ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Καθηγητής και μικροπωλητής

«Οι κυρώσεις είναι χειρότερες από τον πόλεμο. Πλήττουν όλο τον κόσμο και δεν
χρησιμεύουν σε τίποτα». Καμάλ, καθηγητής και μικροπωλητής στους δρόμους της Βαγδάτης.

Ιράκ, 1998. Τα παιδιά παίζουν με τα βρωμόνερα στους δρόμους της Βαγδάτης

Η ΠΡΟΧΘΕΣΙΝΗ «Χέραλντ Τρίμπιουν» μας επιφύλαξε μια ευχάριστη έκπληξη. Το πρώτο
θέμα της δεν ήταν αφιερωμένο στο σπέρμα του προέδρου Κλίντον, αλλά στις
οικονομικές κυρώσεις ως μέσο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής. Ο τίτλος ήταν:
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνειδητοποιούν ότι οι κυρώσεις δεν είναι
αποτελεσματικές». Και η πρώτη εντύπωση που αποκόμιζε ο αναγνώστης ήταν ότι οι
Αμερικανοί ιθύνοντες άκουσαν επιτέλους τη φωνή της λογικής.

Μπορεί, για παράδειγμα, κάποιος εκπρόσωπος της αμερικανικής κυβέρνησης να
επισκέφθηκε το Παιδιατρικό Νοσοκομείο Σαντάμ στο κέντρο της Βαγδάτης και να
μετέφερε στους προϊσταμένους του τις οδυνηρές επιπτώσεις στα παιδιά από το
εμπάργκο που επεβλήθη στη χώρα πριν από οκτώ χρόνια. Οι περισσότεροι ασθενείς
υποφέρουν από κακή διατροφή που, σε συνδυασμό με την τραγική κατάσταση του
δικτύου παροχής ύδατος και την κατάρρευση του αποχετευτικού συστήματος, οδηγεί
συχνά σε γαστρεντερίτιδα και τον θάνατο. Όπως αναφέρει περυσινή έκθεση της
Γιούνισεφ, παρά τη «χαλάρωση» των κυρώσεων το ένα τέταρτο των Ιρακινών κάτω
των πέντε ετών υποσιτίζονται. Ο πρωτοφανής καύσωνας αυτού του καλοκαιριού,
ιδανικό περιβάλλον για την ανάπτυξη βακτηρίων, κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη.

Μπορεί να συγκινήθηκε κάποιος Δυτικός αξιωματούχος από τον Καμάλ, καθηγητή της
αραβικής, που αναγκάζεται να πουλάει στον δρόμο λάδι και γάλα για έξι ή επτά
ώρες την ημέρα ώστε να συντηρεί την οικογένειά του. Ή από τον Ρασίντ, που
αναγνωρίζει ότι η χώρα του μπορεί να κατασκευάζει πυρηνικά ή χημικά όπλα αλλά
αδυνατεί να καταλάβει τι σχέση έχει αυτό με τον απλό κόσμο που προσπαθεί να
επιβιώσει. Μπορεί να έπιασαν τόπο τα λόγια του Έρικ Φαλτ, εκπροσώπου του ΟΗΕ
στη Βαγδάτη, που επισημαίνει στη «Λιμπερασιόν» ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της
χώρας έχει διαλυθεί, ότι οι νέοι του Ιράκ δεν έχουν μέλλον και ότι η μόνη λύση
είναι η άρση των κυρώσεων.

Ίσως πάλι να ευαισθητοποιήθηκαν οι Αμερικανοί από την έκκληση των
ανθρωπιστικών οργανώσεων στο Σουδάν να σταματήσουν οι κυρώσεις εις βάρος της
χώρας ώστε να εισαχθούν ανταλλακτικά, να επιδιορθωθούν τα τρένα και να
επαναληφθεί η μεταφορά ειδών πρώτης ανάγκης.

Τι αφέλεια! Σε κανένα σημείο του άρθρου της «Χέραλντ Τρίμπιουν» δεν
αναφέρονται τέτοιου είδους επιχειρήματα. Ο λόγος που η Ουάσιγκτον απέφυγε τους
τελευταίους μήνες να επιβάλει κυρώσεις στην Ινδία και το Πακιστάν ήταν για να
μην πληγούν οι πωλήσεις αμερικανικού σιταριού. Η Κούβα γλίτωσε τα χειρότερα
για να μην εμπλακούν σε δικαστικές διαμάχες οι ΗΠΑ με τους συμμάχους τους και
οι κυρώσεις κατά της Κίνας κρίθηκε ότι θα εμπόδιζαν τις αμερικανικές
επιχειρήσεις να δράσουν στην τεράστια αυτή αγορά.

Όσο για τα σκελετωμένα παιδιά του Ιράκ ή τους απόβλητους του Νότιου Σουδάν, η
καλή εφημερίδα δεν έχει πληροφορίες.