.

ΕΡ.: Με ποιο τραγούδι θα την «κλείνατε»;

ΑΠ.: Με τα «Θερινά σινεμά» (απόσταγμα). Στο μπιζάρισμα το «Πάρτι».

ΕΡ.: Τραγούδι – αφορμή για ανάταση ψυχής;

ΑΠ.: «Όταν σημάνει η ώρα» του Άκη Πάνου.

ΕΡ.: Βόλτα στην Αθήνα: τρία σημεία που θα κοντοστεκόσασταν;

ΑΠ.: REX – ΝΕΟΝ – ΡΟΖΙΚΛΑΙΡ – Λουκουμάδες «Αιγαίον».

ΕΡ.: Υπάρχει, πλέον, εποχή που η Αθήνα είναι στις… ομορφιές της;

ΑΠ.: Η άνοιξη, πάντα.

ΕΡ.: Ποιον θα θέλατε να είχατε παρέα;

ΑΠ.: Τι ώρα και πού;

ΕΡ.: Καντάδα στην Άννα Βαγενά. Με ποιο τραγούδι;

ΑΠ.: «Σπίτι μου» (πρώτο βράδυ, 26 χρόνια πριν).