ΠΡΟΣΩΠΑ Γεννημένος μαέστρος

Ο Ντάνιελ Χάρντινγκ διευθύνει 60 συναυλίες τον χρόνο, από το Σάλτσμπουργκ ώς
το Λος Άντζελες: στα 22 του, το πρώην «παιδί-θαύμα» είναι πλέον ένας φτασμένος μαέστρος.

Ντάνιελ Χάρντινγκ: Ο διευθυντής ορχήστρας είναι σήμερα σαν τον προπονητή στο ποδόσφαιρο

ΠΑΡΙΣΙ 1995: ο Ντανιέλ Χάρντινγκ ανεβαίνει στο πόντιουμ του Θεάτρου Σατλέ για
να αντικαταστήσει, την τελευταία στιγμή, τον μαέστρο Σιμόν Ρατλ που αρρώστησε
ξαφνικά. Είναι 19 ετών, καταχειροκροτείται από το κοινό και εγκωμιάζεται από
τους κριτικούς. Τρία χρόνια μετά, ο νεαρός Βρετανός διευθύνει εξήντα συναυλίες
τον χρόνο: διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Τροντχάιμ, έγινε μέσα σε
μικρό χρονικό διάστημα μουσικός διευθυντής της γερμανικής Καμμερφιλαρμονίε·
επίσης διετέλεσε βοηθός του Κλαούντιο Αμπάντο στο Βερολίνο, έχει ήδη διευθύνει
στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, τη Φιλαρμονική του Λος Άντζελες, εκείνες του
Όσλο και της Σάντα Σετσίλια στη Ρώμη, του Ρόττερνταμ και του Μπέρμιγχαμ.
Πρόσφατα διηύθυνε στο Άαχεν, εναλλάξ με τον Αμπάντο, τον «Ντον Τζοβάνι» σε
σκηνοθεσία του Πήτερ Μπρουκ. Ο Αμπάντο δήλωσε μάλιστα ότι «ο Χάρντινγκ δεν
έχει πια τίποτε να διδαχθεί» και του παραχώρησε την τιμή να διευθύνει την
πρώτη παράσταση. Ο ίδιος ωστόσο είναι μάλλον μετριόφρων: «Ήμουν τυχερός»,
απαντά όταν τον ερωτούν γιατί πιστεύει ότι τον επέλεξε ο Αμπάντο και τονίζει
ότι πάντα έχει πολλά προβλήματα για να λύσει μπροστά σε κάθε μουσικό κομμάτι.
Σύμφωνα με τη «Λα Στάμπα», ο Ντάνιελ Χάρντινγκ «είχε την τύχη να γεννηθεί μαέστρος».

Ο Χάρντινγκ άρχισε να διευθύνει ορχήστρες ήδη από το σχολείο: «Ήμουν 15 ετών
και διηύθυνα ένα είδος ορχήστρας με κλασικό ρεπερτόριο, την οποία είχαμε
φτιάξει με φίλους και συμμαθητές», εξηγεί. «Διασκεδάζαμε πολύ, αν και αργότερα
κατάλαβα ότι εγώ αντιμετώπιζα το θέμα σοβαρά και εκείνοι σαν παιγνίδι»· αλλά
έπειτα από αρκετή σκέψη προσθέτει: «Τώρα όμως που το σκέφτομαι, είναι αλήθεια
ότι δεν ξέρω γιατί άρχισα να πηδώ πάνω σ’ ένα κιβώτιο και να διευθύνω τους
συμμαθητές μου».

Οι γονείς του Χάρντινγκ δίδασκαν στην Οξφόρδη και στο σπίτι ασχολούνταν με τη
μουσική, με αποτέλεσμα να μεγαλώσει μέσα σε νότες. Ουδέποτε σκέφτηκε να κάνει
κάποιο άλλο επάγγελμα: «Ήμουν πολύ νέος όταν άρχισα να διευθύνω, ήταν η πρώτη
δουλειά μου». Λένε πως τα επαγγέλματα που αποκαλύπτουν τη βούληση του άνδρα
για παντοδυναμία είναι τρία: χειρουργός, πιλότος αεροπλάνου και διευθυντής
ορχήστρας. Αλλά ο Χάρντινγκ δεν συμφωνεί, τουλάχιστον για το τελευταίο: «Ο
καιρός του Τοσκανίνι έχει παρέλθει», τονίζει. «Ο διευθυντής ορχήστρας είναι
σήμερα σαν τον προπονητή στο ποδόσφαιρο: πρέπει να αναδείξει την αξία των
μελών της ομάδας του και να βρει τον καλύτερο τρόπο ­ πράγμα που σημαίνει και
ένα νέο τρόπο ­ για να στείλει την μπάλα στο απέναντι τέρμα. Χωρίς συνεργασία,
δεν μπορεί να κάνει ούτε βήμα».