ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι «απέναντι» δροσίζονται

ΒΓΑΙΝΩ στη βεράντα. Έχει για τα καλά βραδιάσει. Στιγμές μοναξιάς που θέλεις ν’
αποδιώξεις. Η ημέρα κουραστική, στο σπίτι κανείς. Πόσο ηχηρή μπορεί να είναι
καμμιά φορά η σιωπή. Όσο και ο θόρυβος της τηλεφωνικής κλήσης που μένει χωρίς
απάντηση στην άλλη άκρη της γραμμής. Οι προνοητικοί έχουν ήδη φύγει κι εσύ
βαριέσαι ακόμα και να ντυθείς για να πας σινεμά. Αποζητάς την παρέα, αλλά δε
θέλεις κουβέντες μαζί της. Γίνεται; Δεν μπορεί, κάποιος θα έχει μείνει σ’ αυτή
την πόλη. Οι «απέναντι» είναι πάντα μια λύση. Προκλητικοί, έτσι που ελαφρά
ντυμένοι βγαίνουν στη δική τους βεράντα για λίγη… δροσιά. Ρεμβάζοντες, με τα
πόδια σκαρφαλωμένα στα κάγκελα. Θορυβώδεις μπροστά στην υπαίθρια τηλεόρασή
τους, λαθροβλεψίας κι εγώ του προγράμματος που παρακολουθούν. Κοιλιόδουλοι,
μπαίνουν και βγαίνουν στο σπίτι, το ψυγείο έχει στενάξει, τι άλλο ακόμα θα
φάνε με τόση ζέστη; Κάνεις πως ποτίζεις τις γλάστρες μη νομίζουν κιόλας ότι
είναι το κέντρο της προσοχής σου κι αρχίσουν να το παίρνουν επάνω τους ή απλώς
να παίρνουν… προφυλάξεις. Βρίσκεις το πρόσχημα ενός βιβλίου και ρίχνεις
κλεφτές ματιές. Το ίδιο και εκείνοι. Οι «απέναντι» είναι η λύση. Βγαίνω στη
βεράντα. Μόνο που δεν υπάρχουν πια απέναντι. Δεν έφυγαν για διακοπές, τα
δωμάτιά τους είναι φωτισμένα, οι φιγούρες τους φαίνονται μέσα από τα τζάμια.
Έβαλαν αιρ κοντίσιον και κλείστηκαν μέσα στα σπίτια τους. Απομόνωσαν τη δροσιά
στους τέσσερις τοίχους, έβαλαν το αυτόματο σύστημα να ποτίζει τις γλάστρες
τους κι άφησαν τον έξω κόσμο να βράζει στη ζέστη και τους δικούς τους
«απέναντι» στο ζουμί τους…